LOGIN"อย่ารู้สึกกับฉันเกินกว่าสถานะที่เธอมี" "ใครกันแน่ที่กำลังรู้สึกแบบนั้น"
View Moreアルセント帝国は、魔法国の中でも大きく騎士や魔導師の育成や商人の買付けなどが盛んなところだ。自然も豊かだと言われている。
アルセント皇族は、もっとも膨大なマナを持っており、権力と実力はトップクラス。それに続くのが貴族なのだが、この国の守護神であり、我がサファード公爵家は別格だった。サファード一族は、時の神・クロノスの加護を受けている。
その力は、時を止めるほど強力。代々サファード一族の血を引く女性が受け継がれてきた。
そのため皇族としても、その力を欲しがり血を受け継いだ女性との婚姻を申し込んできた。しかしサファード一族は、その力を手にした皇族の影響力を恐れ断り続けてきた。
皇族も公爵家であり、別格の能力と権力を持っているため強引に出れない。
しかし、何年かぶりにサファード一族に女の子が産まれたことで話し合われ、両者とも納得の上で婚約が決まった。
その女の子であり、サファード公爵家の一人娘が私、エルザ・サファード。
婚約者であり、次期皇帝陛下と噂される皇太子・レイヴァン・アルセントとの出会いだった。
エルザがレイヴァンにお会いしたのは5歳の頃。父親に皇宮に連れて来られた時。初めて見るレイヴァンは、とても美しい少年だった。
皇族しか現れないという美しい白銀の髪。グレーの瞳。透き通るような白い肌。
まるで天使が舞い降りてきたのかと思うほどに輝いて見えた。
その姿を目にした時、何故か気持ちが高ぶり、どうしようもなく涙が溢れてきたのは、今でもエルザはハッキリと覚えている。
しかし、その天使みたいな美少年に出会うことで、自分の人生が大きく左右されるなんて、この時は夢にも思わなかった……。
エルザ達は、あれから数十年の月日が過ぎ『魔導育成アカデミー』の高等科に進学する。このアカデミーは魔法、剣術、教養などが学べる。
婚約者として恥じないように日々教養と技術、そして社交界としてのマナーを頑張って学んできたはずだった。しかし、ある聖女が編入してからその関係は変わってしまった。いや……レイヴァンの気持ちが分からなくなった。
皇族としてエルザとの婚約を進めてきたレイヴァンだったが、最近アカデミーで生活をする時は、聖女のレイナと一緒に居ることが増えていた。
レイナはある時、突然姿を現した転生者。人を癒したり、治癒ができる特別な能力を持っているため聖皇庁が聖女として引き取られた。
美しい黒い髪のストレートロングヘアに少し垂れた大きな目。色白で華奢な身体。守ってあげたくなるような可愛さを持った絶世の美女。
その能力は、人々を癒し魅了するには十分だった。そのため、多くの民や貴族達は、彼女を崇拝するように。それは皇族も例外ではなかった。
エルザは金髪碧眼だが少し目つきが鋭く、背も168センチぐらいある長身のため、彼女とは正反対。性格もレイナみたいに明るく天真爛漫ではない。
しかし問題なのが、何故かレイナはエルザを悪者扱いする。
先日も「エルザ様が私を突き飛ばして池に落とした」とレイヴァンに泣きついてきた。エルザには身に覚えもないことだったが。
しかしレイナは、確かに制服まで濡れていた。そのせいかレイヴァンは、エルザに酷く責め立てた。
そして……3年生の現在では。
「エルザ」
エルザは声のする方を振り向くとバチンッと、廊下に大きく響くような音でレイヴァンに平手打ちをされた。
エルザは、驚いてそのまま尻餅をついてしまう。
ど、どうして……?
