ข้ามคืน

'ฝ้าย'

เสียงโทรศัพท์โทรเข้าเบอร์บอลแฟนของฉัน เบอร์ที่โทรเข้ามาไม่ใช่ใครเป็นเพื่อนสนิทของเรานั้นเอง

"ฮัลโหลฝ้าย ว่าไง"

ฉันกดรับโทรศัพท์แทนคนที่กำลังนอนหลับอยู่

(บอลละ มาหาบอลเหรอไม่เห็นบอกเลย)

"ใช่ เพิ่งมาถึงเมื่อคืน"

ฉันกับแฟนอยู่กันคนละที่เลยทำให้เราไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนัก แต่ถึงอย่างนั้นเราก็รักกันมา 4 ปีกว่าแล้วละ ถึงแม้ระหว่างทางของเราเขาจะมีเรื่องผู้หญิงเข้ามาบ้าง

แต่เขาก็เลือกฉันเสมอ....

(อ่อ พอดีพรุ่งนี้เราจะออกจากโรงพยาบาลอย่างที่พลอยรู้เรื่องที่เราเลิกกับพี่นัท....)

"ไม่ต้องพูดหรอก....เราเข้าใจ"

ฝ้ายอยู่ในช่วงที่กำลังจะเลิกกับพ่อของลูกในท้อง เธอเครียดมากทำให้เกิดอาการครรภ์เป็นพิษจนเด็กในท้องไม่รอด ฉันจึงไม่อยากให้เธอพูดเรื่องที่ทำให้เสียลูกไปออกมา

(งั้นช่วยให้บอลมารับเรากลับได้ไหม....)

"ได้สิ เดี๋ยวบอลตื่นจะบอกให้นะ"

ฉันตัดสายแล้วได้แต่เศร้าใจ ทำไมคนสองคนที่ไม่มั่นใจในรักถึงได้ยอมให้มีหนึ่งชีวิตเกิดมานะ

ฉันไม่ได้ใจร้ายนะ แต่ฝ้ายกับพี่นัทระหองระแหงกันมาตั้งแต่ต้น จนวันหนึ่งฉันได้ข่าวว่างฝ้ายท้องแต่แทนที่พี่นัทจะรับผิดชอบเขากลับเลือกที่จะบอกเลิก

ทั้งฉันและบอลก็ทำได้แค่อยู่ข้างๆ จนถึงวันนี้ ตกช่วงบ่ายเราก็ตรงไปรับฝ้ายที่โรงพยาบาลแต่ก็ได้รู้ว่ามีคนมารับฝ้ายกลับไปแล้ว

"โถ่เว้ย ใครมารับวะ"

"บอล....เป็นอะไรไป อาจจะเป็นพี่นัทก็ได้"

"เหอะ คนแบบนั้นน่ะเหรอจะสนใจลูกเมีย"

"แต่ฝ้ายเขาก็เป็นแฟนนะ ที่ฝ้ายแทงก็เพราะเครียดเรื่องพี่นัทเขาคงอยากปรับความเข้าใจกัน"

บอลยังคงมีสีหน้าตึงเครียดและไม่พูดอะไรกับฉันอีกจนถึงบ้าน อาจจะเป็นเพราะเขาสนิทกันเลยเป็นห่วงเพราะตลอดเวลาที่เขาอยู่ที่นี่ก็มีฝ้ายนี่แหละค่อยไปไหนมาไหนเป็นเพื่อนบอลตลอด ฉันเองก็ได้แต่บอกให้เขาใจเย็นเข้าไว้

: สองวันต่อมา

"พลอยติดต่อฝ้ายได้บ้างไหม"

อยู่ๆ บอลก็ถามขึ้นขณะที่รอส่งฉันกลับบ้าน ฉันไม่อยากจะคิดไปเองเลยนะว่าเขาดูเป็นห่วงฝ้ายมากจนเกินหน้าที่ไป

ฉันรู้ว่าบอลเป็นคนเจ้าชู้มากแค่ไหน ขนาดที่มีผู้หญิงเคยส่งรูปเขามาให้ก็เคย แต่ฉันก็พยายามไม่คิดว่าแฟนกับเพื่อนของฉันจะ....มีอะไรมากกว่าความสนิทถึงหลายๆ คนจะบอกว่าฉันควรกังวลบ้างแต่ฉันก็อยากจะเชื่อใจทั้งสองคน

อีกอย่างฉันเห็นพี่นัทลงรูปฝ้ายในโซเชียลเมื่อไม่นานมานี้นั้นแสดงว่าเขากลับไปคืนดีกันจริงๆ แล้วทำไมแฟนของฉันถึง....เป็นห่วงแฟนของคนอื่นมากมายขนาดนั้น หวังว่ามันจะไม่เป็นแบบที่คนอื่นพูดกันหรอกนะ....

"ฝ้ายเขากลับไปคืนดีกับพี่นัท"

"ฝ้ายบอกเหรอ"

"เปล่า พลอยเห็นรูปพี่นัทไปกับฝ้าย"

"มันต้องบังคับอะไรฝ้ายแน่ๆ"

"บอล!"

