ธรรมจักรทมิฬ

ธรรมจักรทมิฬ

last updateLast Updated : 2026-04-17
By:  WandererCompleted
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
110Chapters
522views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

"เมื่อกฎแห่งกรรมถูกทำลาย ความตายจึงไม่ใช่จุดสิ้นสุด... แต่เป็นคุกขังชั่วนิรันดร์" ในยุคสมัยที่ ‘มหาโพธิ์ทอง’ ยังคงแผ่กิ่งก้านสีทองปกคลุมไปทั่วทั้งไตรภูมิ ทุกสรรพชีวิตดำรงอยู่ภายใต้แสงแห่งบุญบารมีอันศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อ ‘มหาธรรมจักร’ กฎเกณฑ์ที่ค้ำจุนโลกถูกทุบทำลายจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ความวิปริตจึงบังเกิดเหนือแผ่นดินสยาม เหล่ากึ่งเทพหน่อเนื้อพุทธางกูรต่างแย่งชิงเศษเสี้ยวของมหาธรรมจักรจนบ้าคลั่ง สงครามทำลายร้างเปลี่ยนอารยธรรมที่รุ่งเรืองให้กลายเป็นนรกบนดิน คนตายไม่ไปผุดไปเกิด แต่กลับลุกขึ้นมาเดินดินในร่างเน่าเปื่อย แสงทองที่เคยให้ชีวิตกลับกลายเป็นกรงขังที่สาปแช่งวิญญาณ ท่ามกลางกลีบดอกไม้ทองคำที่เหี่ยวเฉา ‘สิงขร’ อดีตนักรบผู้ถูกตราหน้าว่าเป็น ‘ผู้ไร้บุญ’ ได้ตื่นขึ้นจากความตายตามเสียงเพรียกของพฤกษา เขาต้องออกเดินทางผ่านแคว้นโบราณที่เต็มไปด้วยอสุรกายและอาคมคุณไสย เพื่อรวบรวมเศษขุมพลังจากเหล่าเจ้าเมืองที่คลุ้มคลั่ง ทางเลือกของเขามีเพียงสอง... หนึ่งคือสยบยอมต่อโชคชะตาที่เน่าเฟะ หรือสอง คือการก้าวขึ้นเป็น ‘ธรรมราชา’ คนใหม่ ผู้กำหนดกฎเกณฑ์แห่งโลกขึ้นมาด้วยคมดาบและรอยสักยันต์อาคม!

View More

Chapter 1

ปฐมบท: มหาสงครามธรรมจักรแตกสลาย

“Kak, Dinata. Kak.” Nirmala mengguncang pelan tubuh sang suami yang masih berselimut tebal di atas tempat tidur.

“Hmmm …,” sahut Dinata malas tanpa bergerak sedikit pun.

“Bangun dulu, hei.” Nirmala menarik bahu sang suami yang meringkuk membelakangi dirinya.

“Apa sih, Mala. Aku masih mengantuk,” keluh Dinata, kemudian ia tarik kembali selimut yang baru saja Nirmala s***k.

“Aku mau berangkat kerja, Kak. Jangan lupa tutup lagi pintunya.”

Dinata kembali terbuai dalam mimpi di subuh yang begitu dingin itu. Kumandang adzan bersahutan menjadi lagu nina bobo baginya untuk melanjutkan tidurnya sampai siang, bahkan dengkuran halusnya lolos begitu saja.

“Mala, cepat! Ayo berangkat, azan Subuh sudah selesai dan kamu belum keluar juga?” seru Meni dari luar

Suara bisik-bisik dari rekan kerja Mala masuk ke indra pendengaran Mala yang masih berusaha membangunkan Dinata. Mala gelisah, ia sudah ditunggu rekannya. Namun, kedua mata Dinata masih saja terpejam rapat. Tidak mungkin ia pergi bekerja dengan pintu terbuka lebar. Sebab pintu rumah milik Nirmala tidak bisa tertutup sendiri layaknya pintu rumah-rumah mewah milik tetangganya.

“Tunggu sebentar.” Nirmala yang sudah siap dengan segala perbekalannya menyapa rekan kerjanya lebih dahulu. Berharap dirinya tidak di tinggal berangkat ke kebun karet lebih dulu.

