ตอนที่ 4

รถเอสยูวีสีดำทรงพลังแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าสตูดิโอถ่ายแบบ คเชนทร์ในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนก้าวลงจากรถด้วยสีหน้าเครียดขรึม นัยน์ตาคู่คมกริบฉายแววว้าวุ่น ทันทีที่เห็นนลินเดินสะโอดสะองออกมาในสภาพใช้ผ้าพันคอแบรนด์เนมปิดบังใบหน้าซีกขวาและลำคอ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มก็ถลันเข้ามาประคองร่างระหงไว้ในอ้อมแขนทันทีโดยไม่แคร์สายตาของใคร

“ฉันเชื่อแล้ว... ฉันเชื่อคุณแล้ว ดร.คเชนทร์!” นลินสะอื้นไห้โฮ ซุกใบหน้าลงกับอกกว้างของเขาอย่างไร้ที่พึ่งพิง “ช่วยฉันด้วย... หน้าฉันพังหมดแล้ว มันจะฆ่าฉัน! มันตามฉันมาจริงๆ!”

“ผมเตือนคุณแล้ว นลิน” คเชนทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความรวดร้าว เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นเพื่อมอบความอบอุ่นและปลอดภัย “ขึ้นรถก่อน อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว”

คเชนทร์ขับรถออกนอกเมืองด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าสู่แถบปริมณฑลริมแม่น้ำสายใหญ่ รถเลี้ยวเข้าสู่เขตสวนอันร่มรื่นและเงียบสงบ ลึกเข้าไปจนถึงริมคลองโบราณ ที่ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของ ‘เรือนไม้สักทรงไทยโบราณหมู่ใหญ่’ อายุเก่าแก่นับร้อยปี บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบและเต็มไปด้วยบารมีอาคม สายสิญจน์ถักอักขระสีครามล้อมรอบอาณาบริเวณตัวเรือนไว้อย่างหนาแน่นทุกทิศทาง

“ที่นี่คือเรือนประจำตระกูลของผม” คเชนทร์อธิบายขณะประคองนลินก้าวขึ้นบันไดเรือนไทย “บรรพบุรุษของผมผูกข่ายเวทมนตร์และเขตแดนอาคมสิบแปดทิศไว้ ที่นี่เป็นสถานที่เดียวที่แรงพยาบาทของสร้อยสายคำไม่สามารถบุกสุ่มสี่สุ่มสี่เข้ามาทำร้ายคุณได้”

ชายหนุ่มพานลินเข้ามาในห้องนอนใหญ่ชั้นบน บนเพดานและเสาเรือนสลักอักขระยันต์มงคลลงแป้งร่ำ กลิ่นอบเชยและน้ำมันจันทน์โชยระเหยช่วยให้จิตใจที่ตื่นตระหนกของนลินค่อยๆ คลายความหวาดกลัวลง

นลินค่อยๆ ปลดผ้าพันคอออก ยืนส่องกระจกเงาบานใหญ่เพื่อพิเคราะห์รอยแผลไหม้บนแก้มขวาและรอยช้ำบนลำคอ รอยแผลไหม้นั้นเริ่มอักเสบเป็นสีเขียวคล้ำ อบอวลไปด้วยกลิ่นไออาถรรพ์แสบร้อนจนเธอน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

“รอยไหม้นี่... มันไม่ใช่แผลไฟลวกธรรมดาใช่ไหมคะ?” นลินเอ่ยถามเสียงพร่าสั่น

“มันคือ ‘พิษสิเน่หาเพลิงนรก’” คเชนทร์ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังเธอ มองเงาสะท้อนในกระจกด้วยสายตาหนักอึ้ง “สร้อยสายคำใช้ปราณไอผีฝังพิษลงในชั้นผิวของคุณ ยิ่งปล่อยไว้นาน พิษจะกัดกินเข้าสู่เส้นเลือด ลุกลามไปทั่วใบหน้าและสูบกลืนดวงจิตของคุณให้กลายเป็นทาสของเธอ”

“แล้วต้องทำยังไง... มียาไหม? หรือต้องไปพบแพทย์?” นลินหันกลับมาถามอย่างมีความหวัง

คเชนทร์ส่ายหน้าช้าๆ “ยาแผนปัจจุบันรักษาพิษอาถรรพ์ไม่ได้... มีเพียงทางเดียวที่จะถอนพิษนี้ออกไปได้ก่อนคืนวันพระใหญ่”

นลินมองหน้าเขา นัยน์ตาสีเข้มของคเชนทร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ทำให้นลินหัวใจเต้นระทึกขวัญ

“พิธีอะไรคะ?”

