8

            “เอ่อ..คือ” แม่เพ็ญอ้ำอึ้งนึกไม่ถึงว่าแผนของตนเองจะล้มเหลว เธอเหลือบตามองนังบ่าวหน้าขาวหมดจดตรงหน้าแล้วนึกเจ็บใจ เธออุตส่าห์วางแผนล่อมันไปให้พี่พุ่มรวบหัวรวบหาง ถ้ามันตกเป็นของพี่พุ่มแล้ว เธอก็จะซื้อตัวมันมาเป็นบ่าวที่บ้านเสีย เธอไม่อยากให้มันอยู่ใกล้พี่กริชของเธอ ไม่ชอบที่เห็นมันจับเนื้อต้องตัวคู่หมั้นของเธอ และยิ่งไม่ชอบมากขึ้นเมื่อเธอเห็นว่าพี่กริชออกตัวปกป้องมันที่เป็นเพียงแค่บ่าว

            “ว่ายังไงแม่เพ็ญ” คุณหญิงเพ็งถามซ้ำ

            “คุณเพ็ญให้บ่าวไปแต้มสีที่หน้าให้เจ้าค่ะ” ยาหยีตัดสินใจโพล่งออกไป

            “สาระแนท่านแม่ไม่ได้ถามเจ้า” แม่เพ็ญเผลอสบถออกไป ก่อนที่จะก้มหน้าเมื่อคุณหญิงเพ็งปรายตาปราม

            “เอ้า...ว่ามาสิ ลูกข้าให้เอ็งไปทำอะไรนะ” คุณหญิงเพ็งเอ่ยถามหยี หญิงกลางคนมองบ่างตรงหน้าอย่างนึกแปลกใจในความหมดจดน่าเอ็นดูผิดหูผิดตาจากบ่าวทั่วไปมากนัก

            “คุณเพ็ญให้บ่าวไปแต้มสีที่หน้าให้เจ้าค่ะ...บ่าวบอกแล้วว่าต้องขอคุณบัวก่อน แต่คุณเพ็ญใจร้อนไม่อยากรอ เลยพาบ่าวไปแอบแต้มสีหน้าที่เรือนหลังนั้นเจ้าค่ะพอดีบ่าวเห็นงูเสียก่อนเลยตกใจเสียงดังไปหน่อยเจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะค่าจ้างที่คุณเพ็ญให้บ่าว”  ยาหยีเลื่อนแหวนวงเล็กๆ ไปวางตรงหน้า  เธออาศัยตอนยื้อยุดฉุดกระฉากกันดึงออกมาจากนิ้วก้อยของแม่เพ็ญเพื่อเอามาเป็นหลักฐานว่าแม่เพ็ญแอบจ้างให้เธอไปแต่งหน้าจริง  ยาหยีอยากให้เรื่องมันจบที่ตรงนี้ไม่อยากให้เรื่องราวใหญ่โตไปถึงว่าแม่เพ็ญหลอกเธอไปให้ขุนศรีณรง เธอไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่เพราะเธอไม่รู้เลยว่ากฎหมายของที่นี่เป็นอย่างไร  และเธอในตอนนี้เป็นเพียงแค่ทาสมีสิทธิมากแค่ไหนในการปกป้องตัวเองกัน 

            “จริงรึแม่เพ็ญ” คุณหญิงเพ็งหันไปถามลูกสาวอีกครั้ง

            “เจ้าค่ะ” แม่เพ็ญจำต้องเอ่ยรับอย่างไม่เต็มใจ เพราะเธอเองก็ไม่อยากใครรู้เหมือนกันว่าแท้จริงแล้วเธอต้องการล่อนั่งบ่าวหน้าขาวนี่ไปให้พี่พุ่ม