“Ayolah, Mala. Keburu siang. Nanti panas,” saran Meni.

“Sabar, aku bangunkan suamiku dulu. Biar dia menutup pintu.” Nirmala melesat masuk dan kembali dengan Dinata yang terpaksa harus bangkit dari mimpinya guna mengunci pintu.

“Ayo kita berangkat!” ajak Nirmala.

Mereka berjalan menapaki jalan setapak, membelah atmosfer dingin. Bisa dibayangkan, bagaimana bekunya hawa di kampung yang memiliki perkebunan karet ratusan hektar milik pemerintah itu.

“Mala kamu kok mau sih ikut kita begini?” tanya Meni di sela-sela langkah kakinya yang besar.

“Lho memangnya nggak boleh, Men?” Nirmala malah bertanya balik.

“Kamu ‘kan punya suami, beda sama kita. Kalau kita-kita ini kan kebanyakan janda. Jadi mau nggak mau harus mencari makan dan kehidupan sendiri,” papar Meni.

“Heleh, lagi-lagi pertanyaan ini, nggak ada pertanyaan lain?” sahut Nirmala yang sesungguhnya sudah merasa bosan mendengar pertanyaan dari rekan-rekannya yang sering kali diulang.

“Ya aku heran aja. Suamimu masih gagah, masih kuat buat nafkahin kamu.”

Untuk sejenak Nirmala terdiam, mencoba untuk menerima apa yang baru saja dikatakan oleh Meni. Tidak dapat dipungkiri jika yang dikatakan olehnya itu adalah benar. Dinata adalah seorang lelaki bertubuh sehat, tentunya tidak sulit baginya untuk mencari kerja, bukan malah istrinya yang disuruh bekerja.

“Jangan gitu, Men. Lihat aja itu Lastri. Suaminya ada, sawahnya luas, punya kebun juga. Namun, dia juga masih ikut jadi buruh. Apalagi aku, Men. Hidupku pas-pasan, dan kamu juga tahu sendiri bagaimana sifat suamiku.”

“Pemalas? Alias tukang berpangku tangan?” sahut Meni yang diiringi oleh kekehan kecil.

“Ah, sial! Kamu bisa aja cari peribahasa yang cocok,” sahut Mala santai.

“Lagian kenapa juga kamu pertahankan lelaki mokondo macam Dinata? Mending jadi janda seperti aku aja sekalian. Mumpung belum punya anak. Kamu bisa cari lelaki yang mau kerja, Mal. Ya … syukur-syukur kamu bisa dapat duda kaya,” kelakar Meni.

“Husstt! Pamali, Meni!”

Setelah melewati kebun milik warga, kini beberapa wanita buruh perkebunan karet itu telah sampai pada titik lokasi yang sudah ditentukan oleh mandor di hari sebelumnya. Masih dengan udara dingin dan cahaya matahari yang mulai mengintip dari arah timur membuat mereka segera menyelesaikan tugasnya, sebelum sang mandor tiba, mereka harus bisa membabat rumput tinggi seluas 500m² atau sekitar setengah hektar.

“Men! pinjam asahan,” pinta Mala

Meni langsung mencari keberadaan benda persegi panjang dengan permukaan kasar itu untuk Nirmala. Mala menyambut benda itu dan mulai menggesek-gesekkan di alat babatnya, senjata tajam yang sering orang sebut dengan arit.

“Terima kasih, Men.” Mala mengembalikan benda yang baru saja ia pinjam. “Taruh mana ini?” tanya Mala lagi.

“Masukkan dalam tasku aja, Mal,” jawab Meni yang masih memasang sarung tangan.

Perlengkapan babat sudah siap, arit yang tajam serta sarung tangan yang sudah lusuh siap membantu memudahkan pekerjaan para wanita itu.

“Ayo, kita mulai. Sebelum matahari semakin merangkak naik,” ujar wanita yang paling tua diantara para buruh.

Meskipun pohon karet itu sudah menjulang tinggi serta daun nya yang kecil dan lebat. Membuat siapa saja yang ada dibawahnya pasti merasa sejuk. Namun, tetap saja mereka harus menyelesaikan tugas dari mandor tepat waktu.

“Ini rumput apaan, bisa tingginya begini,” ucap Mala heran di sela-sela aksi membabatnya.