“พิธี ‘ลงยันต์ประจุธาตุ’” คเชนทร์เอ่ยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ต้องใช้อาคมสายเลือดของผมสลักยันต์พุทธคุณลงบนเรือนร่างของคุณ เพื่อดึงพิษดำมืดออกและประสานจิต... แต่มันมีเงื่อนไขที่คุณต้องยินยอม”

“เงื่อนไขอะไรคะ?” นลินถามพลางกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก Heartbeat ของเธอเต้นระทึกโครมคราม

“การลงยันต์ประจุธาตุ... คุณต้องปลดพันธนาการเสื้อผ้าออกทั้งหมด” คเชนทร์จ้องมองเธอนิ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคารพทว่าแฝงความจริงใจ “และกระแสอาคมจะทำงานได้สมบูรณ์ที่สุด ก็ต่อเมื่อดวงจิตและธาตุในร่างกายของเราสองคนประสานเป็นหนึ่งเดียวกันผ่าน ‘ความเสน่หาบริสุทธิ์’ เพื่อใช้ตบะสายเลือดปราบพิษผีสาง”

นลินใบหน้าผ่าวร้อนขึ้นมาทันที แม้เธอจะเป็นสาวสมัยใหม่ที่ผ่านโลกมามาก แต่นี่คือคำขอให้เปลื้องผ้าและแนบชิดกายกับชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยปริศนาตรงหน้า ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงไอความแสบร้อนที่เริ่มแล่นจากแก้มลงสู่ลำคอ นลินก็รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว หากไม่อยากกลายเป็นศพหน้าเน่าเสียโฉม

“ถ้ามันเป็นทางเดียวที่ทำให้ฉันรอด... ฉันยินดีค่ะ”

คเชนทร์พยักหน้ารับ เขาก้าวไปจุดเทียนหอมอโรม่าผสมน้ำมันมงคลสี่ทิศ แสงเทียนสลัวสีส้มทองทาบทับไปทั่วห้องนอนไม้สัก บรรยากาศเงียบสงบพลันอบอวลไปด้วยความอุ่นวาบและวังเวง คเชนทร์ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออก เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำ รอยแผลเป็นจากอดีตชาติ และงานสักยันต์อักขระโบราณสีครามที่แผงอกและแผ่นหลังกว้าง

นลินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ตื่นตระหนกและวูบวาบ มือเรียวสั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปปลดซิปเดรสราตรีสีทอง รูดผ้าไหมนุ่มลงกองกับพื้น ตามด้วยชั้นในชิ้นน้อย จนกระทั่งเรือนร่างงดงามสมบูรณ์แบบไร้สิ่งปกปิดเผยออกใต้แสงเทียนสลัว

คเชนทร์สูดหายใจเข้าลึก นัยน์ตาคู่คมวาววับด้วยความเสน่หาอันลึกล้ำที่ถูกกดทับมานับร้อยปี เขาก้าวเข้ามาหานลิน ประคองร่างบางขึ้นไปนอนบนเตียงไม้สักหนานุ่ม

ชายหนุ่มหยิบจานดินเผาเล็กๆ ที่บรรจุ ‘แป้งชาดมงคลผสมน้ำมันจันทน์’ ขึ้นมา ใช้นิ้วเรียวยาวแตะเนื้อแป้ง แล้วค่อยๆ จรดปลายนิ้วลงบนผิวเนียนละเอียดตรงหน้าผากของนลิน ลากลงมาตามสันจมูก ลำคอระหง และเนินอกอิ่มฟู

“อืม...” นลินส่งเสียงครางแผ่วในลำคอเมื่อปลายนิ้วร้อนผ่าวของเขาเริ่มลากเขียนอักขระขอมโบราณลงบนหน้าท้องราบเรียบและสะโพกผาย สัมผัสจากปลายนิ้วและกระแสอาคมทำให้ความแสบร้อนจากพิษผีสางค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นเร่าร้อนที่แล่นริ้วไปทั่วร่าง

