จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน

จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน

last updateLast Updated : 2026-06-09
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
393views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เฟื่องฟ้า  >>  พระเอก  สายลม   >>  นายเอก >>  -_-  ผมชื่อสายลมตามจีบพี่ฟ้าตั้งแต่สองปีก่อน แต่เขาไม่ให้จีบเพราะคิดว่าผมเด็กเกินไป >> สองปีต่อมาผมเข้าเรียนที่เดียวกับเขาและพยายามตามจีบเขาอีกรอบแต่มีอุปสรรคที่ต้องถอดใจเป็นบางครา เพราะลินดาผู้หญิงที่เคยคบกับเขาจากที่เลิกกันไปแล้วกลับมาตอแยเขาอีกครั้ง    >> แล้วทีนี้ผมจะจีบพี่ฟ้าได้ไหม ความน่ารักของผมจะชนะใจเขาได้หรือไม่.......แล้วจะจีบติดไหม? #จะจีบจนกว่าจะได้เป็นแฟน#เฟื่องฟ้าสายลม

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

Prologue

My hands were cold even though I could not hold it. I was directly looking in his eyes with my heart being squeezed, crumpled, and smashed into uncountable pieces. The silence was filling the both of us after I asked him a question— a simple question that seems to be hard for him to answer.

My chest is pounding, but not with the butterflies playing in my stomach. This time, all I can feel is pain.

“Do you love me, Sean?” I repeated it for the second time.

I surely knew that the moment he couldn't answer me after asking that question, I already anticipated his answer. He didn't break his brown eyes at me and blankly accepted my tough gazes at him. Heaven knows how hard I was trying to hold on and not to break in front of him.

“Why are you even asking me that, Dahli—”

“Just answer me, Sean!” I burst it out. I can no longer hold my emotions.

“Is my question that hard to you that you cannot even answer, huh?” A tiny bitter smirk appeared on the side of my lips. My eyes were about to throw water.

He breathed out and tried to extend his hands at me, but I moved away and declined to be in his arms again. I saw how surprised he was but he didn't show it.

“Why are you suddenly acting like that? What's the problem? Just tell it to me, Dahli—”

“Do you love me, Sean? Yes or no?!”

“I don't know!” He yelled out loud.

It began to echo in my ears; it silenced me. I thought I was already expecting that. But why do I seem surprised? Just like that, I felt a hammer tear my chest apart. He shut his eyes firmly before giving me back his now calmer eyes, as if he didn't know what he replied to me.

“I love you,”

I thought his first answer would hurt me the most— but I was wrong. His second reply shattered the entire me as if I just slowly vanished by tearing apart. I wasn't able to speak, but my eyes said it all as a drop of tear escaped my eyes.

I smiled with the excruciating pain inside my chest.

It was the first time I heard those three words from him. But why do I feel like dying? Yes, he finally said it. But his eyes speak differently from what comes out of his tongue.

I brushed with my finger the tear from my cheek and mustered up my remaining strength to even flash a small smile in front of him.

I nodded with acceptance, having no choice at all. “Let's break up,” I muttered and finally avoided his eyes.

I did not wait to hear whatever he would say— I just started to take a small step away from him.

“What the hell is the problem, Dahlia? Why are you breaking up with me?” His hands on my arm stopped me. I swear, I had to fight my inner self not to look back. I just want to leave and be away from him.

“I said I love you! What else do you want to hear from me?!”

“That I am the one you love and not her! Not Celeste, but me, Sean! Because I am Dahlia, not Celeste!”

I lost it all. The moment I faced him again and said all those things. My heart was bleeding just by glancing at him. I just found myself crying a river while looking miserable.

“You know that I cannot forget Celeste,”

“She's dead,” I replied firmly. “ She's fvcking dead, Sean.”

I sobbed and looked away for a moment. I cannot stand looking at him right now— not anymore. I used to love those eyes but now, I despise them. How did I end up enduring everything for so long? I knew from the very beginning that I cannot replace Celeste in his heart. She will always have a place in his heart while I cannot even enter it.

“Tell me, Sean. Do you want me because you love me? Or you just want me because I look like her?” I broke my own heart with those words.