“Rumput merdeka ini namanya,” jawab Meni.

“Kata siapa?”

“Kataku, lah,” sahut Meni lagi.

“Kok bisa disebut rumput merdeka?” tanya Mala polos.

“‘Kan dia tinggi dan tingginya melebihi kita. Jadi dia rumput merdeka,” jawab Meni asal.

“Mulai ngawur, deh!” sergah Mala.

“Mulutmu, Mal. Lama-lama aku babat juga,” kelakar Meni.

“Bercanda. Hahahhaah.” Gelak tawa pun terdengar jelas, keluar dari mulut Nirmala.

“Kerja lagi cepat. Jangan sampai Handoko datang dan kita belum dapat separo acan, bisa-bisa ngomel kayak emak-emak yang sen kanan belok kiri.”

“Sudah salah malah nyolot, gitu kan maksudmu?”

“Ya begitulah mandormu!”

“Mandormu juga.”

Dalam waktu tiga jam, sepuluh wanita itu mampu membabat rumput yang menjulang tinggi menjadi roboh semua. Terasa terang dan terbebas dari gulma yang menggangu kelangsungan hidup pohon dengan getah berwarna putih seperti s u s u.

“Istirahat dulu, yuk,” ajak Lastri.

“Iya, kita sudah dapat luas lho ini bersihin rumputnya. Handoko nggak akan ngomel kalau sampai ke sini nanti,” ujar wanita paling sepuh.

Benar saja, tak lama kemudian suara langkah berat dan irama gesekan sepatu boot dengan tanah basah terdengar mendekat. Para buruh serempak menoleh.

“Ehem.”

Handoko. Mandor kebun. Berdiri diam beberapa detik, menatap tajam ke arah sekeliling, lalu menurunkan pandangannya pada rumput yang telah habis dibabat dan beberapa buruh yang masih menggenggam botol minuman.

“Mala,” ucapnya pelan, tapi cukup tajam.

Nirmala menoleh. Tatapan pria itu menusuk. Kali ini bukan sekadar urusan rumput.

“Ngobrolnya seru, ya?” tanyanya pelan. Tidak keras, tapi mengandung sesuatu. Meni mencolek tangan Nirmala pelan, memberi isyarat agar tidak menjawab sembarangan.

Tiba-tiba, suara notifikasi pesan dari ponsel Handoko berbunyi. Ia mengambilnya cepat, membuka layar dan membacanya sebentar, dan wajahnya seketika berubah menjadi tegang.

“Kamu ikut saya sebentar. Sekarang,” pinta Handoko

Semua mata tertuju pada mereka.

Mala menelan ludah. Degup jantungnya memburu tak beraturan. Tangannya refleks menggenggam erat pegangan arit di sampingnya. Meni melirik panik, sementara Lastri menahan napas.