“อดทนหน่อยนะ นลิน...” เสียงทุ้มต่ำของคเชนทร์พร่าสั่น ขณะที่เขาใช้ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าซีกซ้ายของเธอ แล้วก้มลงประทับจูบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มอย่างนุ่มนวล

จูบนั้นเริ่มต้นด้วยความอ่อนโยนเพื่อประโลมจิตใจที่หวาดกลัว ทว่าเมื่อความซ่านสยิวจากกระแสธาตุประสานกัน ลิ้นร้อนของคเชนทร์ก็รุกรานสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานอย่างหิวโหย นลินยกแขนเรียวขึ้นคล้องคอชายหนุ่ม ตอบรับรสจูบอย่างลืมตัว ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดแล่นปราดเข้าสู่หัวใจ ราวกับสัมผัสนี้คือสัมผัสที่เธอเคยโหยหามาเนิ่นนานข้ามภพข้ามชาติ

คเชนทร์ทอดตัวลงทับร่างระหง ปลายนิ้วสะกิดลากผ่านยอดอกชูชันที่แข็งเป็นไต ชายหนุ่มซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ลากลิ้นร้อนผ่านรอยช้ำและแก้มขวาที่อักเสบ ท่องพระคาถาประจุธาตุเสียงพึมพำ “อม สิทธิ สิเน่หา พุทธัง ประสานจิต...”

นลินแอ่นอกรับสัมผัส ร่างกายบิดเกร็งด้วยความซ่านสยิวเมื่อฝ่ามือร้อนของคเชนทร์เลื่อนต่ำลงไปบีบเฟ้นสะโพกงอนงาม และใช้ปลายนิ้วสะกิดหยอกเย้าตรงจุดอ่อนไหวกลางกายสาว น้ำหวานบริสุทธิ์หลั่งไหลออกมาต้อนรับความใกล้ชิด

“คุณคเชนทร์... อ๊ะ!”

เสียงหวานร้องครางหลุดออกมาเมื่อคเชนทร์ค่อยๆ สอดแทรกความแข็งแกร่งร้อนผ่าวเข้าสู่กายเธอทีละน้อย ความแน่นตึงและรัญจวนใจทำให้นลินเกร็งตัวแน่น คเชนทร์ก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ พลางขยับสะโพกสอบเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่น

พั่บ... พั่บ...

เสียงเนื้อกระทบเนื้อประสานกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังระงมไปทั่วห้องนอนสลัว แสงแป้งชาดบนผิวเนียนของนลินสว่างวาบเป็นสีทองทุกครั้งที่คเชนทร์ตอกอัดแก่นกายเข้าใส่ลึกสุดใจ กระแสพลังอาคมสายเลือดและพลังตบะไหลเวียนเข้าสู่ร่างของนลิน ขับไล่พิษดำมืดที่ฝังอยู่ในเส้นเลือดให้สลายกลายเป็นไอระเหยสีเทาพุ่งออกจากบาดแผล

นลินเล็บจีกลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาด้วยความเร่าร้อน สายตาที่สบกันเต็มไปด้วยความเสน่หาลึกซึ้ง คเชนทร์เร่งจังหวะกระแทกกระทั้นกายอย่างบ้าคลั่ง นำพาเธอแหวกว่ายผ่านม่านตัณหาและอาคมมงคล ร่างระหงตอดรัดความแข็งแกร่งแน่นตึงจนกระทั่งทั้งสองหลั่งหยาดน้ำแห่งเสน่หาประสานเป็นหนึ่งเดียวกัน ร่างของนลินกระตุกเกร็งและปลดปล่อยออกมาอย่างสุขสมสุดขีด

ไอสีดำที่เคยสะสมตรงแก้มขวาและลำคอหลุดลอยหายไป บาดแผลไหม้เกรียมบนหน้าค่อยๆ แห้งลงและคลายความแสบร้อน นลินนอนหอบหายใจซบกับอกแกร่งของคเชนทร์ ชายหนุ่มตระกองกอดเธอไว้แน่น พลางลูบเรือนผมยาวด้วยความรักที่ยากจะถอนตัว