تسجيل الدخولمشاركة
บทที่2 ผับ
تاريخ النشر:
2026-06-24 17:22:09@ ผับ V
“ฮิ้ววว! สวยครับคนสวย!” “ขอเบอร์ได้ไหมครับ!” ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำให้ชุ่มคอ คุณหนูก็ลากฉันขึ้นไปเต้นบนเวทีเรียบร้อยแล้ว ฉันโยกตัวไปตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนาน ส่วนผู้ชายด้านล่างก็ส่งเสียงโห่ฮิ้วกันลั่นผับราวกับเจอของหายาก จะว่าไปก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะชุดที่ฉันใส่มาวันนี้ก็สะดุดตาพอสมควรอยู่เหมือนกัน ส่วนคุณหนูมิลินน่ะเหรอ... หายตัวไปกับคุณมิกซ์ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทิ้งฉันไว้กลางวงล้อมของผู้ชายที่พร้อมจะเข้ามาชวนคุยทุกเมื่อ “น้องสาว มานั่งกับพวกพี่ไหมครับ” ฉันหันไปมองโต๊ะข้าง ๆ อยู่สองวินาทีแล้วส่ายหน้าไม่ผ่านค่ะ ถ้าเอาไปเทียบกับพี่ภูมิ พวกนี้ยังห่างอีกหลายช่วงตัว “ว่าไงน้อง สนใจไปต่อไหม” ฉันไม่ตอบอะไร แค่ยกนิ้วกลางให้แม่งเป็นคำตอบแล้วเดินหนีมานั่งหน้าเคาน์เตอร์บาร์ ขี้เกียจเสียเวลา ระหว่างกำลังยกแก้วขึ้นดื่ม สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นผู้ชายสองคนนั่งอยู่ไม่ไกล ตอนแรกก็ไม่ได้สนใจหรอกค่ะ แต่พอเห็นหน้าคนที่นั่งฝั่งซ้ายเท่านั้นแหละ... ฉันแทบสำลักเพราะเห็นพี่ภูมิว่าที่ผัวนั่งอยู่ตรงโซนวีไอพี โอเคคืนนี้น่าสนใจขึ้นมาแล้วล่ะ ฉันรีบลุกจากออกเก้าอี้กำลังจากไปหาพี่ภูมิแต่ทว่ายังเดินไม่ทันจะถึงโต๊ะอยู่ๆก็มีผู้ชายคนนึงเดินมาชนไหล่เข้าอย่างเต็มแรง “ขอโทษนะครับ พอดีจะไปห้องน้ำเลยไม่ทันดู” ปากพูดขอโทษ แต่สายตาดันมองหน้าอกฉัน..ไอ้โรคจิต “ไม่เป็นไรค่ะ”ฉันตอบส่ง ๆเพราะตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่า ฉันเดินตรงไปยังโต๊ะของเขาทันที ก่อนจะตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งบนตักแกร่งของพี่ภูมิแบบไม่ขออนุญาต พึ่บ! “เฮ้ย! มาไงวะ?”พี่ภูมิอุทานพร้อมทำหน้าตกใจ “ไงคะ... ผัวขาาา”ฉันอ้อนเสียงหวาน “อีมึน!!"