“A-ada apa, Pak?” cicit Mala. Namun, langkahnya tetap mengikuti Handoko pergi

“Handoko mau apakan Mala ya, Las?” bisik Meni dengan mata mengiringi kepergian Mala dan mandor nya ke sebuah bangunan untuk menimbang getah.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
110 Chapters
ปฐมบท: มหาสงครามธรรมจักรแตกสลาย
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... แผ่นดินสยามมิได้ถูกปกคลุมด้วยหมอกธูปหรือเถ้าธุลีดั่งเช่นทุกวันนี้ หากแต่เป็นดินแดนที่รุ่งโรจน์ภายใต้รัศมีของ "มหาโพธิ์ทอง" พฤกษาศักดิ์สิทธิ์ที่กิ่งก้านของมันประดับด้วยใบโพธิ์ทองคำนับล้าน ซึ่งจะคอยหยาดริน "น้ำอมฤตแห่งบุญ" ลงมาสู่พสุธา ในยุคนั้น ความตายมิใช่สิ่งที่น่าหวาดกลัว เพราะวิญญาณทุกดวงจะถูกนำทางโดยแสงสีทองกลับคืนสู่รากของมหาโพธิ์ เพื่อรอการจุติใหม่ในภพภูมิที่ดีกว่า ภายใต้การปกครองของ พระนางมณีรัตน์ เทวีผู้ครองมหาธรรมจักร กฎแห่งกรรมนั้นเที่ยงตรงและศักดิ์สิทธิ์ แต่แล้ว... "คืนแห่งศัสตรานิล" ก็มาถึง กลุ่มนักฆ่าลึกลับที่ไม่มีใครรู้ที่มา ได้ลอบขโมยเศษเสี้ยวของ "มรณธาตุ" ที่ถูกสะกดไว้ในคัมภีร์ต้องห้าม พวกมันนำมาหลอมเป็นกริชสีนิลอาบยาพิษอาคม และใช้มันสังหาร "เจ้าฟ้าสุทัศน์" โอรสองค์โตผู้เป็นที่รักที่สุดของพระนางมณีรัตน์ วิญญาณของเจ้าฟ้าถูกฉีกกระชากจนไม่สามารถกลับคืนสู่มหาโพธิ์ได้ กลายเป็นศพแรกในประวัติศาสตร์ที่ตายอย่างแท้จริงและทิ้งกายหยาบที่เน่าเปื่อยไว้เป็นแผลเป็นของแผ่นดิน ความโศกเศร้าของพระนางมณีรัตน์รุนแรงเสียจนทำลายสติสัมปชัญญะของพระนาง ในค
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
บทนำ: มหาโพธิ์ทองล่มสลาย และเสียงเพรียกจากเถ้าธุลี
ท่ามกลางทุ่งกุลาร้องไห้ที่บัดนี้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้นของมนุษย์ มีเพียงสายลมแห้งแล้งที่หอบเอาละอองสีทองจางๆ พัดผ่านซากปรักหักพังของเจดีย์ทรงพุ่มข้าวบิณฑ์ที่หักโค่น แสงสว่างบนฟากฟ้ามิได้มาจากดวงอาทิตย์ตามธรรมชาติ แต่มาจากกิ่งก้านมหึมาของ “มหาโพธิ์ทอง” ต้นไม้ทองคำยักษ์ที่รากของมันหยั่งลึกลงไปถึงแกนโลก และกิ่งก้านของมันค้ำยันสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เอาไว้ แต่แสงนั้นบัดนี้กลับหม่นแสงลง... มันมิใช่สีทองบริสุทธิ์อีกต่อไป แต่เป็นสีเหลืองซีดคล้ายสีผิวกายของคนตาย สิงขร ลืมตาขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนานนับศตวรรษ ร่างของเขาซุกตัวอยู่ในกองเถ้าธุลีใต้ถุนศาลาวัดเก่าที่ผุพัง ผิวหนังของเขาแห้งกร้าน แผ่นหลังมีรอยสักยันต์ที่ขาดวิ่นไปตามบาดแผลเก่าจากการสู้รบในอดีต เขาคือหนึ่งใน “ผู้ไร้บุญ” เหล่านักรบและขุนนางที่เคยถูกเนรเทศออกจากแผ่นดินขัณฑสีมาเพียงเพราะแสงแห่งบุญบารมีในดวงตาได้มอดดับลง แต่บัดนี้ เมื่อ “มหาธรรมจักร” อันเป็นกฎเกณฑ์แห่งโลกได้แตกสลาย ก้อนธาตุแห่งความตายจึงไหลย้อนกลับ ความตายมิใช่จุดสิ้นสุด และเสียงเพรียกจากเถ้าธุลีได้เรียกพวกเขากลับมาทวงคืนบัลลังก์ ชายหนุ่มยันกายขึ้น ความทรงจำของเขายังคงพร่าเลือ
