บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น

หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาดั่งกระดาษเงินกระดาษทองที่เผาส่งวิญญาณคนตาย ทว่าสีขาวบริสุทธิ์ของเกล็ดหิมะไม่อาจกลบฝังสีแดงฉานของโลหิตที่นองทั่วลานหินของคฤหาสน์สกุลเฟิงได้

เสียงกรีดร้องโหยหวนเงียบหายไปนานแล้ว เหลือเพียงเสียงปะทุของเปลวเพลิงที่กำลังมอดไหม้ซากปรักหักพัง และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน

ท่ามกลางกองซากศพของบิดามารดาและพี่น้องร่วมสายเลือด 'เฟิงชุ่ยหลาน' ในวัยสิบห้าปีซ่อนตัวอยู่ในช่องลับใต้ตู้ไม้เก่าคร่ำครึ นางกัดผ้าเช็ดหน้าในปากแน่นจนรสฝาดเฝื่อนของเลือดซึมออกมา เพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่อาจพรากเอาลมหายใจสุดท้ายของสกุลเฟิงไป

ผ่านช่องไม้แตก นางมองเห็นรองเท้าหนังหุ้มเกราะเหล็กสีดำสนิทคู่หนึ่งย่ำลงบนกองเลือดอย่างไม่ยี่หระ ปลายดาบในมือของบุรุษผู้นั้นหยดหยาดโลหิตลงสู่พื้น ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่แหลกสลายของนาง

'แม่ทัพหยางเจี้ยน'

ชื่อนี้สลักลึกลงในกระดูกดำของนางราวกับถูกตีตราด้วยเหล็กเผาไฟ แผ่นหลังกว้างขวางดุจขุนเขาและกลิ่นอายสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่นั้น คือภาพจำสุดท้ายที่นางมีต่อผู้สังหารล้างตระกูล

‘ข้าจะฆ่าเจ้า... หยางเจี้ยน ข้าจะใช้เลือดของเจ้าเซ่นไหว้ดวงวิญญาณคนสกุลเฟิง แม้ต้องแลกด้วยกายหรือวิญญาณ ข้าก็จักลากเจ้าลงขุมนรกไปด้วยกัน!’

สามปีต่อมา ณ จวนแม่ทัพสกุลหยาง

สายลมปลายฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความหนาวเหน็บเข้ามาเยือนเรือนซักล้างที่ตั้งอยู่ท้ายจวน กลิ่นน้ำด่างและสมุนไพรฟอกผ้าลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ บรรดาสาวใช้ต่างก้มหน้าก้มตาขยี้ผ้ากองโตในถังไม้ด้วยมือที่เริ่มแดงก่ำจากความเย็นของน้ำ

ในมุมหนึ่งที่เงียบเชียบ สตรีร่างบอบบางในชุดสาวใช้สีเทาเก่าซีดกำลังง่วนอยู่กับการจัดการอาภรณ์ชุดพิเศษ นางมีเรือนผมสีหมึกที่ถูกเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่ายไร้ปิ่นปักผมราคาแพง ใบหน้าแม้มิได้ผัดแป้งแต่งแต้มทว่าผิวพรรณกลับขาวผ่องดุจหิมะแรกแย้ม ดวงตาหงส์เรียวรีก้มต่ำซ่อนประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินหยั่งถึง

นางคือ 'เสี่ยวหลาน' สาวใช้ระดับล่างที่เพิ่งเข้ามาทำงานในจวนได้เพียงครึ่งปี

ทว่าภายใต้คราบสาวใช้ผู้เจียมเนื้อเจียมตัว แท้จริงแล้วนางคือเฟิงชุ่ยหลานที่รอดชีวิตมาจากคืนวิปโยคนั้น นางใช้เวลาสามปีในการเปลี่ยนชื่อแซ่ หลบหนีการตามล่า และฝึกฝน 'วิชา' บางอย่างที่ไม่ใช่วรยุทธ์ในการฆ่าฟัน หากแต่เป็นศาสตร์แห่งการควบคุมบุรุษ

