تسجيل الدخولแพรลดาเสียวจนง่ามขาสั่น แผ่นลิ้นทั้งสากทั้งร้อนของท่านประธานจอมหื่นไชชอนเข้ามาสำรวจกลีบสาวอย่างหิวกระหาย “อู้ววว… กลีบสวยเหลือเกินแม่คุณ คาวหอยก็หอมมาก… อ่า… ลุงชอบเหลือเกิน… ” ธำรงค์แทบคลั่งกับความงดงามตรงหน้า เขาเอามือแบะบีบแบ่งกลีบออกเป็นสองแล้วปาดลิ้นเลียสลับไปมาอย่างดุดัน จู่โจมอย่างดุดัน ไม่นานน้ำเสียวของหญิงสาวก็แตกนองออกมาอย่างไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ได้ “งืออออ… ”
عرض المزيدท่านประธาน
กระหายสวาท
ผู้เขียน
กาสะลอง
ไม่อนุญาตให้สแกนหนังสือ
หรือคัดลอกเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือ
เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของหนังสือเท่านั้น
นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น
ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล
และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา
อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ
……….
นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา
ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์
ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง
ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง
*เราเตือนท่านแล้ว*
ท่านประธาน
กระหายสวาท
มกราคม พุทธศักราช 2564
ที่โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือไอโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน ทำให้ ‘ธำรงค์’ ชายวัยสี่สิบปีผู้เป็นเจ้าของโรงแรมต้องเอื้อมมือคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เมื่อเห็นชื่อของเพื่อนรักปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
“เฮ้ย… ไอ้นันต์… วันนี้นึกยังไงโทรมาหากู”
ธำรงค์กรอกเสียงทักทายไปยังต้นสายด้วยสรรพนามที่สนิทสนม
“สวัสดีเพื่อน… กูมีเรื่องให้มึงช่วยหน่อย”
‘อนันต์’ กล่าวไม่อ้อม ใช้สรรพนามแทนตัวเองว่ามึงกูเพราะความสนิทสนมคุ้นเคยกันมานาน
“มีอะไรว่ามาเลยเพื่อน… ”
ธำรงค์พร้อมจะช่วย
“ยัยแพรลูกสาวกูกำลังหาที่ฝึกงาน… กูอยากให้มาฝึกที่โรงแรมมึงได้ไหมวะ จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลลูกสาวให้กูด้วย… ”
อนันต์บอกธุระที่ทำให้ต้องโทรมา เรียกชื่อลูกสาวสั้นๆ ว่า ‘แพร’ ชื่อจริงคือ ‘แพรลดา’
“แหมเรื่องแค่นี้เอง ได้เลยเพื่อน”
ธำรงค์ไม่ขัดข้อง
“ตอนนี้ยัยแพรลูกสาวกูเรียนมหาลัยฯ ใกล้จบแล้ว… ”
“เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ เผลอไม่กี่ปีหนูแพรกำลังจะเรียนจบแล้วหรือนี่… ”
ธำรงค์กล่าว…
