ตอนที่2

พราวฟ้ายกมือที่สั่นเทาขึ้นอย่างช้าๆแล้วเกาะขอบประตูไม้สักเอาไว้เพื่อ พยุงร่างกายขอวตัวเองที่ปวดร้าวราวกับว่าจะแตกเป็นออกเสี่ยงๆ ก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้ามาในห้องนอนอย่างเชื่องช้า ทันทีที่ประตูกระจกบานเลื่อนริมระเบียงปิดลง เสียงพายุฟ้าฝนที่โหมกระหน่ำภายนอกก็ซาลงไปบ้างเเล้ว แต่ทว่ากลับเป็นความเงียบสงัดที่เข้ามาแทนที่และมันทำให้อุณหภูมิภายในห้องนอนของพราวฟ้าลดฮวบลงจนเธอเริ่มหนาวสั่นมากขึ้นกว่าเดิมจนเธอมองเห็นได้ว่าลมหายใจของตัวเองที่พ่นออกมาเป็นไอขาวจางๆ

  กริ๊ก... กริ๊ก...

  พราวฟ้าพยายามกดเปิดสวิตช์ไฟฟ้าข้างผนังห้อง แต่ความมืดก็ยังคงครอบงำอยู่ดี มีเพียงแค่แสงไฟสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่บนหัวเตียงสว่างวาบขึ้นมา พราวฟ้าเดินไปตามแสงนั่นก่อรเธอจะยกมือถือขึ้นมาเปิดดู เป็นการแจ้งเตือนข้อความจากผู้จัดการส่วนตัวของเธอเอง

  พี่บี {พราวลูก...หนูอย่าลืมนะจ๊ะ ว่าวันพรุ่งนี้จะมีกองถ่ายโฆษณาเครื่องสำอางในตอนแปดโมงเช้า ตัวนี้สำคัญมากเลยน่ะ ลูกค้าขอแบบหน้าเป๊ะๆห้ามโทรมเด็ดขาดเลยน่ะ นอนไวๆ นะลูก ฝันดีจ้ะ}

  หน้าเป๊ะงั้นเหรอ พราวฟ้ายิ้มหยันให้กับตัวเอง สภาพแบบนี้ของเธอจะเอาอะไรมาหน้าเป๊ะกันล่ะ ขาแทบก้าวไม่ออก และเบ้าตาที่ดำคล้ำเหมือนกับไม่ได้นอนมาเป็นเดือนอย่างนี้ จะเอาอะไรมาเป๊ะกันล่ะ

  พราวฟ้าทิ้งตัวนั่งลงขอบเตียงอย่างหมดแรง ข้อมือทั้งสองข้างของเธอยังคงรู้สึกเจ็บปวดแปร๊บปร๊าบอยู่เป็นระยะ จนเธอต้องก้มลงไปมอง และภาพที่เห็นก็ทำให้พราวฟ้าแทบหัวใจหยุดเต้น

  ภายใต้เเสดงสลัวผ่านโทรศัพท์มือถือ บนผิวเนียนละเอียด ตรงข้อมือทุ้งสองข้างของเธอ มันกลับปรากฏรอยแดงช้ำที่เด่นชัดอย่างน่ากลัว รอยปื้นสีเขียวช้ำเป็นจ้ำหนา มันเหมือนกับมีมือใหญ่ๆมา

  บีบขยี้อย่างรุนแรง รอยช้ำนั้นมันยาวขึ้นไปจนถึงต้นแขนของเธอ

  "นี่มันอะไรกัน."

  ใบหน้าสวยสั่นระริกพราวฟ้าทั้งกลัวทั้งตกใจและในที่สุดเธอก็อดไม่ใหวจนต้องร้องไห้ออกมา 

  เธอจำได้ว่าก่อนที่จะนอน เธอเพิ่งจะชโลมครีมบำรุงผิวลงไปเองและตอนนั้นแขนทั้งสองข้างของเธอก็ไม่ได้มีร่องรอยใดๆ ปรากฏขึ้นเลย แล้วรอยเหมือนกับมือพวกนี้มันจะมาจากทึ่ไหน? หรือว่า สิ่งที่เธอเห็นมันไม่ใช่ความฝันหรือการละเมอ ถ้าเป็นอย่างนั้นกลุ่มควันสีดำเล่านั้นที่รูปร่างคล้ายมือผีคู่นั้น หรือว่ามันคือเรื่องจริง!

  ซ่า... ซ่า...ซ่า....

