7

อัคคีใช้เวลาในการขับรถมาที่โรงแรมของตนประมาณครึ่งชั่วโมง ครอบครัวเขามีธุรกิจเปิดคอนโดฯ พร้อมกับโรงแรมหรูให้กับนักธุรกิจต่างชาติได้เข้าพัก แต่ถึงอย่างนั้น นักธุรกิจไทยหรือผู้ที่อยากจะพักผ่อนกลางกรุงท่ามกลางวิวที่สวยงาม ก็สามารถเข้าพักที่นี่ได้เช่นกัน

จู่ๆ สายตาคมก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวร่างบางอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีครีมเข้ารูป เธอคนนั้นกำลังก้มหน้าร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ที่โซฟาล็อบบี หากเป็นเวลาปกติ เขาคงไม่สนใจอะไร แต่เพราะเธอคือผู้หญิงที่อยากเจอมากที่สุดในตอนนี้ ทำให้ต้องชะงักเท้า!

‘เวทิกา เธอมาทำอะไรที่นี่!’

เวทิกานั่งบีบมือตัวเองแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หลังจากที่ไปตรวจและได้รับผลยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองมาแล้ว หญิงสาวจึงกลับบ้านไปแต่งตัวตามที่ผู้เป็นแม่สั่งเอาไว้ และทางนั้นก็สั่งให้มาพบที่โรงแรมหรูที่นี่ แม้จะไม่อยากมา แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่น ทำได้เพียงแต่นั่งรอเวลาที่ลูกน้องของเสี่ยบ้านั่นจะมารับ9y;ไป

“นี่คุณ…”

เสียงของชายหนุ่มที่เดินเข้ามาทักทาย ทำเอาเวทิกาถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่ที่น่าแปลกคือชายผู้นั้นไม่ใช่คนของเสี่ยวาโย แต่กลับเป็นหมอหนุ่มที่เธอเพิ่งไปเจอมาเมื่อบ่ายวันนี้

“หมอ…หมอมาที่นี่ได้ยังไงคะ” เอ่ยถามด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองรอบๆ แม้ว่าเธอกับหมอคนนี้จะไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน แต่ก็ไม่อยากให้คนอื่นมารู้เรื่องที่ตนเองกำลังจะขายตัวเท่าไรนัก

“ผมต้องถามคุณมากกว่าว่ามาทำอะไรที่นี่ ที่โรงแรมของผม” อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง เลิกแทนตัวเองว่า ‘หมอ’ เพราะตอนนี้สถานะของเขาไม่ใช่หมอของเธออีกต่อไป

“เอ่อ คือว่า...ฉันมารอเพื่อนค่ะ” อีกครั้งแล้วที่หญิงสาวเลือกจะโกหกออกไป แม้ว่าสายตาของหมอหนุ่มที่มองมาจะดูไม่เชื่อเธอเท่าไรนักก็ตาม

“แน่ใจ…” อัคคีเอ่ยถามด้วยความสงสัย มั่นใจว่าหญิงสาวที่แต่งตัวด้วยชุดสวย เซ็กซี่ ต่างจากตอนไปตรวจที่โรงพยาบาลแบบนี้ ถ้าเดาไม่ผิด คงกำลังนัดพบกับผู้ชายที่แม่เธอจัดหามาให้อย่างแน่นอน

“จริงสิ แม่บอกว่าโทรศัพท์ฉันอยู่ที่หมอ ขอคืนได้ไหมคะ” เวทิกาเอ่ยทันทีที่นึกขึ้นได้ ตอนที่รู้ว่าตัวเองลืมโทรศัพท์ไว้ที่โรงพยาบาล ใจหนึ่งก็อยากจะกลับไปเอาคืน อีกใจก็อยากรีบมาทำหน้าที่นี้ให้เสร็จไปเสียที เพราะถึงอย่างไร หมอหนุ่มคงไม่คิดจะยึดมันไปเป็นของตนเองแน่นอน

“ใช่ คุณลืมมันไว้” ชายหนุ่มยื่นมือถือให้อย่างว่าง่าย ก่อนจะมองสำรวจรูปร่างหน้าตาของเวทิกาอีกครั้ง แม้หญิงสาวจะเป็นคนร่างเล็ก แต่เมื่ออยู่ในชุดรัดรูปเห็นสัดส่วนชัดเจนแบบนี้ก็ทำให้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงซ่อนรูปมากแค่ไหน

“ขอบคุณมากนะคะ” เวทิการับโทรศัพท์มือถือมา แล้วภาวนาขอให้คุณหมอหนุ่มเดินเลี่ยงไปไวๆ เสียที ก่อนที่พวกนั้นจะมา

“ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่าผมคุยอะไรกับแม่คุณบ้าง” พร้อมกับมองหน้าหญิงสาวอย่างจับพิรุธ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเขาถึงหวังอยากให้เธอเปลี่ยนใจ และไม่ยอมขายตัวตามที่ได้ยินมา

“คุยอะไรเหรอคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความงุนงง

“ผมรู้หมดแล้วว่าวันนี้เรื่องทั้งหมดที่คุณพูดมาเป็นแค่เรื่องโกหก” อัคคีพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง พยายามบอกกับตัวเองให้ใจเย็นเช่นกัน หากคนตรงหน้าเลือกที่จะโกหกต่อไป เขาเองก็คงจะทำอะไรไม่ได้

“หมอพูดอะไรคะ ฉันจะไปโกหกหมอทำไม” หญิงสาวพยายามทำใจดีสู้เสือ เชื่อว่าแม่ของเธอคงหลุดปากพูดอะไรไปแน่ๆ แต่หากยอมรับออกมาก็คงไม่เป็นผลดีกับตัวเองเท่าไรนัก

“คุณจะยอมรับออกมาตรงๆ หรือจะให้ผมเอาผิดเรื่องที่คุณให้ประวัติปลอม มันเป็นความผิดทางการแพทย์นะครับ” อัคคีขู่ทันที ทั้งที่จริงๆ แล้วก็ไม่อยากเอาผิดอะไรหรอก แต่หากเธอมีเรื่องอะไรที่อยากให้ช่วย แล้วเขาช่วยได้ก็ยินดีทำให้

“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ คือว่า…โอเคค่ะ ฉันไม่ได้จะแต่งงาน” เวทิกาถอนหายใจยาว ก่อนเอ่ยปากยอมรับความจริงแต่โดยดี เพราะไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายไปมากกว่านี้

“แล้วคุณมาตรวจกับผมทำไม” คราวนี้เอ่ยถามอย่างคาดคั้น

“คือ…ฉันมีความจำเป็นต้องใช้ผลตรวจ แต่ขอเก็บไว้เป็นความลับได้ไหมคะ” เวทิกาพูดอย่างลำบากใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็มั่นใจว่าหากเธอไม่มีความต้องการอยากให้ใครรู้เรื่องส่วนตัว ข้อนี้ก็เป็นสิทธิ์ที่จะไม่บอกเรื่องราวทั้งหมดกับหมอเจ้าของไข้

“ความลับที่ว่า…คือเรื่องที่คุณกำลังจะขายตัวใช่ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น และแม้อีกฝ่ายไม่ตอบแต่ปฏิกิริยาก็ชัดเจนว่าเธอตกใจและอึ้งในสิ่งที่เขาพูดออกมา

“นี่หมอเอาอะไรมาพูด ฉันไม่ได้…”