When he couldn't answer me again, I chuckled. A chuckle from a martyr woman who gave everything for a man.

“Please…let's end it here. Let me save myself, Sean.”

I walked away and left him there. Sean did not even call my name anymore. Maybe, he was indeed letting me go this time. As I rode a cab, I couldn't help but to cry my eyes out while looking outside the window. I know that the driver kept checking me out from the rear mirror. He's probably worried that I am crying.

I shed my own tears when my phone rang and I saw Charlotte calling. I even took a deep breath, ready to pretend like I am fine and nothing happened at all.

“Hey, Charlotte.”

I guess I'm good at this. Hiding my own feelings.

“Where are you? The doctor called me and he said you're still not there. Are you planning to ditch your check up again, Dahlia?”

“No, of course not.” I checked the time on my wrist watch. I almost forgot my check up.

“I'm on my way,” I said and hung up.

I told the driver the change of my destination. When I arrived at the hospital, I bit my lower lip while looking at the door of the clinic. These past few weeks, I haven't been feeling well. I've been throwing up every morning and I've become sensitive to various food. I often get dizzy as well.

“Did Charlotte scolded you?” The doctor asked when I came in and he ran some tests on me.

“She often does that,” I replied and forced a chuckle.

“I'm her cousin, by the way.” He smiled extensively at me.

Dr. Knox Gray.

“I guess you already know my name,” I uttered.

“Yeah,” he chuckled before the nurse handed him the result of all the tests. I was watching him, and that smile faded when he saw the tests.

“What's the result? Do I have a sickness? I'm not going to die, right?” I even joke, gaslighting myself that the result was nothing serious.

“No, it's not like that.” He said and breathed lightly. I became silent when I saw how serious he was.

“Just tell it to me,” I said firmly and ready myself to hear whatever it is.

“Dahlia,” he called, eyeing me.

My heart was pounding in nervousness.

“You're two weeks pregnant,”