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
ตอนที่ 1: กลิ่นธูปในทุ่งสังหาร
แสงสีทองหม่นพาดผ่านขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกสีตะกั่ว แต่มันมิใช่แสงของดวงตะวัน หากแต่เป็นรัศมีอันเจิดจ้าที่แผ่ออกมาจากกิ่งก้านมหึมาของ "มหาโพธิ์ทอง" ต้นไม้บรรพกาลที่มีขนาดใหญ่เสียจนรากของมันชอนไชไปทั่วทุกหัวระแหงของแผ่นดิน ใบโพธิ์สีทองขนาดเท่าโล่ขยับไหวตามสายลม เกิดเสียงคล้ายระฆังแก้วที่ดังกังวานอย่างวังเวงไปทั่วทุ่งกุลาร้องไห้ สิงขร ยันกายขึ้นจากกองซากศพที่แห้งกรัง ผิวหนังของเขาซีดเผือดจากการขาดเลือดมานานนับศตวรรษ แต่ในแววตาที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับมีประกายสีทองเล็กๆ จุดประกายขึ้นมาใหม่ มันคือ "แสงแห่งบุญ" ที่จู่ๆ ก็หวนกลับมาเรียกคืนวิญญาณของเขากลับสู่กายหยาบอีกครั้ง เขาไอออกมาเป็นฝุ่นผงสีดำ ก่อนจะคว้าด้ามดาบเหล็กน้ำพี้ที่วางอยู่ข้างกาย เขามองไปรอบๆ ทุ่งกุลาฯ ที่เขาเคยรู้จักในอดีต บัดนี้กลายเป็นทุ่งสังหารที่ไม่มีสิ้นสุด กองเกวียนที่เคยบรรทุกข้าวปลาอาหารหักพังกลายเป็นซากไม้ที่ประดับด้วยกะโหลกมนุษย์ กระดูกขาวโพลนเกลื่อนกลาดราวกับเม็ดทราย สิงขรจำได้ลางๆ ว่าก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศออกไปนอกขอบขัณฑสีมาในฐานะ "ผู้ไร้บุญ" โลกนี้เคยสงบสุขกว่านี้ แต่บัดนี้ กลิ่นที่อบอวลอยู่ในอากาศกลับไม่
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
ตอนที่ 2: หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด และเศษเสี้ยวแห่งศรัทธา
กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งมาตามลมแรงขึ้นทุกขณะเมื่อสิงขรก้าวเท้าเข้าสู่เขต “มณฑลบูรพา” พื้นที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นอู่ข้าวอู่น้ำที่มั่งคั่งที่สุดของแผ่นดิน แต่บัดนี้ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นทุ่งนาที่ล่มสลาย ต้นข้าวสีทองที่เคยชูรวงกลับกลายเป็นสีแดงคล้ำคล้ายโลหิตที่แห้งกรัง ลำต้นของมันแข็งทื่อและมีหนามแหลมคมดั่งศัสตรา ราวกับว่าพื้นดินผืนนี้เลิกผลิตอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงชีวิต แต่เริ่มสูบกินวิญญาณของผู้ที่เหยียบย่างลงไปแทน สิงขรเดินตามทางเกวียนเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรอยล้อลึก แสงจาก มหาโพธิ์ทอง ที่อยู่ไกลออกไปส่องลอดผ่านม่านหมอกสีเทา ปรากฏเห็นเงาตะคุ่มของหมู่บ้านโบราณที่ตั้งอยู่เชิงเขาด้านหน้า ที่นั่นคือ “หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด” ทางผ่านด่านสุดท้ายก่อนจะเข้าสู่เขตปราสาทศิลาลอยอันเป็นที่ประทับของเจ้าพระยาพายัพ เมื่อเข้าใกล้หมู่บ้าน สิงขรกลับไม่ได้ยินเสียงผู้คนหรือเสียงสัตว์เลี้ยง มีเพียงเสียงไม้กระดานที่เสียดสีกันตามแรงลมและเสียงสวดมนต์พึมพัมที่ฟังไม่ได้ศัพท์ บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก ชายหนุ่มกระชับด้ามดาบเหล็กน้ำพี้ในมือแน่นขึ้น แผ่นหลังที่เป็นรอยสักยันต์เริ่มส่งกระแสความร้อนวูบวาบเป็นการเ