            “แหม่ สาวๆ ก็แบบนี้แหละค่ะคุณหญิง หยีสวยหยีงาม เอาแบบนี้สิแม่เพ็ญอยากให้หยีมันแต้มสีที่หน้าให้เมื่อไหร่ก็ไปที่เรือน จะได้ไปหาพ่อกริชเขาด้วย”   คุณหญิงแก้วเอ่ยบอกกับเพ็ญอย่างใจดี

            “เจ้าค่ะ” แม่เพ็ญเอ่ยรับสั้นๆ

            หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนลงบนฟูกบางๆ อย่างเหนื่อยอ่อน หลังจาไปผจญกับแม่เพ็ญแล้วกลับมาถึงบ้านเธอยังโดนคุณบัวบ่นจนหูแทบดับ ยาหยีถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแต่ก่อนที่จะหลับไปเธอกลับรับรู้ว่ามีใครบางคนเดินเข้ามาในกระท่อมที่เธอนอนอยู่

            “จำปีเหรอ คืนนี้ไม่ต้องนอนกับคุณบัวหรือไง”  ยาหยีเอ่ยถามออกไป

            “ข้าเอง” เสียงทุ้มคุ้นหูที่ทำเอายาหยีเด้งตัวลุกขึ้นนั่งแทบไม่ทัน

            “คุณ..เอ๊ย ท่านขุน” ยาหยีหลุดคำพูดติดปากออกไปก่อนจะเรียกสติตัวเองกลับมาแทบไม่ทัน

            “ข้ามีเรื่องจะถาม ตามข้าออกมาบ้างนอกเถอะ”

            ยาหยีเดินตามกริชออกไปอย่างว่าง่าย ไม่รู้ทำไมเธอถึงไว้ใจและเชื่อใจเขามากได้ขนาดได้ หรือเป็นเพราะว่าเขาเป็นคนแรกที่พบและช่วยเหลือเธอกันนะ

            “บอกความจริงข้ามา” กริชเอ่ยถามทันทีที่เดินออกมาที่บริเวณลับตาคน

            “ความจริงอะไรรึ”

            “ความจริงเรื่องแม่เพ็ญกับเอ็ง”

            “ฉัน...เอ๊ย..ข้าก็เล่าไปหมดแล้ว” ยาหยีเถียง

            “ข้าไม่ได้โง่”

            “ฉันก็ยังไม่ได้ว่าท่านขุนเลย” ยาหยียอกย้อน

            “บอกความจริงข้ามา” กริชพูดย้ำพร้อมกับแววตานิ่งสนิทที่มองตรงมายังยาหยี แววตาที่ทำเอาหญิงสาวเถียงไม่ออก

            ยาหยีเล่าความจริงทั้งหมดให้กริชฟัง ชายหนุ่มยืนรับฟังนิ่งๆ โดยไม่แสดงความคิดเห็นหรือถามขัดเลยแม่แต่น้อย

            “เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ” ยาหยีเล่าจบก่อนจะถอนหายใจ

            “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าฉันโกหกล่ะ”  ยาหยีเอ่ยถามเมื่อคนตรงหน้าไม่ยอมพูดอะไรเสียทีทั้งที่เธอเล่าจบแล้ว

            “แขนเอ็ง” กริชชี้ไปที่แขนของยาหยี

            “ทำไมอ่ะ” ยาหยียกแขนขึ้นมาดูก่อนจะพบรอยเขียวช้ำขึ้นเป็นริ้ว

            “ถ้าแค่พากันไปแต้มสีที่หน้า แขนเอ็งจะเป็นรอยแบบนั้นรึ”

            ยาหยีได้ฟังก็พยักหน้าเออออ จริงสินะยื้อกันขนาดนั้นแขนจะเขียวก็ไม่แปลก ยาหยีจับแขนตัวเองเบาๆก่อนจะนิ่วหน้า

            “นี่ยา” มือหนาส่งตลับยามาตรงหน้า

            “ขอบใจนะ” ยาหยีรับเอาไว้ก่อนจะเปิดตลับยาออกทา ตั้งแต่เธอหลุดมาที่ยุคนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกเป็นตัวเองมากที่สุด