มือเรียวบางที่แช่อยู่ในน้ำเย็นจัดจนชาหนึบ ค่อยๆ บรรจงซัก 'กางเกงชั้นในผ้าไหมสีขาว' ของบุรุษ นี่คืออาภรณ์ส่วนตัวของแม่ทัพหยางเจี้ยนที่ไม่มีสาวใช้คนใดกล้าแตะต้อง เพราะเขารังเกียจกลิ่นกายสตรีและหวงแหนความเป็นส่วนตัวยิ่งชีพ แต่ด้วยเล่ห์กลเล็กน้อยของชุ่ยหลาน นางจึงแย่งชิงหน้าที่นี้มาได้

ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามทว่าแฝงไปด้วยความอำมหิต นางหยิบขวดกระเบื้องใบจิ๋วออกมาจากอกเสื้อ เทของเหลวสีใสเพียงไม่กี่หยดลงในน้ำสุดท้ายที่ใช้ล้างผ้า

มันไม่ใช่ยาพิษ... หากนางวางยาพิษ เขาผู้มีวรยุทธ์สูงส่งย่อมจับพิรุธได้ในทันที

แต่มันคือ 'น้ำมันหอมระเหยจากดอกราตรีย้อมโลหิต' ผสมกับ 'ชะมดเชียง' จางๆ กลิ่นของมันเบาบางจนแทบไม่ได้กลิ่นด้วยจมูก แต่เมื่อผ้าแห้งและถูกสวมใส่ ความร้อนจากร่างกายบุรุษจะกระตุ้นให้กลิ่นนี้แทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง มันมีฤทธิ์กระตุ้นกำหนัดอย่างอ่อนโยนแต่ลึกล้ำ และที่สำคัญ... มันทำลายสมาธิในการควบคุมอารมณ์

"ท่านแม่ทัพหยาง..." ชุ่ยหลานพึมพำเสียงแผ่วเบาขณะบิดผ้าให้หมาด "สัตว์ร้ายที่ท่านขังไว้ในกรง... ข้าจะช่วยเปิดประตูกรงให้มันออกมาเอง"

นิ้วเรียวของนางลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าไหมเนื้อดี จินตนาการว่าผ้าผืนนี้จะแนบชิดกับส่วนใดของร่างกายเขา ความแค้นในอกลุกโชนสวนทางกับสัมผัสที่ดูทะนุถนอม นางต้องอดทน... รอคอยจังหวะที่จะทำให้เขาทรมานจนอยากตาย

ยามโหย่ว[1]

เสียงฝีเท้าม้าศึกดังกึกก้องมาแต่ไกล ก่อนจะหยุดลงที่หน้าประตูใหญ่ของจวนสกุลหยาง ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬกระโดดลงจากหลังม้าด้วยท่วงท่าองอาจ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายทว่าเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีทำให้เหล่าทหารยามและบ่าวไพร่ต่างก้มหน้าตัวสั่นงันงก

แม่ทัพหยางเจี้ยน ผู้ได้รับฉายา 'พยายมหน้าหยก' กลับมาถึงจวนแล้ว

เขาส่งสายบังเหียนให้พ่อบ้านชรา ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้าสู่เรือนหลัก รังสีอำมหิตที่ติดตัวมาจากค่ายทหารยังคงแผ่ซ่านรอบกาย ทำให้ไม่มีใครกล้าสบตา

"ท่านพี่... ท่านกลับมาแล้ว"

เสียงหวานใสทว่าแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบดังขึ้นที่หน้าเรือนรับรอง สตรีร่างเล็กบอบบางในชุดสีชมพูอ่อนยืนรอรับเขา ใบหน้าของนางซีดเซียว ร่างกายดูเปราะบางราวกับตุ๊กตาแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ

[1] (17.00 - 19.00 น.)