นั่นไงเจอกันไม่ถึงห้าวินควันออกหูล่ะ “หนูชื่อน้องจูนค่ะ ไม่ใช่อีมึน”ฉันเถียงกลับทันทีแต่พี่ภูมิใช้แขนพยายามดันตัวฉันออก แต่ยิ่งเขาดันมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งกอดคอเขาแน่นขึ้นเท่านั้น “อีมึน! ลุกออกจากตักเดี๋ยวนี้ กูทำงานอยู่”เขาขู่เสียงลอดไรฟัน พลางเหลือบมองไปทางโต๊ะของไอ้ดาร์กอย่างระแวดระวัง “พี่รู้จักพวกไอ้ดาร์กด้วยเหรอ? ฉันถามอย่างสงสัย “มึงรู้จักพวกมัน?” “อืม! มันเป็นคู่หมั้นเก่าคุณหนู แต่ตอนนี้เป็นศัตรูกันแล้ว พี่มาสืบข้อมูลพวกมันเหรอคะ?” “เสือก!” "อุ้ย!!เรื่องชาวบ้านขอให้บอกค่ะ คิกคิก” “...” ฉันหัวเราะอย่างผู้ชนะ สักพักฉันก็เปลี่ยนท่านั่งหันหน้าเข้าหาเขาแล้วกอดคอเอาไว้แน่นกว่าเดิม ตอนนี้ฉันน่าจะดูเหมือนลูกลิงเกาะต้นไม้มากกว่าคนแล้วล่ะ “อีมึน! มึงนั่งดี ๆ มึงจะมานั่งแบบนี้ไม่ได้!” “จูนจะนั่งแบบนี้ จูนชอบ”พูดจบก็เอาขากอดเอวเขาเพิ่มอีกชั้น กันหลุดไว้ก่อน! “อีหน้าด้าน”พี่ภูมิสบถเบา ๆ แต่ขอโทษนะ ฉันได้ยินชัดทุกคำ! “ใครวะไอ้ภูมิ?”ผู้ชายที่นั่งตรงข้ามถามขึ้น “คนใช้”พี่ภูมิตอบนิ่ง ๆ ฉันหันขวับตอบกลับคนตรงข้ามทันที “หนูชื่อจูนค่ะ อายุสิบเก้าปี สถานะมีผัวแล้วแต่ยังโสด พี่สุดหล่อสนใจเป็นผัวสำรองไหมคะ?” ผัวะ! “โอ๊ะ!”ฝ่ามือว่าที่ผัวประทับลงบนหัวฉันเต็ม ๆ“พี่ตบหัวน้องจูนทำไมคะ น้องจูนเจ็บนะ!” “แรด!” “หึงหนูเหรอคะ?” ฉันเอานิ้วจิ้มแก้มเขาเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว แต่คนตรงหน้ากลับทำหน้ายักษ์ใส่จนน่ากลัว “มึงเป็นใครที่กูต้องหึง?” “เป็นเมียพี่ไง” “กวนตีน... คนอย่างมึงกูไม่เอาทำเมียหรอก! ลุก!” โห... ดุขนาดนี้ แต่แปลกแฮะ ฉันยิ่งชอบ “กูบอกให้ลุก!” ฉันยังคงส่ายหน้าดื้อ ๆ พร้อมทำปากจู๋ใส่เขา แปะ! รอบนี้โดนตีปากเบา ๆ “เจ็บนะ ชอบใช้ความรุนแรงจริง!” “สม!” “เปลี่ยนจากมือตี เป็นอย่างอื่นได้ปะคะ?” ฉันกระซิบเย้า “อีไร้ยางอาย อีหน้าด้าน อีหน้ามึน” “เพราะหนูคือสีทนได้ไง คิก ๆ” ฉันหัวเราะร่า ส่วนพี่ภูมิก็เงียบไป สงสัยคงกำลังนั่งทำใจยอมรับเมียคนนี้อยู่ “แล้วแต่พี่สุดหล่อคนนี้ชื่อไรเหรอคะ?” ฉันหันไปถามเพื่อนของพี่ภูมิด้วยรอยยิ้มหวานอีกรอบ “พี่ชื่อก้องครับ” “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่... เป็นเพื่อนกับพี่ภูมิเหรอคะ?” “ครับ! ...