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
ตอนที่ 3: ปราสาทศิลาลอย และขุนพลหน้ากากอสุรา
สายหมอกยามเช้าที่ปกคลุมเชิงเขาพายัพหนาทึบเสียจนสิงขรแทบมองไม่เห็นปลายเท้าของตนเอง ความชื้นแฉะในอากาศไม่ได้นำมาซึ่งความสดชื่น แต่กลับหอบเอาความเย็นเยือกที่บาดลึกไปถึงกระดูก หลังจากแยกจาก เฒ่าคำ ที่หมู่บ้านรวงข้าวสีเลือด ชายหนุ่มก็มุ่งหน้าขึ้นสู่ที่สูงตามเส้นทางวิบากที่คดเคี้ยวไปตามหน้าผาชัน เป้าหมายของเขาตั้งตระหง่านอยู่เหนือหัวใจของหมอกร้าย... “ปราสาทศิลาลอย” มหาปราสาทที่สร้างขึ้นจากศิลาแลงและศิลาขาว ซึ่งดูเหมือนจะลอยละล่องอยู่บนก้อนเมฆด้วยอำนาจอาคมของเจ้าเมืองผู้บ้าคลั่ง ดาบเหล็กน้ำพี้ที่ผ่านการหลอมรวมเศษบารมีมาแล้วส่องแสงเรืองรองจางๆ อยู่ในฝัก ราวกับมันกำลังสั่นพ้องกับอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า สิงขรหยุดพักที่กองไฟสีนวลจางๆ อีกครั้งที่หน้าตีนสะพานหินข้ามเหว ณ ที่นั่น มาลี สตรีในชุดสไบนิลปรากฏกายขึ้นอีกครั้งจากความว่างเปล่า “ทางข้างหน้าคือด่านทดสอบความคู่ควรของท่าน... สิงขร” เธอเปรยขึ้นขณะที่ดวงตาข้างที่เปิดอยู่จ้องมองไปยังยอดปราสาท “เจ้าพระยาพายัพไม่ได้ครอบครองเพียงเศษธรรมจักร แต่เขายังครอบครองความกลัวของเหล่านักรบที่พ่ายแพ้ เขาเฝ้าคอยใครสักคนที่จะมาเติมเต็ม ‘ร่างกาย’ ที่ไม่ส
last updateLast Updated : 2026-01-19
Read more
ตอนที่ 4: ทางลับใต้ซากเทวาลัย และเงามืดในปราสาทศิลาลอย
บานประตูไม้สักมหึมาของปราสาทศิลาลอยปิดลงตามหลังสิงขรด้วยเสียงดังสนั่น ราวกับจะประกาศว่าบัดนี้เขามิอาจหันหลังกลับไปสู่โลกภายนอกได้อีก ภายในปราสาทมิได้สว่างไสวด้วยแสงจากมหาโพธิ์ทองเหมือนด้านนอก แต่กลับเต็มไปด้วยแสงสลัวสีส้มจากคบเพลิงที่ปักอยู่ตามกำแพงหินศิลาแลง กลิ่นเหม็นอับของกำมะถันและกลิ่นซากศพที่ถูกทิ้งไว้นานวันลอยอบอวลอยู่ใต้หลังคาจั่วสูงชันที่ประดับด้วยลวดลายกนกที่หักพัง สิงขรหมอบตัวต่ำลงในเงามืดหลังกองเสาหินที่สลักลายวิจิตร สายตาของเขาจ้องมองไปยังลานกว้างเบื้องหน้า ที่นั่นคือทางเข้าหลักสู่พระที่นั่งพายัพมณฑล แต่ความตายได้สถิตอยู่ที่นั่นในรูปของ “กองทัพศิลา” นักรบนับร้อยในชุดเกราะศิลาแลงหนาหนักยืนเรียงรายราวกับรูปปั้นที่ไม่ไหวติง ทว่าดวงตาของพวกมันกลับมีเปลวไฟสีเหลืองนวลลุกโชนอยู่ภายในหน้ากากเหล็ก มือของพวกมันกำหอกซัดและง้าวใบใหญ่ไว้อย่างมั่นคง หากบุกเข้าไปตรงๆ แม้จะมีดาบเหล็กน้ำพี้ที่เสริมพลังมาแล้ว สิงขรก็รู้ดีว่าเขาคงถูกรุมกินโต๊ะจนเหลือเพียงชื่อก่อนจะได้เห็นหน้าเจ้าเมืองเสียด้วยซ้ำ “ทางที่สว่างที่สุด... มักเป็นทางที่อันตรายที่สุด” เสียงกระซิบเยือกเย็นของมาลีดังก้องในม
