ครานี้ ชีวิตเป็นของข้า

ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ไกลๆ โดยรอบพลันมีเสียงสูดหายใจดังขึ้นระงม

นั่นคือถ่านไฟที่เผาจนแดงจัด อย่าว่าแต่สิบหลี่เลย แม้เพียงสิบก้าว ก็เพียงพอจะลวกเท้าสองข้างของคนจนเนื้อแตกหนังปริ!

มือที่จับบังเหียนของเซียวหลินยวนพลันเกร็งแน่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขารีบพลิกตัวลงจากม้า “หยุดนะ...”

“ท่านอ๋อง!” เสียงสตรีอันอ่อนหวานแต่แฝงความร้อนใจเอ่ยขัดเขาขึ้นมา

เห็นเพียงม่านรถม้าหรูหราคันหนึ่งที่จอดอยู่ข้างๆ ถูกเปิดขึ้น เสิ่นเยว่หนิงมีสาวใช้คอยพยุง เดินลงมาอย่างเชื่องช้าแช่มช้อย

นางรีบก้าวไปข้างกายเซียวหลินยวน ดึงรั้งชายเสื้อเขาไว้เบาๆ “ท่านอ๋อง อย่าได้วู่วาม! พระนางเหลียงเฟยกำลังทรงกริ้ว หากท่านฝืนขัดขวาง เกรงว่าจะยิ่งทำให้นางมีโทสะ วันหน้าจะยิ่งมุ่งเป้าเล่นงานพี่หญิงสือยวน”

“อีกทั้งนิสัยของพี่หญิงสือยวนแต่ไหนแต่ไรก็เด็ดเดี่ยวเปิดเผย กาลก่อนมีแต่ผู้อื่นเสียเปรียบนาง เคยเห็นนางเสียเปรียบให้ใครที่ไหนกัน? นางต้องมีวิธีรับมือเป็นแน่ หากท่านลงมือยามนี้ กลับจะไม่เป็นผลดี”

การเคลื่อนไหวของเซียวหลินยวนพลันชะงักลง

นั่นสิ เฉิงสือยวน...นางไม่เคยเป็นลูกพลับนิ่มที่ปล่อยให้ผู้ใดข่มเหงรังแกได้ตามใจชอบ

นางเป็นบุตรีตระกูลขุนศึก ทั้งงดงามโดดเด่น ฝีมือขี่ม้ายิงธนูไร้พ่าย และมีนิสัยใจคอเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก

แต่ก่อนหากใครกล้ารังแกนางแม้เพียงนิดเดียว นางจะเอาคืนเป็นสิบเท่าแน่นอน

ถ่านไฟเล็กน้อยแค่นี้...นางอาจจะมีวิธีรับมือจริงๆ ก็ได้?

เขาลังเลแล้วมองไปทางเฉิงสือยวน คาดหวังให้นางเชิดคางขึ้น ยิ้มแย้มอย่างเจิดจ้าราวกับดวงตะวันและแฝงความเจ้าเล่ห์เหมือนแต่ก่อน แล้วพูดกับเขาว่า “เซียวหลินยวน ดูให้ดีนะ กลอุบายแค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!”

ทว่ากลับมิได้เป็นเช่นนั้น

เฉิงสือยวนเอาแต่ก้มหน้า มองดูถ่านไฟที่แดงจัดผืนนั้นอยู่นาน แล้วจึงยกเท้าก้าวลงไป

“ฉ่า…”

เสียงผิวเนื้อไหม้เกรียม คละคลุ้งไปกับกลิ่นไหม้ กระจายไปทั่วในทันที

รูม่านตาของเซียวหลินยวนหดเกร็งฉับพลัน

ทว่าดรุณีผู้งดงามเจิดจ้าที่เคยควบม้าโบกแส้และสวมชุดแดงราวกับเปลวเพลิงผู้นั้น กลับคล้ายไม่รู้สึกรู้สา ก้าวเท้าเปล่าเหยียบลงบนก้อนถ่านที่เผาจนแดงทีละก้าว ผิวเนื้อใต้ฝ่าเท้าไหม้ดำ พร้อมม้วนตลบ และลอกหลุดอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนื้ออ่อนสีแดงสดด้านใน แล้วก็ถูกความร้อนลวกจนไหม้ดำอีกครั้งทันที

เลือดสดไหลรินตลอดทาง เฉิงสือยวนเนื้อตัวสั่นสะท้าน สีหน้าซีดขาว ทว่านางกลับกัดฟันแน่น ไม่ปริปากสักคำ

เซียวหลินยวนมองดูแผ่นหลังผอมบางที่เดินซวนเซไปข้างหน้าท่ามกลางถ่านไฟนั้น รู้สึกเพียงว่าหัวใจคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งกำไว้แน่น ยิ่งกำยิ่งแน่น จนแทบจะหายใจไม่ออก

ความตื่นตระหนกและความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ถูกนั้น ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ไม่...ไม่ควรเป็นเช่นนี้

เฉิงสือยวนจะยอมทนอย่างเงียบสงบเช่นนี้ได้อย่างไร นางควรจะขัดขืน ควรจะด่าทอ ควรจะใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงคู่นั้นจ้องมองพวกเขาสิ...