ภาพเมื่อหลายปีก่อนของเด็กสาวใบหน้าสะสวย ผิวขาว ตาคม ผมยาว จมูกโด่ง ใบหน้ารูปไข่ ผุดเข้ามาในความทรงจำของธำรงค์อีกครั้ง เขาไม่เคยลืมเด็กหญิงผู้น่ารักคนนี้
“ใช่… ตอนนี้ยัยแพรกำลังเรียนอยู่ชั้นปีสี่… ปีสุดท้ายแล้ว… อีกไม่กี่เดือนก็จบแล้ว”
อนันต์ตอบ
“หนูแพรเรียนสาขาอะไร”
ที่ต้องถามก็เพราะธำรงค์คิดว่าจะได้ให้ฝึกงานในแผนกที่เกี่ยวข้องกับสาขาวิชาที่หล่อนเรียนมา
“เรียนเลขา… ”
อนันต์ตอบ
“ถ้าหนูแพรเรียนมาทางด้านเลขา… งั้นก็มาฝึกงานกับกูตรงโดยตรงจะดีกว่า ตอนนี้เลขาคนเก่าของกูเพิ่งลาออกไปทำกิจการส่วนตัว… ”
นิ้วแข็งของเขากดลงมากลางร่องกลีบ แม้จะเป็นเพียงสัมผัสผ่านเนื้อผ้าบางๆ หากก็ส่งความร้อนวูบวาบเข้ามาถึงพูสวาทอวบอูมของหล่อนที่ตอนนี้มีน้ำหวานสวาทหยาดเยิ้มออกมาอย่างไม่อาจกลั้นเอาไว้ได้ ผู้ชายคนนี้อันตรายนัก อยู่ใกล้เขาทีไรทำเอาน้ำเดินได้ง่ายๆ อย่างที่เห็น“อู้วววว… เยิ้มแล้วนี่นา”ธันวาเอามือรูดขอบแพนตี้แล้วดึงออกไปจากปลายเท้า จับขึ้นมาสูดดมกลิ่นคาวความใคร่ที่หลั่งไหลออกมาชุ่มเป้าเพราะโดนเขากระตุ้น“หอมมาก… ”เขาสูดกลิ่นจากแพนตี้อีกครั้ง จากนั้นรีบถอดกางเกงของตัวเองลงไปกองที่ปลายเท้าปรับเบาะเอนนอนอวดท่อนเอ็นลำมหึมาแล้วรั้งร่างของหญิงสาวขึ้นมานั่งคร่อมบนตัก“ว้าย… ท่านคะ… ”ริมฝีปากของเลขาสาวที่กำลังเผยออ้าค้าง ทำให้ท่านประธานรีบรั้งร่างเซ็กซี่ของหล่อนเข้ามากอดจูบอย่างโหยหา เสียงอุทานถูกกลืนลงคอไปก่อนที่จะดังออกมา“อ๊า… ทานคะเดี๋ยวใครมาเห็น”อัญญายังกลัว แม้ยอมรับว่ารู้สึกหวามไหวมีอารมณ์ตื่นเต้นไปกับเขา“อู้วววว… กลีบเยิ้มแล้ว… ไม่ต้องกลัวนะครับ”ธันวาดึงชายกระโปรงของหล่อนขึ้นมากองไว้ที่เอว เอามือบีบก้นกลมกลึงนุ่มมือก่อนจะล้วงเข้ามาระหว่างกลีบก้น บีบขยำพูเนื้ออุ่นจัด เบียดอัดกันแน่นจนท
กลิ่นสุราอ่อนๆ จากลมหายใจของธันวา ทำให้อัญญารู้ว่าเขาคงดื่มเข้าไปแล้วหลายแก้ว“อัญก็เต้นไปตามมารยาท… ”หญิงสาวตอบขณะเต้นรำไปกับเขา มือข้างหนึ่งที่สานเข้าหากันโดนเขาบีบแรง ขณะที่มืออีกข้างที่โอบสะโพกอยู่นั้นลูบไล้ลงมาบีบขยำก้นของหล่อน บีบแรงจนเลขาสาวสะดุ้ง“อุ๊ย… ”อัญญาตกใจ“ทำไม… ทีผมบีบก้นทำเป็นตกใจ แล้วเมื่อครู่ตอนโดนไอ้เสี่ยนั่นบีบทำไมไม่ว่า… ชอบให้มันบีบหรือไง… ห๊ะ… ชอบมันใช่ไหม”ท่านประธานขี้หึงเริ่มพาล“เสี่ยก็แค่โอบสะโพก… ไม่ได้ทำอย่างที่ท่านว่าสักหน่อย… ”“ยังจะแก้ตัวให้มันอีก”มือใหญ่ที่โอบเอวคอดบีบแรงบ่งบอกอารมณ์โกรธ รั้งร่างของเลขาสาวเข้ามาอย่างแรงจนกึ่งกลางกายปะทะเข้าหากัน“อุ๊ย… ท่านคะ… อายคนอื่นบ้างนะคะ”อัญญาสะดุ้งอีก…ร่างกายแนบชิดจนหล่อนรู้สึกได้ถึงลำเนื้อแข็งแกร่งตรงกึ่งกลางกายของเขาที่กำลังบดคลึงอยู่กับท้องน้อยของหล่อนและไม่ทันที่เพลงจะจบ เขาก็จูงมือหล่อนหลบออกมาจากห้องจัดเลี้ยง พากันลงลิฟต์มาจนถึงชั้นล่างที่เป็นลานจอดรถ“ท่านจะไปไหนคะ… ”“ถามทำไม… ยังอยากจะอยู่อ่อยไอ้เสี่ยเว่ยใช่ไหม… ”เขาโกรธจนหน้ามืดตามัว“อัญไม่ได้คิดอะไรอย่างที่ท่านว่า… ”เลขาเถียง“ไม่ต้องมา