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more
ตอนที่ 5: บัลลังก์ศพของเจ้าพระยาพายัพ
ลมกรรโชกแรงพัดพาเอาละอองฝนสีทองจางๆ ปะทะใบหน้าของสิงขรขณะที่เขาปีนพ้นขอบระเบียงชั้นสูงสุดของปราสาทศิลาลอย ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือลานกว้างหน้าพระที่นั่งพายัพมณฑล ซึ่งประดับประดาด้วยรูปปั้นนาคาศิลาขนาดมหึมาที่แหลกสลาย พื้นหินศิลาแลงอาบไปด้วยสีขาวของหยาดน้ำค้างและสีแดงของคราบเลือดเก่าที่ล้างไม่ออก ที่กลางลานนั้น ร่างมหึมาหนึ่งนั่งอยู่บนตั่งทองที่ผุพัง ร่างนั้นสวมฉลองพระองค์สีแดงเพลิงที่ขาดวิ่น ทว่าสิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือ "ร่างกาย" ของเขา... ภายใต้ผ้าคลุมผืนหนานั้นมีแขนและขามนุษย์นับสิบข้างโผล่ออกมา บางข้างยังขยับไหวราวกับมีความคิดเป็นของตัวเอง บางข้างถูกยึดติดด้วยหมุดทองคำและด้ายอาคมสีดำสะอิดสะเอียน เขาคือ “เจ้าพระยาพายัพ” กึ่งเทพผู้ตกต่ำที่สุด แต่กลับกระหายอำนาจที่สุด สิงขรก้าวเท้าออกไปบนลานหิน เสียงฝีเท้าของเขากังวานท่ามกลางความเงียบ เจ้าพระยาพายัพค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความถือตัว ดวงตาข้างหนึ่งเหลือกค้างขณะที่อีกข้างจ้องมองสิงขรด้วยความสมเพช “ผู้ไร้บุญ... อีกตัวหนึ่งงั้นหรือ?” เสียงของเขาแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับมีเสียงของคนนับสิบพูดออกมาพร้อมกัน “เจ้า
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more
ตอนที่ 6: นาคาเล่นน้ำสะบัดชัย
เสียงขวานยักษ์กระแทกพื้นหินศิลาแลงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินจะแยกออก แรงสั่นสะเทือนส่งผลให้เศษกระเบื้องหลังคาปราสาทร่วงหล่นลงมาเป็นสาย สิงขรทะยานหลบออกด้านข้างด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไวดุจวานร แต่รังสีของอาคมสีทองหม่นที่แฝงมากับคมขวานยังคงกรีดผ่านชายเสื้อเกราะจนขาดวิ่น พลังทำลายล้างของเจ้าพระยาพายัพนั้นมหาศาลเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้ ร่างกายที่ดูเทอะทะด้วยแขนขานับสิบข้างกลับเคลื่อนไหวได้รวดเร็วและทรงพลังอย่างประหลาด ราวกับพายุหมุนที่หุ้มด้วยเหล็ก “หนีไปก็ไร้ผล! เจ้าคนบาป!” เจ้าพระยาพายัพคำราม แขนซ้ายที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติ ซึ่งดูเหมือนจะถูกปลูกถ่ายมาจากยักษ์อสุราเหวี่ยงเข้าใส่สิงขรในแนวราบ ชายหนุ่มพยายามยกดาบขึ้นรับ แต่แรงปะทะนั้นส่งเขากระเด็นไปกระแทกกับฐานรูปปั้นนาคาจนกระอักเลือดออกมาเป็นสีเข้ม สิงขรยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก ในหูของเขาได้ยินเสียงวี๊ดดังสนั่น สายตาเริ่มพร่ามัวจากการกระทบกระเทือน เจ้าพระยาพายัพไม่ปล่อยให้เขามีเวลากู้คืนสติ มันเหวี่ยงขวานยักษ์ขึ้นอีกครั้ง เตรียมจะปิดบัญชีชีวิตนักรบไร้บุญผู้นี้เสีย ‘สติ... สิงขร... ใช้ลมปราณแห่งพระแม่ธาตุ...’ เสียงกระซิบของมาลีแว่วมาท