itsclarixass

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
ตอนที่ 1
"พี่ฟ้าครับ ผมชอบพี่ฟ้านะครับ" ผมมองหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าผม หน้าที่คมเข้ม ตัวที่สูงโปร่ง เขายิ้มออกมาเล็กน้อยชวนให้เห็นฟันเสน่ห์ผมยืนลุ้นว่าเขาจะตอบกลับมายังไง "พี่ว่าเรายังเด็กเกินไปและอีกอย่างพี่ก็คิดกับเราแค่น้องคนหนึ่ง" เมื่อผมได้ยินคำตอบทำให้หัวใจผมหล่นไปอยู่ตาตุ่ม แต่ผมยังไม่ท้อนะผมคิดในใจว่าแก่กว่าแค่สองปีเองทำเป็นหยิ่ง ผมแสร้งทำเป็นยิ้ม "ไม่เป็นไรครับรอให้ผมโตก่อนแล้วผมค่อยจีบพี่นะครับ เมื่อถึงตอนนั้นพี่ต้องให้ผมจีบนะครับ" ผมยิ้มและพูดกับพี่ฟ้าแต่คำตอบที่ผมได้กลับมาคือการทำหน้าตาเรียบเฉยใส่ผมแต่ยังเห็นรอยยิ้มที่มุมปากอยู่ "เอางั้นเลยเหรอ" นี่คือคำตอบที่เขาตอบกลับมาคำตอบที่เหมือนคำถาม ผมทำหน้ายิ้มและเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา เพราะตัวเขาที่สูงโปร่งเลยทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นทุกครั้งเวลาที่ต้องคุยกับเขา ส่วนผมตัวเล็กถ้าเทียบความสูง ผมสูงถึงแค่หัวไหล่ของเขาเอง ผมยิ้มและตอบเพียงสั้นๆ "ครับ ผมจะเอาพี่มาเป็นแฟนให้ได้" ^-^ สองปีผ่านไป "กริ๊งงง" "ฮัลโหลครับแม่ "เป็นไงบ้างลูก โอเคไหม" "ผมยังไม่ได้ไปเรียนเลยนะครับ กำลังเปิดเทอมวันนี้วันแรก " ผมคุยกับแม่ โดยใช้เส
Read more
ตอนที่ 2
ผมมองผู้ชายที่เดินมา ท่าเดินที่สมาร์ตหน้าตาที่คมเข้มเวลายิ้มชวนให้เห็นฟันเสน่ห์ หน้าตาที่หล่อเหลาทำเอาใจผมเต้นไม่หยุดเวลาที่ได้มองพี่ฟ้าแต่เหมือนเขาเองก็มองมาที่ผม สายตาที่มองมามันให้ผมอยากจะจีบพี่เขาและอยากได้พี่เขามาเป็นแฟนให้ได้ ผมยกมือโบกให้เขาแต่เหมือนเขาจะละสายตาจากผมแล้วเดินผ่านไปผมไม่นั่งรอให้เสียเวลาลุกขึ้นแล้วตามพี่ฟ้าไป "พวกมึงรอกูนี่นะ" "มึงจะไปไหน"หมอกเรียกตามหลังผม "เออน่า!ฝากเก็บกระเป๋าให้กูด้วยเดียวกูมา"ผมรีบวิ่งไปดักหน้ารอ เขาเดินมาที่ตรงที่ผมยืนอยู่ สวัสดีครับพี่ฟ้านี่คือคำทักทาย คำเเรกหลังจากที่ผมไม่เคยเจอพี่เขามานาน ผมยกมือไหว้และยิ้มกว้างผมดีใจมากที่เจอพี่ฟ้า "พี่ฟ้าจำผมได้ไหมครับ" 'จำได้ ' เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยไม่แสดงท่าทางตกใจอะไรเลย "แล้วพี่จำคำพูดของผมได้ไหมครับ" "คำพูดอะไร" เขาทำน้ำเสียงเรียบเฉยอีก "พี่จำไม่ได้จริงๆเหรอครับหรือพี่แกล้งที่ไม่จำมัน เอ๊ะ!หรือพี่จะแก่แล้วครับ" ผมกวนกลับไปเบาๆ คำกวนของผมทำให้คนที่ยืนข้างเขายิ้มออกมา และเดินหลบไปนั่งที่อื่นปล่อยให้ผมกับเขาคุยกันตามลำพังแค่สองคน "ก็คำพูดที่ว่าถ้าผมโตขึ้นผมจะจีบพี่ไ