驚くエルザに対してレイヴァンは、鋭い目つきで睨みつけてきた。
「貴様。私の婚約者として恥ずかしくないのか?」
「な、何のことでしょうか……?」
「とぼけるな。貴様がレイナにしたことだ。よくもレイナを階段から突き落とそうとしたな!?」
“ไม่ให้เธอจะให้ใคร” พูดจบก็จับมือเล็กขึ้นมาเพื่อลองสวมแหวน หากไม่พอดีก็จะได้สั่งไซน์ใหม่ให้เธอแทน “ราคานี้เลยนะ” เธอว่าพลางชี้ไปยังป้ายราคา แต่คนตัวสูงกลับทำหน้านิ่งเลิกคิ้วถามหน้าตาเฉย “แล้ว?” “มันแพงเกินไปรึเปล่า อีกอย่างลินได้ของที่ถูกใจแล้วด้วย” เธอพยักหน้าให้พนักงานนำกำไลข้อมือที่ลองไป
แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นเบา ๆ ดึงให้หญิงสาวที่นั่งทำงานอยู่อย่างตั้งใจเงยหน้าขึ้นมอง และเพียงแค่เธอเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นใคร ก็ทิ้งทุกอย่างที่ทำอยู่ ลุกขึ้นวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความดีใจและความคิดถึงทันที หมับ! “ไม่เห็นบอกเลยว่าจะมาวันนี้” “ถ้าบอกก็ไม่รู้สิว่ามีคนแถวนี้แอบ
ธันย์กลับไปรับโทษต่อตามที่ทำข้อตกลงไว้กับท่านผู้เฒ่า นลินเองก็กลับมาเรียนรู้งานต่อหลังจากที่พักไปหลายวัน และการกลับมาทำงานของเธอก็ยังคงมีเลขาของพี่ชายเป็นคนสอนงานเหมือนเดิม “คุณนลินไม่สบายรึเปล่าคะ เห็นหายไปหลายวันเลย ดูเหมือนจะซูบลงไปเยอะเลยด้วยค่ะ” เพียงแค่เข้ามาในห้องทำงาน เสียงน่ารำคาญข
นลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตามองตามคนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืน ไม่ทันจะได้สงสัยอะไรเขาก็ยื่นมือมาช่วยประคองเธอให้ลุกตาม ก่อนจะตวัดแขนช้อนอุ้มเธอแนบอก “กลับบ้านกัน” “ไม่อยากกลับบ้าน” เธอรีบปฏิเสธทันทีเมื่อได้ยินว่าเขาจะพากลับบ้าน ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ยินเสียง มาตั้งหลายวันแล้ว เธอคิดถึงเขามากขนา
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง บรรยากาศรอบนอกร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งนี้เริ่มปกคลุมไปด้วยความมืดและเงียบสงัด เมื่อสถานที่ต่าง ๆ ทยอยปิดให้บริการตามเวลา ส่วนเจ้าของวันเกิดที่จ่ายเงินซื้อเวลาในร้านอาหารไว้ก็เอาแต่ดื่มไม่หยุด คนนั่งเฝ้าก็ไม่คิดห้าม แถมยังคอยเป็นบริกรรินไวน์เสิร์ฟให้เธออย่างไม่ขาดตกบกพร่อง “เ
“ขอบคุณอีกครั้งครับ” ธันย์ขับรถต่อมายังไนต์คลับที่คุ้นเคย เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในธุรกิจของเจ้านายเขา และการตามหาคนตัวเล็กที่มาฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้ยาก แค่ถามกับลูกน้องด้านหน้าก็รู้แล้วว่านลินอยู่โซนไหน “คุณหนูนลินไม่ได้มาที่นี่นะครับ” ทว่าคำตอบที่เขาได้กลับมานั้นทำเอาคิ้วกระตุก
ผ่านไปหลายวันที่ธันย์ถูกลงโทษโดยการกักบริเวณ ตัดการติดต่อจากโลกภายนอกทุกช่องทางอย่างไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ และอีกเพียงสองวันเขาก็จะถูกปล่อยตัวตามกำหนด ทว่าเขาไม่สามารถทนรอได้ถึงสองวัน จึงสั่งความกับลูกน้องที่มาส่งข้าวส่งน้ำ ว่าขอพบท่านผู้เฒ่าโนอาห์ และต้องเป็นวันนี้เท่านั้น “ไอ้เด็กพวกนี้มันเหมือนกัน
ธันย์ขับรถเข้าจอดยังลานกว้างหน้าบ้านหลังใหญ่ เขารีบเปิดประตูลงจากรถทันทีที่จอดสนิท ตั้งใจจะอธิบายกับนลินให้รู้เรื่อง ก่อนที่เธอจะโกรธไปมากกว่านี้ หมับ! เมื่อคนตัวเล็กก้าวลงจากรถ เขาก็รีบคว้าข้อมืเธอไว้อย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เธอได้เดินหนีได้ ทว่าเธอกลับสะบัดออกพร้อมกับเสียงแข็ง ๆ “อย่ามา