last updateLast Updated : 2026-01-20
Read more
ตอนที่ 7: กายทิพย์กลางพงไพร และสัญญาของผู้หลบเร้น
หลังจากการสู้รบอันดุเดือดที่ยอดปราสาทศิลาลอยสิ้นสุดลง สิงขรเดินลงจากบันไดหินที่สลักเสลาด้วยความแค้นและคราบเลือด เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินดังกังวานอย่างโดดเดี่ยว ท่ามกลางซากปรักหักพังของมหาปราสาทที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของเจ้าพระยาพายัพ ทหารศิลาที่เคยยืนตระหง่านอยู่ตามระเบียงบัดนี้ล้มพังทลายกลายเป็นเพียงก้อนหินธรรมดา เมื่ออำนาจอาคมที่ยึดโยงพวกมันไว้ได้สลายไปพร้อมกับชีวิตของกึ่งเทพผู้โฉดชั่วสิงขรหยุดยืนอยู่ที่ลานกว้างหน้าประตูเมือง เขามองดู "เศษธรรมจักรแห่งบูรพา" ที่ฝังอยู่ในอก แสงสีทองของมันอบอุ่นแต่แฝงไปด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้ง ราวกับมันกำลังแบกรับภาระแห่งกรรมของแผ่นดินนี้เอาไว้ เขาตัดสินใจมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก ทางทิศที่แสงสีทองของมหาโพธิ์ทองเริ่มถูกกลืนกินด้วยรัศมีสีน้ำเงินจางๆ ของดวงจันทร์ที่ดูเหมือนจะลอยค้างอยู่บนท้องฟ้าตลอดกาลเหนือเขต “ทะเลสาบจันทราพิลาส”ขณะที่เขากำลังเดินผ่านชายป่าละเมาะที่เต็มไปด้วยต้นตะเคียนยักษ์กิ่งก้านคดเคี้ยว สิงขรสัมผัสได้ถึงไออาคมลึกลับที่แตกต่างจากไสยดำของพายัพ มันเป็นไอเย็นที่ให้ความรู้สึกสงบแต่แฝงไปด้วยอำนาจการอำพรางตัว เขาหยุดชะงัก มือขวากระชับดาบเหล็กน
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
ตอนที่ 8: มนตราจันทรา และปริศนาไสยขาว
ม้าศึกวารินพยศชะลอฝีเท้าลง เมื่อกีบเท้าที่ปกคลุมด้วยเกล็ดนาคาแตะลงบนพื้นดินที่ชุ่มไปด้วยน้ำขัง ผิวน้ำในเขตนี้ไม่ได้ใสกระจายเหมือนลำธารทั่วไป แต่กลับมีประกายสีรุ้งจางๆ ลอยล่องราวกับมีน้ำมันหอมระเหยเคลือบไว้ หมอกหนาสีน้ำเงินเข้มโอบล้อมรอบตัวคนทั้งสองจนมองเห็นได้เพียงระยะไม่กี่วา สิงขรสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานที่นิ่งสงบผิดปกติ แต่มันเป็นความสงบที่ทำให้เขารู้สึกเย็นเยือกไปถึงดวงจิตวายุบังคับม้าให้หยุดนิ่งหน้า “ศาลเพียงตาโบราณ” ที่ตั้งอยู่ใต้ต้นจามจุรีขนาดยักษ์ซึ่งกิ่งก้านของมันประดับด้วยโคมไฟหินแกะสลักรูปพระจันทร์เสี้ยว แสงจากโคมไฟเหล่านั้นนวลตาและเยือกเย็น ต่างจากแสงสีทองที่ดุดันของมหาโพธิ์ทองที่สิงขรคุ้นเคย“พักที่นี่ก่อนเถิด สิงขร...” วายุกระโดดลงจากหลังม้าอย่างแผ่วเบา ร่างกึ่งโปร่งแสงของเขาดูจะกลมกลืนไปกับบรรยากาศที่นี่อย่างประหลาด “ที่นี่คือเขตแดนของ ไสยขาว หรือที่พวกนักปราชญ์เรียกว่า มนตราดาราศาสตร์”สิงขรลงมานั่งพักข้างศาลเพียงตา เขาพิงหลังกับต้นไม้ใหญ่พลางลูบคางอย่างใช้ความคิด “ไสยขาวงั้นหรือ? ข้าเคยได้ยินแต่ไสยดำที่ใช้ฆ่าคน หรือวิชาคงกระพันที่ข้าใช้อยู่ แต่มนตราที่นี่... มันให้คว
last updateLast Updated : 2026-01-21
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status