Read more
ตอนที่ 3
// ช่วงบ่ายมีนัดประชุมในชมรม ผมกับพวกมันสองคนเร่งฝีเท้าเพื่อให้ทันประชุมของชมรมในวันนี้ สุดท้ายพวกผมก็ไปไม่ทันเวลา '"ทำไมมาสายครับไม่มีนาฬิกาดูเหรอครับ" รุ่นพี่คนหนึ่งทักพวกผมแรงมาก "ไหนบอกเหตุผลที่พวกน้องมาสายให้พี่ให้เพื่อนฟังหน่อยได้ไหมครับ"พวกผมไม่ตอบได้แต่ยืนนิ่งหมอกสะกิดชายเสื้อนักศึกษาผม "มึงสะกิดกูทำไม""พี่ถามพวกน้องสามคนไม่ได้ยินเหรอครับ""เออ พอดีวันนี้อาจารย์ปล่อยช้าครับ ถ้าพี่ไม่เชื่อพวกผมไปถามอาจารย์ได้เลยครับ" ผมบอกเหตุผลที่มาช้าให้กับรุ่นพี่คนนั้นไป"วันนี้พี่จะไม่ลงโทษพวกน้องที่มาสายแต่คราวหน้าพี่ขอนะครับ ห้ามสายอีกเข้าใจไหมครับ""ครับ" ผมและเพื่อนอีกสองคนตอบพร้อมกันบางทีผมก็ไม่เข้าใจทำไมคนเป็นรุ่นพี่ต้องพูดกับเด็กใหม่ที่น้ำเสียงที่ดุและก้าวร้าวขนาดนั้น"เชิญไปนั่งที่ของตัวเองครับ""ขอบคุณครับ" พวกผมกล่าวคำขอบคุณพร้อมกันแล้วไปนั่งรวมกับเพื่อนคนอื่น ตอนที่ผมกลับมานั่งกับเพื่อนคนอื่น แล้วฟังที่รุ่นพี่คนนั้นพูด อยู่ๆพี่ฟ้าก็เดินมานั่งข้างพี่ผู้หญิงที่อยู่ชมรมเดียวกับที่ผมอยู่ ผมโคตรดีใจเลยเมื่อเห็นพี่เขา ผมเอาแต่นั่งมองอย่างไม่ละสายตามีแวบหนึ่งที่เขาหันมาสบตากับผม ผม
Read more
ตอนที่ 4
ทางด้านเฟื่องฟ้านั่งอยู่กับต้นที่ม้าหินอ่อนของมหาลัย เขากับเพื่อนนั่งอ่านหนังสือและทบทวนตำราที่จะต้องส่งอาจารย์ในวันนี้พีคเพื่อนสาวของเขาเดินมาหาพร้อมกับถือน้ำมาให้ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและมีความเซ็กซี่เธอใส่เสื้อนักศึกษาที่ค่อนข้างที่รัดตัวและกระโปรงที่ใส่ก็ค่อนข้างที่จะสั้นเหมือนกัน เธอคือผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มเพื่อนของเขาและเหมือนจะคิดกับเขาเกินเพื่อน "แล้วน้ำของกูอะ" ต้นถามเธอทั้งที่นั่งกันอยู่สองคนแต่ทำไมเอาน้ำมาแค่แก้วเดียวแถมยังเป็นน้ำปั่นที่เฟื่องฟ้าชอบอีกต่างหาก ต้นรู้เลยทันทีว่าเธอยังชอบฟ้าอยู่แต่กับเฟื่องฟ้าไม่ได้คิดอะไรกับเธอนอกจากแค่เพื่อนคนหนึ่ง"ขอโทษวะ กูนึกว่าฟ้ามันอยู่คนเดียว" เธอแก้ตัวแบบไร้เดียงสาเหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับเพื่อนอีกคน"ทบทวนถึงไหนแล้วใกล้ถึงเวลาเรียนแล้วนะ" เธอถามเพื่อนทั้งสองและชวนเข้าห้องก่อนเวลาที่จะถึงชั่วโมงเรียนทั้งเฟื่องฟ้า ต้นและพีค ต่างเดินเข้าห้องเรียนแล้วคุยกันอย่างสนิทสนมระหว่างที่เดินไปด้วยกัน.......ช่วงตอนบ่ายผมและเพื่อนต่างมานั่งรออาจารย์ในห้องเรียนก่อนเวลา และเหมือนจะชวนกันไปเที่ยวอีก แต่โดนเบรกด้วยเพื่อนอย่างว่าน เพราะตอนเย็นเหมื
Read more
