LOGIN"เห้อออ เหนื่อยยยยย" ผมเดินขาลากมาที่เตียงหลังจากพาสามแสบไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอนซึ่งกว่าจะยอมนอนกันผมต้องหยิบนิทานมาเล่าเกือบหมดตู้"ห้ามบ่นนะ ไหนบอกอยากมีลูกหลายๆ คน""ก็ไม่ได้บ่นค๊าบบบแค่พูดว่าเหนื่อยเท่านั้นเอง แต่ถ้าได้เอาเมียก็คงจะหายเหนื่อย^^" ผมส่งสายตาเจ้าชู้ใส่เมียทันที"ไม่ต้องเลยนะเหนื่อยแล
"คนใช้อย่างบัวใครจะมาสนใจคะคุณฟ่าง และอีกอย่างบัวก็ไม่เคยคิดจะมีคนรักบัวอยากอยู่รับใช้คุณๆ ในบ้านหลังนี้ไปจนกว่าทุกคนจะไม่ต้องการบัว""บัว...ทุกคนในบ้านหลังนี้ไม่มีใครคิดว่าบัวเป็นคนรับใช้หรอกนะ ทุกคนรักบัวกันทั้งนั้นโดยเฉพาะเด็กๆ ที่บอกว่าพี่บัวใจดีแล้วก็น่ารักมากๆ เด็กๆ รักบัวนะ""บัวก็รักคุณหนูๆ
วันต่อมา...ข้าวฟ่าง...วันนี้ฉันกับเตอร์เราตื่นกันแต่เช้าเพราะเตอร์จะพาฉันไปหาหมอที่โรงพยาบาลคือพักนี้ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้มันรู้สึกหดหู่เศร้าๆ แปลกๆ และมักจะเป็นช่วงค่ำๆ ด้วยนะ พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บฉันจะเริ่มมีอาการทันทีมันเป็นเองโดยอัตโนมัติจนฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นโรคซึมเศร้าเพราะคิดถึงลูกตอนนี้เร
"ได้สิครับ" ผมไม่ขัดใจลูกอยู่แล้วถ้าแกอยากเป็นอะไรอยากทำอะไรผมก็จะสนับสนุนทุกอย่าง"ผมก็จะแข่งกับพี่ด้วยนะพี่ฮิวโก้^^""ได้สิเรามาขับรถแข่งกันนะฮีโร่^^" ผมคิดว่าถ้าพวกแกโตขึ้นผมคงจะต้องยกกิจการสนามแข่งรถของผมให้พวกแกดูแลกันเองซึ่งน่าจะอีกหลายสิบปีเพราะตอนนี้ขายังเหยียบไม่ถึงคันเร่งเลย>เวลาต่อมา..
ฮันเตอร์..."ขอพ่อกอดแม่หน่อยไม่ได้เหรอค๊าบลูกพ่อก็คิดถึงแม่ฟ่างเหมือนกันนะ>ลูกชายจอมแสบทั้งสองคนที่หวงแม่ยิ่งกว่าอะไรทุกวันนี้ผมกับฟ่างแท
"ผัวก็แค่หยอกเล่นเฉยๆ เอง""มันใช่เรื่องไหม รู้หรือเปล่าว่าตอนที่เตอร์บอกมองอะไรไม่เห็นใจฟ่างรู้สึกยังไง""ผัวผิดไปแล้ว ผัวขอโทษ""เอะอะก็ขอโทษ ขอโทษ คำขอโทษมันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้ทุกเรื่องหรอกนะถ้าเตอร์ยังทำตัวแบบนี้ ไม่รู้ว่าฟ่างคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมให้อภัยเตอร์" ผมทำให้ฟ่างเสียใจอีกแล้วส
"พี่มะ..เอ่อฉันไม่เป็นอะไร" ฉันลืมตัวเกือบเรียกแทนตัวเองว่าพี่เพราะเอาจริงๆ ฉันน่าจะอายุมากกว่าเขาถึงสามปี"โหหัวเข่าเธอมีเลือดซึมออกมาด้วยไปห้องพยาบาลมั้ยเดี๋ยวฉันพาไป" ฉันก้มมองหัวเข่าตัวเองที่มีเลือดซึมออกมาแต่มันก็ไม่ได้มากอะไรเท่าไหร่ฉันเลยปฏิเสธความหวังดีของคนตรงหน้าที่เพิ่งเจอ"ไม่เป็นไรหรอกน
ข้าวฟ่าง...ถ้าจะถามว่าพอพ่อกับแม่เสียฉันเอาเงินที่ไหนใช้ในตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา คือพ่อกับแม่ของฉันท่านก็ถือว่ามีฐานะระดับนึงถึงจะไม่ได้ร่ำรวยมากมายอะไรแต่ก็ถือว่าพอมีพอกินมันเลยทำให้ฉันไม่ลำบากอะไรมากไม่ต้องดิ้นรนหาเงินใช้หาเงินเรียนแต่ถึงแม้ว่าฉันจะมีเงินที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ฉันก็ต้องใช้จ่า
ข้าวฟ่าง...."แกแน่ใจแล้วใช่ไหมฟ่าง" ลูกศรเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของฉันพูดขึ้นหลังจากที่ขับพาฉันมาส่งถึงหน้ามหาลัยเพราะรถของฉันมันเสียตอนนี้ยังอยู่ที่อู่ซ่อมฉันเลยต้องอาศัยรถลูกศรมาก่อนส่วนลูกศรก็เรียนอยู่อีกมหาลัยหนึ่ง"ถ้าแกหมายถึงเรื่องที่ฉันมาเรียนต่อที่นี่ฉันมั่นใจ""แต่แกก็รู้ว่าแกจะต้องเจอกับเ
ฮันเตอร์...ห้องน้ำชาย...พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ"อ๊าาา อ๊ะ อ๊ะ พะ พี่เตอร์ขาแรงอีกค่ะ อ๊าา อ๊ะ อ๊ะ"พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ"แบบนั้นค่ะ อ๊าาา เสียว เกล เสียวจังคะพี่เตอร์ พี่เตอร์เสียวมั้ยคะพี่เตอร์ขาาา" มิเกลเด็กปีสองที่ผมพามาจัดกิจกรรมแบบตัวต่อตัวในห้องน้ำหันมาถามผมเสียงกระเส่าในขณะที่ผมกำลังกระแทกตัวตน







