กระชาก

       ว้าย!

       เดินอยู่ดีๆ ก็ถูกใครที่ไหนไม่รู้เปิดประตูห้องออกมาแล้วกระชากฉุดเธอเข้ามาในห้อง ทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็ว เธอถูกกระชากแขนเข้ามาในห้องมืดสนิทไร้แสงสว่างจนล้มลงไปกับพื้น พอจะดิ้นลุกหนีก็ถูกร่างใหญ่โตคร่อมทับกักกับพื้นจนไม่อาจดิ้นหนีได้

       “ว้าย! อะ...อื้อ” ปากน้อยจะร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่ด้านนอกที่เดินผ่านไปมาให้ได้ยินเสียงตัวเองก็ถูกปากหนาบดกระแทกปิดปากจนเสียงร้องกลืนหายเข้าไปในลำคอ เท่านั้นไม่พอเรียวลิ้นน่ารังเกียจขยะแขยงก็ยังดุนดันเข้ามาในโพรงปากของเธอ แถมยังไล่ต้อนลิ้นเธอจนจนมุมไร้ทางหนีแล้วตวัดเกี่ยวรัดคลึงอย่างอุกอาจ

       “อะ...อื้อ” เธอดิ้นขัดขืนทุบตีไหล่กว้าง แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อเขานั้นไร้สำนึกที่ดี ไม่รู้ว่าชายคนนี้เป็นใครและเธอก็ไม่รู้เช่นกันว่าเขาทำแบบนี้กับคนที่กำลังเดินผ่านหน้าห้องของเขากลับห้องของตัวเองได้ยังไงกัน

       “อ่า...อื้อ” ความหวานของปากน้อยทำให้กองบิน สุปรีย์ หรือเหม วัย 37 ย่าง 38 ปี นักธุรกิจหนุ่มทายาทคนที่สองของตระกูลสุปรีย์ ที่ดูแลเรื่องสัมปทานเดินเรือของครอบครัว พี่ชายคนโตอย่างกองพลดูแลเหมืองแร่ที่กำแพงเพชร ส่วนน้องชายคนเล็กอย่างกองทัพดูแลกิจการโรงงานผลิตหลังคาเหล็กที่สระบุรี

       กองบินไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมถึงเกิดความปรารถนารุนแรงขนาดนี้หลังกลับมาจากงานเลี้ยงมื้อค่ำที่ทางคู่ค้าทางธุรกิจจัดต้อนรับตัวเองในครั้งนี้ พอกลับมาถึงห้องก็ร้อนรุ่มหิวกระหายกามสวาทจนอยากจะออกไปข้างนอกเพื่อไปหาผู้หญิงสักคนที่เต็มใจพร้อมจะปลดปล่อยอารมณ์ให้ตัวเองหลุดพ้นจากความทรมานร้อนรุ่ม แต่พอเปิดประตูมาก็เจอกับผู้หญิงใต้ร่างที่กำลังดิ้นต่อต้านขัดขืนตัวเอง เขาอยากจะหยุด อยากจะปล่อยหล่อน แต่ก็ไม่อาจทำแบบนั้นได้

       สมองของเขาคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ในงานเลี้ยง จำได้ว่าไม่ได้ดื่มอะไร นอกจากแชมเปญเท่านั้น และคนอื่นก็ดื่มเหมือนตัวเอง ไม่น่าจะเมา แต่ที่เป็นตอนนี้มันไม่ใช่อาการเมา แต่เป็นโดนวางยาปลุกกำหนัด แล้วโดนตอนไหนล่ะ เพื่อนคนอื่นก็ดื่มเหมือนกัน

       “อ่า...อื้อ” สมองของเขาวุ่นวายพอๆ กับไฟราคะที่กำลังลุกโชนท่วมร่าง กองบินจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าหนาหลายชั้นของหญิงสาวออกในความมืดด้วยความชำนาญ แม้จะไม่เห็นใบหน้า แต่ปากของเจ้าหล่อนหวานจนไม่อาจผละถอยห่างได้ เรียวลิ้นร้อนยังคงกอดเกี่ยวฟัดเรียวลิ้นน้อยของสาวเจ้าในโพรงปากหวานฉ่ำ

       “อะ...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ยังคงดังออกมาจากปากของคำเอื้อง ต้นฤดี หรือเอื้อง วัย 23 ปี ทายาทคนเดียวของนายคำสิงห์ ต้นฤดี ที่มีธุรกิจส่งออกอาหารทะเลอบแห้งรายใหญ่ของจังหวัดภูเก็ต คำเอื้องได้มาเที่ยวฝรั่งเศสกับเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน และตอนนี้ทุกคนกำลังรอเธออยู่ข้างล่างล็อบบี้ของโรงแรม มือน้อยยังคงพยายามปกป้องตัวเอง ผลักไสเงาดำใหญ่เหนือร่าง แต่เหมือนว่าพยายามไปก็เสียแรงเปล่า