เมื่อบอลเห็นฉันไม่พอใจจึงเลือกที่จะเงียบแต่มือก็ยังคงกดส่งข้อความถึงเพื่อนสนิทของเรา เห็นแบบนั้นน้ำตาฉันก็แทบไหลเมื่อฉันแอบอ่านข้อความนั้นผ่านการมอง

'ไปกับมันทำไม'

'มาหากูที่บ้านพลอยกำลังกลับ'

'ทำไมมึงทำอย่างนี้วะ มึงเป็นเมียกูนะ'

!!!!!!

ฉันถึงกับนิ่งไปเมื่อเห็นคำคำนั้น แต่ดูเหมือนคนที่เอาแต่พิมพ์จะไม่รู้ตัว

"รถมาแล้ว บอลอยากเดินไปส่งเราไหม"

เงียบ....เขายังคงสนใจแต่แชทนั้นไม่ยอมหันหน้ามามองฉัน

"....บอลยุ่งอยู่"

"อ่อ"

ฉันได้แต่สะกดกลั้นทุกอย่างแล้วเดินขึ้นรถด้วยใจที่แตกสลาย ขณะที่ฉันแอบมองเขาผ่านหน้าต่างเขาเอาแต่กดโทรหาคนคนนั้นไม่หยุดจนรถเคลื่อนตัวออกจากสถานี ฉันโง่มาโดยตลอด 4 ปี เพื่อนสนิทของฉันกับคนรักของฉัน....

ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้....!

พอฉันนึกได้ก็กดส่งข้อความหาแฟนสนิททันทีและเธอก็กดอ่านมันทันทีเช่นกัน ฉันจึงตัดสินใจโทรไปเพราะอยากจะได้ยินน้ำเสียงของปลายสาย

(ว่าไงพลอย)

"เรารู้แล้วนะ"

(....รู้อะไร)

"เรื่องฝ้ายกับบอล"

(มันไม่มีอะไร เราก็สนิทเหมือนที่เราสนิทกับพลอยไง)

"แต่บอลเรียกฝ้ายว่าเมียนะ...."

ปลายสายเงียบไป เท่านั้นฉันก็แน่ใจทุกอย่างแล้ว....

(....)

"เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ที่ผ่านมาเรื่องผู้หญิงของบอลฝ้ายก็เป็นคนช่วยตลอด ทำไมถึง...."

(ก็อยู่ไกลเอง....)

"ว่าไงนะ?"ฉันตกใจเมื่ออยู่ๆ น้ำเสียงปลายสายที่ดูสดใสก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่เย็นชา

(ฉันไม่ใช่เพื่อนที่ดีนักหรอก แต่พูดตามตรงก็อึดอัดใจเสมอที่ต้องค่อยปิดบัง ทุกครั้งที่ไปเที่ยวด้วยกันถึงฉันจะรับปากเธอว่าจะดูแลเขาอย่างดีแต่ฉันกับบอลจะจบที่เตียงเสมอ)

"ฝ้าย...."

ฉันกำมือแน่นน้ำตาไหลด้วยความจุกและเจ็บปวดที่ใจเมื่อเพื่อนของฉันสารภาพความจริงโดยไม่มีแม้แต่น้ำเสียงของความรู้สึกผิด

(บอลไม่คิดว่าเธอจริงจังกับมันหรอกนะ ก็รู้ๆ กันอยู่ว่าลับหลังเธอมันก็มีอีกหลายคน)

"แต่ฉันไม่คิดว่าจะมีเธออยู่ในนั้นไงฝ้าย"

(อืม ....ฉันไม่มีอะไรจะพูด)

"แล้วตอนนี้จะให้ฉันทำยังไงต่อได้ละ พวกเธอทำกับฉันขนาดนี้"

(ก็แล้วแต่เธอ....ตอนนี้ฉันกลับมาคืนดีกับพี่นัทแล้วเธอจะให้อภัยบอลแล้วตัดฉันก็ได้ ฉันจะไม่ยุ่ง)

....เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เหมือนกับว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

"....เธอช่วยรู้สึกผิดหน่อยได้ไหม"

(ฉันมันเกินความเป็นคนแล้วละ ฉันทำได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ)

"รวมถึงการท้องเพื่อจับผู้ชายสินะ แต่เขาคงไม่เอาเลยตั้งใจเอาออกใช่ไหม"

ฉันพูดด้วยความโมโหออกไปเพื่อหวังจะทำให้คนปลายสายรู้สึกเจ็บบ้างจากคำพูดแทงใจดำจากคนเป็นเพื่อนอย่างฉันบ้าง

(เรื่องท้อง....จริงอยู่ที่ฉันอยากจับพี่นัท แต่เขาก็ไม่ต้องการเด็กและเด็กก็ไม่ใช่ลูกของเขา)

"....หมายความว่าเป็นลูกของบอลเหรอ พวกเธอเห็นฉันเป็นตัวอะไรวะ"

(คิดเอาเอง อย่ามายุ่งกับฉันอีก)

ตืด!

ที่ฉันไม่ถามบอลโดยตรงเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาจะต้องแถไม่ยอมรับผิดแน่นอนและฉันก็รู้ว่าตัวเองต้องใจอ่อนเหมือนเดิมถ้าอยู่ต่อหน้าเขา

แต่ฉันก็ไม่ได้เตรียมใจรับมือกับความจริงพวกนี้เลยสักนิด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฉันโง่ได้ถึงขนาดนี้ ทำไมฉันไม่เคยเอะใจเลยในความสัมพันธ์ของพวกเขา