“เดี๋ยวผมขออนุญาตพาภรรยาของผมออกไปเต้นรำนะครับ… ” จอห์นกล่าวพร้อมกับลุกขึ้นยืน “เชิญครับ… ” ธันวายกแก้วสุราขึ้นมาดื่มอีกครั้งหลังจากจอห์นกับภรรยาพากันเดินออกมาเต้นรำอยู่กลางฟลอร์ และในระหว่างที่อัญญากับเสี่ยเว่ยกำลังเต้นรำกันอยู่นั้น เขาไม่รอรีที่จะสานสัมพันธ์กับอัญญา “คุณสวยจัง… สนใจอยากจะไปเป็นเลขาของผมบ้างไหมครับ” อัญญาไม่ได้ตกใจกับคำพูดของเสี่ยเว่ย ผู้ชายคนนี้เพียงแค่เห็นท่าทีกันครั้งแรกก็พอจะเดาได้ว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้ “คงไม่ได้หรอกค่ะ… ตอนนี้ดิฉันเป็นเลขาของคุณธันวาค่ะ… ” หญิงสาวปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “แล้วถ้าผมยอมจ่ายแพงกว่าล่ะ… คุณจะสนใจไหม… ผมไม่รู้ว่าธันวาจ้างคุณเท่าไร แต่ผมยินดีจะจ่ายเพิ่มให้คุณสองเท่า” เสี่ยเว่ยยังไม่ละความพยายาม เขาเชื่อว่าเงินซื้อทุกอย่างได้ “ต้องขอโทษด้วยนะคะ… ดิฉันคงทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะว่าได้เซ็นสัญญาการทำงานกับคุณธันวาไว้แล้วค่ะ… ” อัญญายังคงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “เสียดายจัง… แต่ไม่เป็นไร ยังไงก็ขอบคุณที่คุณรับไมตรีจากผมด้วยการออกมาเต
อัญญาสะกิดบอกท่านประธานเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่มีป้ายชื่อบริษัทของธันวาบอกเอาไว้ ที่โต๊ะมีลูกค้าชาวอังกฤษกับภรรยาที่เพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้า “สวัสดีครับ… ” ธันวาทักทายเป็นภาษาอังกฤษ “สวัสดีครับคุณธันวา… ยินดีที่เจอกันอีกครั้ง” จอห์นกล่าวทักทาย จากนั้นทั้งโต๊ะก็สนทนากันด้วยภาษาอังกฤษ “ภรรยาคุณสวยมาก… ” ซิลเวีย มาดามของจอห์นกล่าวชมหญิงสาวกับธันวาหลังจากได้ทำความรู้จักกับอัญญา “ขอบคุณครับ… ” ธันวาพยักหน้ารับโดยมิได้ปฏิเสธว่าอัญญาเป็นเพียงแค่เลขาของเขา จอห์นกับธันวาพูดคุยเรื่องโปรเจคล่าสุดที่กำลังจะลงทุนร่วมกัน เป็นโครงการบ้านจัดสรรและสนามกอล์ฟขนาดใหญ่ที่สร้างไว้รองรับลูกค้าชาวต่างชาติหลังจากมีการแก้ไขกฎหมายผ่อนปรนให้ชาวต่างชาติสามารถครอบครองอสังหาริมทรัพย์ได้ อัญญาจดบันทึกการสนทนาอย่างคล่องแคล่ว หล่อนสามารถสื่อสารภาษาอังกฤษได้ดีไม่มีติดขัดจนธันวานึกชมผู้หญิงที่ไม่ได้เรียนจบต่างประเทศ แต่สำเนียงการออกเสียงนั้นราวกับว่าหล่อนเรียนจบเมืองนอกหรือโรงเรียนนานาชาติ อีกชั่วโมงต






المراجعات