บทที่ 5
ผมและเพื่อนออกจากห้องแต่เช้าพอมาถึงมหาลัยต้องมาเช็ดชื่อก่อนขึ้นรถ พอเช็ดชื่อเสร็จเอากระเป๋าไปเก็บ แล้วไปนั่งเก้าอี้ที่ถูกจัดไว้ผมกับหมอกและว่านนั่งรถไปคันเดียวกันพอขึ้นรถก็เห็นพี่ฟ้านั่งรอก่อนแล้ว มีเพื่อนสาวอย่างพีคนั่งคุยกันตรงที่ของผม เธอเห็นผมเดินมาแล้วมองด้วยสายตาที่ไม่ชอบและลุกขึ้นให้ผมนั่งแทนที่เธอ"ไปก่อนนะฟ้าเจอกันที่ทะเล" มีการร่ำลาก่อนเดินลงไป แล้วเธอก็ไปนั่งอีกรถอีกคันผมนั่งลงด้วยความอึดอัดอยากจะต่อว่าเขามาก 'อยากนั่งกับเธอทำไมไม่ขอแลกละ' แต่ผมอยู่ในฐานะคนนอกสายตาไม่สามารถงอแงได้ เผื่อเขาเปลี่ยนใจแล้วทำขึ้นมาจริง หมดโอกาสได้นั่งใกล้เขาแน่เป็นเพียงแค่คนแอบชอบฝ่ายเดียวก็ลำบากหน่อยนะสายลม เห้อ ! ผมถอดหายใจเบาๆจนเขาสังเกตเห็น เขาไม่แม้ที่จะพูดกับผมสักคำเอาแต่เงียบ นั่งใส่หูสมอลทอร์คแล้วฟังเพลงคงเสียใจแหละที่ต้องมานั่งกับผมรู้สึกอึดอัดมากไม่เคยรู้สึกขนาดนี้มาก่อนทั้งที่ได้นั่งคู่กันแท้ๆ แต่ไงถึงเป็นแบบนี้ละ ผมยื่นหน้าไปคุยกับหมอกและว่านที่นั่งใกล้กันหยิบยื่นขนมให้กัน พี่ต้นเองเหมือนจะดูแลเทคแคร์ว่านมันมากส่วนพี่แมนเหมือนจะเป็นคนร้ายๆแต่ได้หมอกมานั่งเป็นคู่ กลับเป็นคนนิสัยอ
Read more
บทที่ 6
ผมชวนเพื่อนสองคนเดินไปเล่นที่ชายหาดโดยปล่อยให้พี่อัคคุยกับพี่ฟ้าไป ผมลงไปเล่นน้ำทะเลกับเพื่อนคนอื่นที่ไม่ใช่พวกมันสองคน แต่เล่นไปสักพักพวกมันก็กระโดดมาเล่นกับผมเพื่อนคนหนึ่งที่เล่นน้ำด้วยกันจมน้ำทำเอาคนอื่นแตกตื่น ผมที่อยู่ในเหตุการณ์กระโดดน้ำลงไปช่วย น้ำเชียวและแรงมากผมต้านมันไม่ค่อยจะไหวแต่ก็สามารถดึงเพื่อนคนนั้นออกมาได้ ส่วนผมสลบไปตอนไหนไม่รู้"ลม ลม" ผมตื่นขึ้นมาแล้วลืมตาคนที่เรียกชื่อ ผมเห็นหน้าคนที่เรียกผมรางๆ กลับเป็นพี่ฟ้าคนที่นั่งข้างเตียงที่ผมนอนผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเขาเป็นคนแรก "ดีขึ้นไหมเป็นไงบ้าง" พี่ฟ้าถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่เมื่อมองไปรอบๆห้องกลับเห็นพี่พีคยืนอยู่ในห้องและกำลังมองมาที่ผมด้วยความไม่พอใจ"ว่ายน้ำไม่แข็งจะลงไปช่วยทำไม" เธอพูดขึ้นมาและทำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ใส่ผมผมเหรอยอมที่ไหนโต้กลับไปแบบทันควัน "ว่ายน้ำเป็นครับแต่น้ำมันเชียวแรงผมต้านไม่ไหว" เธอทำหน้าไม่พอใจใส่ผมเข้าไปอีกเมื่อโดนเด็กอย่างผมโต้กลับเธอไม่พอใจผมเดินออกจากห้องไปทันทีและผมเองก็ขอตัวพักผ่อนคนเดียว ทุกคนพากันออกไปจากห้องเหลือเพียงพี่ฟ้าคนเดียวที่อยู่ในห้อง"พี่ฟ้าไม่ไ
Read more
บทที่ 7