  จู่ๆ โทรทัศน์จอยักษ์ที่ตั้งอยู่ปลายเตียงซึ่งพราวฟ้าจำได้ว่าเธอไม่ได้เสียบปลั๊กไฟเอาไว้แต่มันก็เปิดขึ้นเองอย่างกระทันหัน หน้าจอเป็นภาพซ่าๆคล้ายกับตอนที่สัญญาณไม่มี ส่องแสงสีสะท้อนไปทั่วทั้งห้องนอน พราวฟ้าสะดุ้งสุดตัว เธอรีบขยับตัวหนีด้วยสัญชาตญาณจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากัยพนักหัวเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและสยดสยอง

  เสียงซ่าๆของทีวีเริ่มเปลี่ยนไป มันค่อยๆ กลับกลายเป็นเสียงลมหายใจที่แหบพร่า และตามมาด้วยเสียงของอะไรบางอย่างที่เหมือนกับว่าถูกลากถูไปกับพื้นไม้ในห้อง

  ครืด... ครืด...

  จากมุมมืดของเพดานห้อง จะเห็นได้ว่ามีกลุ่มควันสีดำขมุกขมัว

  ที่มันเริ่มก่อตัวกันเป็นรูปเป็นร่างและสิ่งนั้นมันก็ค่อยๆลอยลงมา

  หยุดอยู่ที่ปลายเตียงหรู และตามมาด้วยกลิ่นสาบสางคล้ายกับ

  ซากศพที่เหม็นเน่าและกลอ่นธูปที่โชยคละคลุ้งเต็มห้องจนทำให้

  พราวฟ้าแทบสำลัก เธออยากจะกรีดร้องให้คนใช้เข้ามาช่วย

  แต่ลำคอของเธอกลับแห้งฝาก ร่างกายของเธอแข็งทื่อมันคล้ายกับว่าตัวเธอโดนผีอำทั้งที่ยังลืมตา

  และไม่นานกลุ่มควันเหล่านั้นก็รวมตัวกันจนเห็นเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่ชุดสไบสีสลด ขาดหวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด

  แห้งกรัง ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอเน้าเฟะ จนเห็นกระดูกกราม

  แต่อีกครึ่งหนึ่งยังคงเห็นเนื้อหนังแต่มันกลับฉายแววความเกลียดชังและเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด ดวงตาแดงฉานที่เหมือนโลหิตจับจ้องตรงมาที่พราวฟ้า

  "มึงจำกูไม่ได้...แต่กูจำมึงได้อย่างแม่นยำ ทุกการกระทำของมึงในชาติก่อนชาตินี้กูจะสนองมึงคืนเป็นร้อยเท่า..!!!ทุกบาดแผลที่มึงฝากไว้ในชาติก่อน..กูจะกรีดคืนบนหน้ามึงในชาตินี้!"

  เสียงของมันไม่ได้ดังออกมาจากปากแต่มันเหมือนกับดังออกมาในหัวของราวฟ้าจนหัวของเธอแทบจะระเบิด ร่างอันน่ากลัวของวิญญาณร้ายคืบคลานเข้ามาใกล้ๆเธออย่างช้าๆ มือที่ผอมแห้งและเล็บที่ยาวสีดำสนิทค่อยๆเอื้อมเข้ามาหาพราวฟ้าไม้จะคว้าเอาลำคอของดาราสาว

  "ไม่...ออกไปนะ..ออกไป...!!"

  พราวฟ้าคึดเฮือกสุดท้ายเธอรีบคว้าหมอนแล้วปาใส่สุดแรง พร้อมกับแสงสว่างวาบของสายฟ้าที่ผ่าลงมาบนต้นไม้ข้างเรือนเสียงดังสนั่นสะเทือนไปทั้งพื้นดิน 

  เปรี๊ยง!!!!!

  สิ้นเสียงฟ้าผ่าร่างของวิญญาณร้ายก็พลันหายไปทันทีในพริบตา

  ทีวีก็ดับวูบลง พร้อมกับไฟฟ้าในห้องที่กลับมาใช้ได้เหมือนเดิม

  เรากลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมีเพียงแค่สายฝนและเสียงลมที่ยังคงพัดตกปรอยๆ

  ราวฟ้านั่งหอบหายใจพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยความตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอร่างกายที่ยังคงเจ็บปวดทรมานมันยังคงตอกย้ำว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอไม่ใช่ภาพร้อนและเธอไม่ได้ตาฝาด

  พราวฟ้ากอดเข่าตัวเองแน่นขึ้นกว่าเดิมความอบอุ่นจากแสงไฟในห้องไม่ได้ช่วยหายหนาวสั่นเลยแม้แต่นิด อีกสอ

งเดือนข้างหน้าก็จะเป็นวันครบรอบวันเกิดปีที่ ยี่สิบห้า ของเธอแล้ว แต่พราวฟ้าก็ยังไม่แน่ใจแล้วว่าตัวของเธอจะอยู่รอดไปจนถึงครบรอบวันเบญจเพสของตัวเองหรือไม่ในเมื่อเจ้ากรรมนายเวรตั้งแต่ชาติปางก่อน ได้ตามมาทวงเอาเป็นเอาตายถึงขนาดนี้