เดี๋ยวนะ นี่ใช่น้องคนเดียวกันที่เต้นอยู่บนเวทีเมื่อกี้หรือเปล่า?” พี่ก้องถามด้วยสีหน้ากลั้นขำ “ใช่เลยค่ะ! เป็นไงคะ? จูนเต้นสวยไหม?” ฉันถามอย่างภูมิใจ “เต้นเหมือนลิงกินกบ” พี่ก้องตอบหน้าตาย “ห๊ะ? ลิงกินกบมันเป็นยังไงเหรอคะ? มันมีด้วยเหรอ? จูนเคยได้ยินแต่ลิงกินกล้วยนะ” ฉันทำหน้าเอ๋อใส่ “พี่ว่าถ้าน้องไม่ลุกเดี๋ยวน้องก็รู้เองว่าเป็นยังไง... แต่เปลี่ยนเป็น ‘ลิงอุ้มแตง’ แทนนะ” พี่ก้องพูดแล้วหัวเราะร่วน “ไอ้ก้อง!!! เดี๋ยวมึงจะโดน!” พี่ภูมิสบถเสียงเข้ม ฉันไม่สนหรอกว่าลิงกินกบหรืออุ้มแตงคืออะไร ในเมื่อตอนนี้ ‘เป้าหมาย’ อยู่ตรงหน้า ฉันเลยถือโอกาส ฟอด!! กดจมูกหอมซอกคอพี่ภูมิเน้นๆ “ห๊อมหอม... ใช้น้ำหอมไรเหรอคะ?” ฉันถามก่อนจะกดจมูกสูดดมความหอมแบบถึงเนื้อถึงหนัง ทั้งหอมทั้งซุกไซ้ซอกคอแกร่งอย่างหมั่นเขี้ยว ก็คนมันหอมจริงๆ นี่นา “หืม! อีมึน! อย่าไซ้คอกู อีมึน!” พี่ภูมิคำรามลั่น “ก็มันหอมอ่ะ...” ฉันยังคงซุกไซ้ต่อไม่สนคำทัดทานใดๆ ทั้งนั้น ทว่าในจังหวะที่ขยับตัวไปมา ฉันก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่แข็งๆ ทิ่มอยู่ที่หน้าขา... ฉันจึงขยับตัวไปมาตามสัญชาตญาณ แต่ยิ่งขยับ ไอ้สิ่งนั้นก็ยิ่งดันสู้มือ! “อึก... มึงนั่งดีๆ ดิ! มึงจะขยับอะไรนักหนา” “ก็มันมีอะไรไม่รู้แข็งๆ ทิ่มเป้าจูนอยู่อ่ะ... พี่เอาท่อนไม้ยัดเข้าไปในกางเกงเหรอคะ?” พูดจบ ฉันก็ถือวิสาสะ หมับ! เอามือคว้าหมับลงไปที่ตรงกลางเป้าของพี่ภูมิเต็มๆ ความรู้สึกแข็งขึงใต้ฝ่ามือทำเอาฉันตาโต “อึก!” พี่ภูมิครางออกมาในลำคอ “พี่เป็นไรเหรอ?” ฉันถามพร้อมกับลูบๆ คลำๆ สำรวจความแข็งขึงนั้น แต่ยิ่งลูบมันก็ยิ่งใหญ่ขึ้น แถมยังแข็งเปรี๊ยะสู้มือมากกว่าเดิมอีก! “อื้อม... มึงปล่อยมือจากตรงนั้นเดี๋ยวนี้!” พี่ภูมิมือหนึ่งปิดหน้าตัวเอง อีกมือคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ความมึนของฉันทำให้ฉันถือวิสาสะล้วงมือเข้าไปในกางเกงของเขาโดยไม่กลัวตาย “หืม!! อีจูน!! มึงเอามือออกเดี๋ยวนี้ ก่อนที่กูจะทนไม่ไหว!” “พี่ภูมิ... มันดึงไม่ออกง่ะ! พี่เอาอะไรใส่ไว้ในนี้เหรอคะ?” ฉันว่าพลางดึงและโยกไอ้นั่นไปมาด้วยความซื่อ(บื้อ) “อ๊ะ! อีมึน!! อย่าดึงคxยกู!"