            “ผิวบางราวไม่เคยต้องแดดต้องลมแบบนี้เจ้าเป็นใครกันแน่” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดสงสัยไม่ได้

            “ถ้าฉันบอกแล้วจะเชื่อฉันไหมล่ะ” ยาหยีสบตากับชายหนุ่มตรงหน้าก่อนจะถามออกไปอย่างจนปัญญา 

            คำถามง่ายๆ ของหญิงสาวนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี กริชมองร่างบอบบางตรงหน้านิ่งๆ ก่อนที่ความรู้สึกบางอย่างจะเริ่มไหลบ่าเข้ามาในหัวใจของเขา ยาหยี หญิงสาวปริศนาที่อยู่ดีๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น คำพูดคำจาที่ดูแปลกหู ท่าทางที่ดูราวกับเป็นคนบ้าใบ้ แต่กลับมีใบหน้าสะอาดตา ผิวพรรณผุดผาด อาจจะดูเก้ๆ กังๆ แต่เขารู้ดีว่าหญิงสาวพยายามเรียนรู้ทุกอย่างอยู่เสมอ แม้ว่าในแววตากลมใสนั้นจะมีแววหวาดกลัวเจืออยู่ตลอดเวลา

            “ข้าเชื่อเอ็ง” กริชบอกออกไปง่ายๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ทันทีที่สิ้นเสียงของเขา แววตากลมใสของยาหยีก็เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

            “นายจะไม่หาว่าฉันเป็นคนบ้าใช่ไหม” เสียงใสเอ่ยถามออกมาด้วยความสั่นเครือ 

            “เล่ามาเถิด” กริชตอบออกไปก่อนจะยืนนิ่งๆ ฟังเสียงสะอื้นของหญิงสาวอีกเป็นพัก ก่อนเสียงใสๆ จะเริ่มเล่าเรื่องที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว

            “เอ็งบอกว่าเอ็งมาจากกระไรนะ อะนันคต” กริชย้อนถามอย่างไม่เข้าใจ

            “ไม่ใช่ ฉันหมายถึงอนาคต” ยาหยีสูดลมหายใจก่อนพยายามอธิบาย “อนาคตหมายถึงเหตุการณ์ที่ยังมาไม่ถึงน่ะ เหมือนกับเหตุการณ์ตอนนี้ สำหรับฉันมันคือเหตุการณ์ที่ผ่านไปแล้ว นายเข้าใจฉันไหม” ยาหยีถามออกไป หลังจากที่พยายามอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง

            “ถ้าอย่างนั้นเอ็งก็ต้องรู้สินะว่าการศึกระหว่างอโยธยากับพวกหงสาวดีครานี้ใครจักได้ชัยชนะ”

            คำถามของกริชนั้นทำเอายาหยีต้องเกาหัวก่อนจะยิ้มแหะๆ ออกไปอย่างช่วยไม่ได้ แม้เธอจะไม่ใช่คนเก่งประวัติศาสตร์มากนัก แต่เท่าที่จำได้คือ อยุธยาไม่ชนะแน่ๆ

            “เหตุใดจึงทำท่าทางประหลาดเยี่ยงนั้น มีกระไรก็พูดมาเถิด” กริชถามออกไปอย่างสงสัย เมื่อคนตรงหน้ามีท่าทีกระอักกระอ่วน

            “เอาแบบนี้ดีกว่า ในสายตาของท่านที่เป็นทหารมีฝีมือ ท่านว่าการศึกครั้งนี้อยุธยา เอ๊ย อโยธยาได้เปรียบหรือเสียเปรียบล่ะ” ยาหยีย้อนถามก่อนจะเห็นใบหน้าที่ฉายแววกังวลของชายหนุ่มทันที

            “เอ็งจะบอกว่าอโยธยาจะแพ้อย่างนั้นรึ”