บันทึกรักวิศวกรสาวข้ามภพ

“อืม...”

‘ทำไมปวดร้าวไปทั้งร่างเหมือนกระดูกมันแตกอย่างนี้!!’

ร่างบอบบางในชุดวิศวกรสีขาวสะอาดตา ทว่าบัดนี้เปียกชุ่มและเปรอะโคลน นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไผ่สูงเรียงรายกันราวกำแพงกั้นเมือง

หลินซินเยว่ ลืมตาขึ้นช้า ๆ

ภาพตรงหน้าพร่ามัวสั่นไหว เสียงฝนกระทบใบไผ่ดังซู่ซ่าไม่ขาดสาย แทรกด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามก้อง ราวกับโลกกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่เหนือศีรษะ

ฉันหรี่ตามองไปรอบตัวอย่างอ่อนแรง ทุกอย่างเบลอจนแทบจับรูปร่างไม่ได้จึงฝืนกะพริบตาถี่ขึ้น…ช้า ๆ

ซ้ายต้นไผ่...

ขวาต้นไผ่...

มองไปทางไหนก็ยังเป็นต้นไผ่

‘นี่มัน…ที่ไหนกัน!!’

“อ๊ะ… ปวดหัวจัง…”

ความเจ็บปวดมึนงงเหมือนเพิ่งโดนตีกะโหลกมาหมาดๆ จนต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะหวังให้มันคลายลงได้บ้าง

ฉันขมวดคิ้วจนใบหน้ายับยู่ยี่เมื่อความทรงจำค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา

‘จำได้ว่า… กำลังขับรถกลับบ้าน’

‘ฝนตกหนักมาก... หนักจนที่ปัดน้ำฝนแทบเอาไม่อยู่’

‘เสียงฟ้าร้องดังจนแสบแก้วหูไปหมด…’

‘แล้วจู่ ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมาตรงหน้า…’

‘ไม่สิ… ฟ้าผ่าใส่ฉันพอดีต่างหาก’

‘อาา… ฉันตายแล้วเหรอ พระเจ้า!!’

หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที

‘ไม่ได้นะ! ฉันมาตายแบบนี้ไม่ได้!’

‘ฉันกำลังสร้างสะพานแขวนข้ามหุบเขาที่สวยที่สุดในประเทศ!’

‘มันเกือบจะเสร็จแล้วด้วย!’

‘แถมรางวัลเป็นเงินก้อนโต… เงินของฉันนะ!’

‘โฮฮฮ…’

‘อายุเพิ่งยี่สิบสองเองนะ!’

‘สามีก็ยังไม่มี!’

‘ของอร่อยก็ยังกินไม่ครบเลยยย!’

ฉันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกออกมาได้หมด สรุปสั้นๆ คือ...

‘ฉันยังไม่อยากตาย!!’

‘แต่เอ๊ะ... ถ้าตายแล้ว… ทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ละ’

‘มานอนอยู่ใต้ต้นไผ่ประหลาดนี่ทำไม’

‘หรือฉันจะกลายเป็นผีเร่ร่อน กุมารทองแฝงกาย!’

‘เป็นสัมภเวสีสิงต้นไผ่ไปตลอดชีวิต…?’

‘ไม่เอานะะะะ!’

ด้วยความลืมตัวจึงรีบลุกขึ้นนั่ง แต่...

‘โอ้ย… เจ็บไปหมดทั้งร่าง’

‘เป็นผี… ต้องปวดขนาดนี้ด้วยเหรอ’

ขณะที่สมองยังวุ่นวายกับคำถามไร้สาระ ฉันได้ยินเสียงบางอย่าง

ฉันเงียบนิ่ง กลั้นหายใจฟังเสียงอย่างตั้งใจ มันดังเขามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เสียงดังกุบกับๆ

เสียงฝีเท้าม้าหนึ่งตัว...

สองตัว...

ไม่สิมีมากกว่านั้น

เสียงใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ

หัวใจฉันกระตุกวูบหันไปทางเสียง อยากหันให้เร็วกว่านี้นะแต่คอแข็ง ปวดร้าวราวกับไม่ใช่ของตัวเอง

นี่แหละหนาดังพระท่านว่า ‘ทุกสิ่งไม่ใช่ของเรา แม้ร่างกายก็ไม่ใช่ของเรา จงละความเป็นเราเสีย’

อะแฮ่ม.. กลับเข้ามาโฟกัสภาพที่เริ่มชัดเข้ามาเรื่อย

ชายสามคนขี่ม้าตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

สายตาคมกริบของพวกเขาจับจ้องมานิ่ง ฉันเริ่มคอแข็งกลืนน้ำลายไม่ลงล่ะ ก็ดูเอาสิพวกเขามองเหมือนกำลังสำรวจสิ่งมีชีวิตประหลาดจากดาวอังคารมากกว่ามองมนุษย์

ตอนนี้สภาพของฉัน… คงดูไม่ได้เอาเสียเลย เสื้อเชิ้ตและกางเกงแบบวิศวกรยุคปัจจุบันเปียกแนบลำตัว ผมเผ้าหลุดลุ่ย ยุ่งเหยิง กระเป๋าเป้เปรอะโคลนถูกกอดแนบอกไว้ราวกับของล้ำค่า

สัญชาตญาณแรกคือ ‘ต้องป้องกันตัวเอง’

ฉันพยายามทำท่าทางให้ดูแข็งแรงซ่อนสรีระ เก็บเสียง หลบเลี่ยงการสบตา พยายามทำให้ตัวเองดูคล้าย… ผู้ชายมากที่สุด

ขณะที่พวกเขามองมาฉันก็มองสำรวจพวกเขากลับไปเช่นกัน

ชายคนที่นั่งหลังตรงอยู่บนม้าสีดำ ขนมีสุขภาพดีมันวาวราวเกล็ดมังกร

เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ดูสูงสง่ากว่าใครเพื่อน

ใบหน้าคมเข้มราวภาพวาดที่งดงามเกินจริง ดวงตาเหยี่ยวลึกล้ำ เย็นชา จนยากจะคาดเดา คิ้วกระบี่พาดอยู่เหนือดวงตาเฉียบคม ชุดเกราะสีดำตัดเย็บอย่างประณีต รับกับร่างบึกบึนสมชายชาตรี แถมยังมีออร่าบางอย่างแผ่ออกมาจนแทบกดฉันให้ลืมหายใจได้เลยนะนั้น

‘โอ้โห… หล่อเอาการอยู่นะ’

‘แต่เย็นชาไปหน่อยแฮะ’

‘หรือว่าฉันตุยแล้วมาโผล่ตรงกองถ่ายหนังกำลังภายในกันนะ’

‘ดาราคนนี้ไม่คุ้นหน้าเลย เป็นนักแสดงหน้าใหม่แน่ๆ’