"ว่าไงจ้าทำไมทำหน้าไม่สบอารมณ์" หมอกมองหน้าของผมแล้วแซวสนุกปากด้วยความเคยชิน "ก็ตอนไปทะเล กูไม่ได้อยู่ใกล้พี่ฟ้าเลยสักนิด พอได้อยู่กับสองต่อสองพี่พีคก็มาขัดตลอด เกาะพี่ฟ้าอย่างกับปลิงไม่ยอมไปให้อยู่ตามลำพัง ส่วนพี่ฟ้านะก็ตามใจพี่พีคทุกอย่าง กูนี่เซ็งมาก" ในตอนที่ผมต่อว่าเขาพวกมันสองคนทำหน้าอย่างกับเห็นอะไรสักอย่าง พอถามมันไม่ยอมบอกแถมพวกมันยังชี้มาทางข้างหลังของผม พอหันหลังกลับพบว่าพี่ฟ้ามายืนหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้และคิดว่าคงได้ยินที่ผมพูดไปทั้งหมดแหละ แต่ช่างเหอะมันเป็นเรื่องจริงผมทำเป็นเฉยเหมือนกับว่าไม่ได้พูดอะไรไป "พวกมึงไปเรียนเหอะเดี๋ยวอาจารย์มา" ผมชวนพวกมันทั้งสองเข้าห้องและทำเป็นไม่สนใจพี่ฟ้าส่วนว่านมีการโบกมือให้กับพี่ต้นเบาๆและเดินตามหลังผมไป พี่เขาจะว่าอะไรก็แล้วแต่เขาผมจะไม่สนแล้ว คนบ้าอะไรไม่สนใจกันสักนิดมันน่าน้อยใจมาก "มึงไปทำน้องมันยังไงวะโดนเมินใส่เฉยเลย" ต้นถามเฟื่องฟ้าด้วยความสงสัยปกติเวลาสายลมเห็นเฟื่องฟ้าทีไรจะทำท่าจีบตลอดแต่พอมาวันนี้ทำไมน้องมันดูแปลกๆ พูดไม่ทันขาดคำพีคก็โผล่มาแถมยังเดินสวนทางกับผมตรงหน้าอาคารห้องสมุดอีกต่างหาก "พวกมึงเห็นไหมกูพ
Read more
บทที่ 8
ด้วยเหตุผลนี้ทำให้ผมมีความรู้สึกดีๆให้กับพี่ตั้งแต่ตอนนั้นมา แต่บอกความในใจไปกลับโดนปฏิเสธกลับมาเพราะเหตุที่ว่าผมยังเด็กเกินไป ขนาดนี่โตแล้วนะ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เห้อ! "โคตรเหนื่อยเลย" "ไม่ดีกว่าครับไม่อยากรบกวน" ผมปฏิเสธป้าเพชรและกำลังจะลุกขึ้นกลับ เสียงพี่ฟ้าพูดขึ้นมาทันที "ผู้ใหญ่ชวนยังปฏิเสธอีกเหรอ มารยาทมีไหม" โห ผู้ชายอะไรวะปากโคตรจัดพูดได้แรงมาก "ฟ้าทำไมว่าให้น้องแรงขนาดนั้น" ป้าเพชรตำหนิเขาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ล้มเลิกที่จะชวนผมกินข้าวที่นี้ สุดท้ายผมเลยตกลงเพราะไม่อยากเป็นคนไร้มารยาทกับผู้ใหญ่ กับข้าวบนโต๊ะน่าทานมีบางเมนูมีของโปรดของผมด้วยอย่างเช่นแกงเหลียงใส่กุ้ง อยากบอกว่าพี่ฟ้าทำแกงเหลียงอร่อยมาก ผมไม่รีรอตักข้าวใส่จานแล้วตักแกงเหลียงที่เป็นของโปรดใส่จานข้าวตัวเองแล้วตักใส่เข้าปาก อร่อยมาก! เมื่อก่อนอร่อยยังไงเดี๋ยวนี้ก็อร่อยแบบนั้นฝีมือกับข้าวของพี่ฟ้าไม่เคยตกเลย "อร่อยไหม" ป้าเพชรมองมาที่ผมและถามผม คงเป็นเพราะผมตักข้าวใส่ปากไม่หยุดละมั้งป้าแกเลยถามผมขึ้นมา "อร่อยครับ" ผมตอบไปเพียงสั้นๆ แต่เมื่อผมมองไปทางพี่ฟ้าเขากลับทำท่ายิ้มให้กับผม เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเขายิ้ม
Read more
บทที่ 9