เพราะเหตุใด?

เพราะเหตุใดนางจึงกลายเป็นเช่นนี้

ในที่สุด ถ่านไฟยาวเหยียดสิบหลี่ก็มาถึงจุดสิ้นสุด

เท้าของเฉิงสือยวนเลือดนองเปรอะเปื้อนไปตั้งนานแล้ว ร่างของนางโงนเงน ก่อนจะเอนไปข้างหน้า เห็นอยู่รำไรว่ากำลังจะล้มลง…

“สือยวน!”

เซียวหลินยวนดึงสติกลับมาได้ในที่สุด โผพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว คว้าประคองเฉิงสือยวนที่กำลังจะล้มลงกับพื้นไว้ได้ในทีเดียว แล้วดึงเข้ามาสวมกอดไว้ในอ้อมอก

ยามสัมผัสถูกตัว ร่างกายของนางเบาจนน่าใจหายและมีแต่กระดูกทิ่มแทงมือ นางเบาหวิวราวกับขนนก ทั่วร่างเย็นชืด มีเพียงความร้อนผ่าวที่ส่งมาจากเท้าซึ่งร้อนลวกจนเขาใจสั่นลนลาน

“เจ้า...” เสียงของเขาสั่นสะท้าน “เจ้ามีวรยุทธ์มิใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่ใช้กำลังภายใน? เหตุใดต้องก้าวไปเช่นนั้น?!”

เฉิงสือยวนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาของนางเรียบเฉย ราวกับผืนน้ำนิ่งสงบที่ไร้ชีวิต

“ทัณฑ์ทรมานแรกที่ข้าโดนในคุกหลวง คือการตอกทะลุกระดูกไหปลาร้า” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและราบเรียบไร้อารมณ์ “วรยุทธ์น่ะ สูญสิ้นไปนานแล้ว”

เซียวหลินยวนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ราวกับถูกอสนีบาตฟาดใส่ ทั้งตัวแข็งค้างอยู่ตรงนั้น

กระดูกไหปลาร้าถูกตอกทะลุ วรยุทธ์สูญสิ้นทั้งหมด

นั่นคือโทษทัณฑ์ที่ทรมานที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์ ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก

“ข้าสั่งให้คนคอยดูแลเจ้าในคุกหลวงอย่างดีแท้ๆ เหตุใดจึงถูกทัณฑ์ทรมานโหดร้ายเช่นนี้ ทำไม...” ลำคอของเขาตีบตันจนแทบเอ่ยออกมาเป็นประโยคไม่ได้ “ทำไมถึงไม่ส่งคนมาหาข้า? เหตุใดจึงไม่บอกข้า?!”

“หาท่าน?”

เฉิงสือยวนแค่นยิ้มบางๆ รอยยิ้มนั้นว่างเปล่าและโศกเศร้า แฝงไปด้วยการเย้ยหยันอันไร้ที่สิ้นสุด

นางอยู่ในคุกหลวงอันมืดมนไร้แสงตะวัน ต้องรับทัณฑ์ทรมานมากเท่าใด ร้องขอความเป็นธรรมมากี่ครั้ง เขียนหนังสือเลือดฝากคนนำออกไปให้เขากี่ฉบับ?

ขอร้องให้เขาปล่อยนางออกไป ขอร้องให้เขาเห็นแก่เยื่อใยสามีภรรยาห้าปี อย่าให้นางต้องรับบาปแทน

ทว่าเขาเล่า? ไม่เคยปรากฏตัวเลยสักครั้งเดียว

ความหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แลกมาด้วยความสิ้นหวังครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุด แม้แต่ความสิ้นหวังก็ยังด้านชาไปแล้ว

เซียวหลินยวนถูกสายตาที่เรียบเฉยจนน่ากลัวของนางมองจนขวัญผวา ความหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนเข้าเกาะกุมตัวเขาไว้

เขารีบอธิบาย “ช่วงเวลาที่เจ้าเข้าคุกหลวง ข้าประจวบเหมาะถูกเสด็จพ่อส่งไปตรวจการค้าเกลือที่เจียงหนาน หนทางห่างไกล ข่าวสารติดขัด...ดังนั้นตอนที่เจ้าหาข้า ข้าอาจจะได้รับไม่ทันเวลา...”

“เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องเหล่านี้แล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับจวนอ๋องก่อน ให้หมอหลวงรักษาอย่างดี ต่อไป...จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องทนรับความทรมานพวกนี้อีกแล้ว”

เขาพยายามจะอุ้มนางขึ้นรถม้า ทว่าเฉิงสือยวนกลับสะบัดมือเขาออกเบาๆ พลางยึดจับคานรถม้าไว้ด้วยตนเอง แล้วยืนอย่างมั่นคง

“ไม่กลับจวนอ๋อง”

เซียวหลินยวนตะลึงงัน “ไม่กลับจวนอ๋อง? แล้วเจ้าจะไปที่ใด?”