       ปากหนาผละออกจากปากของเจ้าหล่อนเคลื่อนไซ้มายังซอกคอระหงของร่างน้อยที่กำลังดิ้นรนต่อต้านตนเอง แม้จะรู้ว่าคนตัวเล็กใต้ร่างในความมืดไม่สมยอมพร้อมตามตัวเอง แต่จะให้ปล่อยไปตอนนี้เขาก็ทำไม่ได้จริงๆ ยอมรับว่าตัวเองกำลังจะข่มเหงเพศแม่ แต่ขอให้ได้ปลดปล่อยก่อน หลังจากนี้ค่อยตกลงกันว่าจะเอายังไง หากหล่อนต้องการเงิน เขาก็พร้อมจะให้ตามความเหมาะสม แต่หากต้องการความรับผิดชอบ ไม่มีทาง!

       “อ่า...อื้อ หอมเหลือเกินคนสวย” เขาพึมพำกับซอกคอระหงแล้วสองมือสากกร้านก็กอบกุมเคล้นคลึงเต้าสาวเจ้าไปด้วย แม้จะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้ถึงความใหญ่โตและสวยงามเป็นธรรมชาติของเจ้าหล่อน

       “อ่า...ปะ...ปล่อยฉันไปเถอะ อื้อ...” คำเอื้องขอร้องคนเหนือร่างเป็นภาษาไทยโดยลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ต่างบ้านต่างเมือง สองมือพยายามผลักดันใบหน้าที่ซุกซบซอกคอตัวเอง แต่ก็ถูกมือใหญ่รวบมือทั้งสองข้างด้วยมือเดียวรั้งไปไว้เหนือหัว

       “อ่า...คนไทยเหมือนกันเหรอครับ อ่า...” กองบินรู้สึกว่าทุกอย่างมันง่ายขึ้นเมื่อเจ้าหล่อนเป็นคนไทยเหมือนตัวเอง แล้วเขาก็เดินหน้าเสพร่างกายหอมรัญจวนของหล่อนต่อ

       “ถ้ารู้แล้วว่าเป็นคนไทย อะ...อื้อ ก็ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ อะ...อื้อ” แม้จะรังเกียจขยะแขยงและชิงชังสัมผัสของคนเถื่อนถ่อยเหนือร่าง แต่ก็ยอมรับว่าตัวเองกำลังมีความรู้สึกร่วมไปกับความน่าอายในครั้งนี้

       “ชูว์...ไม่พูดแบบนี้ ตอนนี้ผมทำตามที่คุณขอร้องไม่ได้จริงๆ คนสวย” แม้จะอยู่ในความมืด แต่สัญชาตญาณของกองบินก็บอกว่าเจ้าของเสียงหวานนี้สวย

       “ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร อะ...อื้อ” แล้วเธอก็ต้องร้องครางเมื่อมือหนาของเขาเคล้นคลึงเต้าของเธอหนักหน่วงด้วยมือใหญ่มือเดียว แต่ว่ากอบกุมทั้งสองเต้าของเธอ

       “ผมไม่สนใจว่าคุณจะไปบอกเล่าใคร เพราะผมสนใจแค่ความต้องการของผมตอนนี้ อ่า...ไม่ไหวแล้ว อยาก ‘เอา’ ตอนนี้ ช่วยผมเถอะ ผมโดนยาปลุกเซ็กซ์มา อ่า...เมตตาผมด้วยเบบี้ อ่า...” แล้วใบหน้าหล่อทรงเสน่ห์ก็ซุกซบลงกลางหว่างอกพร้อมมือที่กอบกุมเต้า ลูบไล้เรือนกายของสาวเจ้าในความมืดมาหยุดที่เอวเล็กคอดแล้วกอดรั้งยกขึ้นหาตัวเอง

       “คุณต้องอดทน ได้ยินไหมคะ อะ...อื้อ” เธอพยายามจะกล่อมให้เขาหยุด แต่ก็เปล่าประโยชน์เมื่อเขากอดรั้งเธอที่เปลือยเปล่ายกขึ้นแนบร่างของเขาที่ยังมีเสื้อผ้าอยู่และสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงของอีกฝ่าย แม้ไม่เห็นด้วยตา แต่ก็รู้ว่ามันคือสิ่งใดและรู้ด้วยว่ามันพร้อมมากแค่ไหน เธอไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาไม่ประสีประสา เธอเคยเรียนเพศศึกษามาและรู้ว่าตอนนี้คนเถื่อนเหนือร่างกำลังจะทำอะไรต่อ