// ผมรู้สึกปวดหัวนิดๆและเหมือนจะมีไข้เล็กน้อยแต่ไม่สามารถประคองตัวเองให้ลุกได้ น่าจะเป็นเพราะเมื่อวานอากาศร้อนเกินไปเลยทำให้มาวันนี้ไม่สบาย คงอดที่จะไปบ้านโน้นแน่เลยผมบ่นกับตัวเองอยากเจอหน้าเขาทุกวันไม่อยากให้ขาดเลยสักวัน แม่เรียกผมหลายรอบจนขึ้นมาดูผมที่เห็นห้อง สภาพผมตอนนี้คือหน้าซีด ปวดหัวเหมือนตัวหนักไปทั้งตัวและไม่อยากลุกเลยอยากนอนอย่างเดียว แม่เข้ามาแตะแขนของผมต้องตกใจเพราะตัวผมร้อนมาก ผมไม่อยากไปโรงพยาบาลเลยขอให้แม่ทำข้าวต้มมาให้และเตรียมยาไว้ให้ก็พอ กินยาแล้วนอนพักเดี๋ยวก็คงหาย เสียงมือถือผมดังขึ้นผมหยิบมันแล้วกดรับเป็นหมอกที่ชวนผมไปบ้านแต่ผมไม่ไหวบอกมันไปว่าไม่สบาย มันทำเสียงตกใจเมื่อรู้ว่าผมไม่สบายอยากมาเยี่ยมอยู่แต่ผมไม่อยากให้มันมาอยากหลับมากกว่า "แม่ลงไปข้างล่างก่อนนะมีอะไรเรียกเลยนะ" แม่พูดกับผมพร้อมกับเดินออกจากห้องไป ////_// สักพักได้ยินเสียงเหมือนพี่ฟ้ามาถามหาผมแต่กลับลุกไม่ไหวคงเป็นเพราะฤทธิ์ยาที่ทำให้ผมสะลึมสะลือ ผมรู้สึกว่ามีคนเปิดประตูเข้ามาในห้องแต่ไม่รู้ว่าเป็นใครเขานั่งลงข้างผมแล้วเอาผ้ามาเช็ดตัวผมเพื่อที่จะให้ตัวผมเย็นลง ผมหลับไปทั้งที่ไม่รู้ว่าเป็นใค
Read more
บทที่ 10
แสงสว่างส่องเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ผมรู้สึกตัว ผมรู้สึกเจ็บหัวมากแล้วมองไปรอบๆบนเพดานนี่ไม่ใช่ห้องผมแล้วนี่ห้องใครวะ คงฝันแหละน่ายังไม่ตื่น หลับตาลงอีกครั้งลืมตาขึ้นก็ยังเป็นที่เดิม ผมมองไปที่หัวเตียงเป็นรูปผู้ชายคนหนึ่งโคตรหล่อเลยและเป็นผู้ชายที่ผมชอบเขามาก เดี๋ยวก่อน ! แล้วนี่ผมมานอนห้องนี้ได้ยัง รูปที่วางอยู่ที่หัวเตียงเป็นรูปพี่ฟ้า นี่ผมมานอนห้องพี่ฟ้าเหรอเนี่ย ! แล้วเจ้าของห้องก็ประตูเข้ามาผมรีบลุกจากเตียงแล้วรีบขอโทษ เพราะผมไม่แน่ใจว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นและทำกิริยาต่อเขาอย่างไรกับเขาบ้าง "ขอโทษครับ ว่าแต่ผมมานอนห้องพี่ได้ยังไง" "เมื่อคืนเราเมาหนักพี่เลยพามานอนห้องพี่" เขาบอกกับผมไปแบบนั้นพอผมปะติดปะต่อเรื่องราวได้เลยขอกลับบ้านอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเหม็นกลิ่นเหล้าตัวเองมากเลย ผมดีใจและรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจมากที่ได้มานอนห้องพี่ฟ้าถึงแม้เมื่อคืนผมจะไม่รู้เลยอะไรเลยก็เหอะ ผมเดินเข้าบ้านตัวเองสิ่งแรกที่แม่ถามผมคือ "ไปนอนไหนมา!" ผมตอบไปเลยนอนบ้านพี่ฟ้าและเดินขึ้นห้องไม่ฟังคำที่แม่จะด่า... หลังจากพี่ผมอาบน้ำแต่งตัวอะไรเสร็จผมได้รับข้อความจากเบอร์แปลกๆ วันนี้ไปเที่ยวกันไหม ! ผมสงส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status