“อืม...”‘ทำไมปวดร้าวไปทั้งร่างเหมือนกระดูกมันแตกอย่างนี้!!’ร่างบอบบางในชุดวิศวกรสีขาวสะอาดตา ทว่าบัดนี้เปียกชุ่มและเปรอะโคลน นอนแน่นิ่งอยู่ใต้ต้นไผ่สูงเรียงรายกันราวกำแพงกั้นเมืองหลินซินเยว่ ลืมตาขึ้นช้า ๆภาพตรงหน้าพร่ามัวสั่นไหว เสียงฝนกระทบใบไผ่ดังซู่ซ่าไม่ขาดสาย แทรกด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามก้อง ราวกับโลกกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่เหนือศีรษะฉันหรี่ตามองไปรอบตัวอย่างอ่อนแรง ทุกอย่างเบลอจนแทบจับรูปร่างไม่ได้จึงฝืนกะพริบตาถี่ขึ้น…ช้า ๆซ้ายต้นไผ่...ขวาต้นไผ่...มองไปทางไหนก็ยังเป็นต้นไผ่‘นี่มัน…ที่ไหนกัน!!’“อ๊ะ… ปวดหัวจัง…”ความเจ็บปวดมึนงงเหมือนเพิ่งโดนตีกะโหลกมาหมาดๆ จนต้องยกมือขึ้นกุมศีรษะหวังให้มันคลายลงได้บ้างฉันขมวดคิ้วจนใบหน้ายับยู่ยี่เมื่อความทรงจำค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา‘จำได้ว่า… กำลังขับรถกลับบ้าน’‘ฝนตกหนักมาก... หนักจนที่ปัดน้ำฝนแทบเอาไม่อยู่’‘เสียงฟ้าร้องดังจนแสบแก้วหูไปหมด…’‘แล้วจู่ ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมาตรงหน้า…’‘ไม่สิ… ฟ้าผ่าใส่ฉันพอดีต่างหาก’‘อาา… ฉันตายแล้วเหรอ พระเจ้า!!’หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที‘ไม่ได้นะ! ฉันมาตายแบบนี้ไม่ได้!’‘ฉันกำลังสร้างสะพานแขวนข้ามหุบเขาที่สวยท
最後更新 : 2026-07-26