أحدث فصل
ผัวเถื่อน รักหรือไม่รัก
"เอ่อ...น้องจูนว่าพวกเรานั่งคุยกันดี ๆ ดีกว่านะ" ฉันยิ้มแห้ง ๆ พยายามมองหน้าผู้ชายทั้งสองคนสลับกันไปมา แต่เหมือนจะไม่มีใครได้ยินที่ฉันพูดเลยสักคน มือของฉันยังถูกดึงไว้คนละข้าง ไม่มีใครยอมปล่อย ไม่มีใครยอมถอย พี่ภูมิจ้องเสี่ยดาร์กนิ่ง สีหน้าเย็นจัดจนแทบไม่มีอารมณ์ ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ "ปล่อยมือออกจากแขนเมียกู...ไอ้สันขวาน" ... เมีย? ฉันกะพริบตาปริบ ๆ เมื่อกี้... เขาเรียกฉันว่าเมียงั้นเหรอ หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้ว ยิ่งเต้นแรงกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสี่ยดาร์กก็หัวเราะหึออกมา "กูไม่ปล่อย" เขาออกแรงดึงแขนฉันกลับไปอีกนิด ก่อนสบตาพี่ภูมิตรง ๆ "อีจูนก็เมียกูเหมือนกัน" เสี่ยยักคิ้วอย่างท้าทาย "ทั้งกอด...ทั้งหอม...ทั้งจูบ...ทั้งลูบทั้งคลำ..." พี่ภูมิหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ได้มีความขำอยู่เลยสักนิด กลับกัน... มันเย็นเสียจนฉันขนลุก "มึงแค่กอด หอม จูบ ลูบ คลำ..." เขาเว้นจังหวะ สายตาไม่ละไปจากเสี่ยแม้แต่วินาทีเดียว "...แต่กูได้กินมันทั้งตัว" ฉันสำลักลมหายใจทันที "พี่ภูมิ!" เสี่ยดาร์กกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นเป็นสัน "ยังไงก
ผัวเถื่อน เคลียร์
"กูกับมัน...มึงจะเลือกใคร" คำถามนั้นทำให้ฉันชะงักไปทั้งตัวมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำหยุดค้างกลางอากาศ สายตาค่อย ๆ เลื่อนไปมองหน้าพี่ภูมิ เขายืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม ไม่มีอารมณ์ ไม่มีแววล้อเล่น แต่ยิ่งนิ่ง...ยิ่งกดดันฉันกลืนน้ำลายเบา ๆ ไม่เข้าใจ... หรือจริง ๆ แล้วไม่กล้าเชื่อว่าคนปากแข็งแบบเขาจะถามคำถามนี้ออกมาระหว่างเขากับเสี่ยดาร์กถ้าให้เลือกจริง ๆ คำตอบของฉันก็มีมาตั้งนานแล้ว ไม่เคยเปลี่ยนเลยสักครั้งแต่ในเมื่อเขาไม่เคยยอมพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา ฉันก็ไม่คิดจะเป็นฝ่ายเฉลยให้เขาง่าย ๆ เหมือนกัน ฉันเงยหน้ามองเขาตรง ๆ ก่อนถามกลับช้า ๆ "พี่ถามน้องจูนแบบนี้...หมายความว่ายังไง" "แค่ตอบ" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ฉันหัวเราะออกมาเบา ๆเขาเป็นแบบนี้ตลอด อยากรู้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยยอมบอกอะไรฉันสูดหายใจเข้า ก่อนยกยิ้มบาง ๆ "ถ้าพี่ยังให้คำตอบฉันไม่ได้..." ฉันเว้นจังหวะ มองหน้าเขาอีกครั้ง "...งั้นฉันขอตัวไปหาเสี่ยก่อนนะ ไม่อยากให้เสี่ยรอนาน" คำพูดของฉันทำให้กรามของเขาเกร็งขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้าย... เขาก็พูดออกมาเพียงคำเดียว "อืม" แค่นั้น ไม่มีการรั้งไม่มีคำอธิบายไม่มีแม้
ผัวเถื่อน มึงจะเลือกใคร
“ตื่นแล้วเหรอ...” (ตื่นมาก็หน้าเป็นยักษ์เลยเชียว!) “ยังมั้ง! ถามควาย ๆ ลุกไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว” “แป๊บนะ ขอคุยกับผัวน้อยก่อน” ฉันพลิกตัวหันกลับมาจะพิมพ์คุยกับน้ำอุ่นต่อ แต่แล้ว... ติ๊งต๊อง! ข้อความใหม่จากไลน์เสี่ยดาร์กเด้งขึ้นมาแทน ดาร์ก: ทำไรอยู่วะ ดาร์ก: อีก 2 วันกูกลับไทย น้องจูน รีบกลับมาหาน้องจูนหยอออ ดาร์ก: อืม! น้องจูน:คิดถึงน้องจูนหยอ ถึงรีบกลับ คิก ๆ ดาร์ก: อืม! กูรีบกลับ... ไปจับหมอ มึงเอาของมึงมาให้กูจับดิอีจูน ฉันกำลังจะพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์ก แต่จู่ ๆ พี่ภูมิก็เอื้อมมือมาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือฉันอย่างรวดเร็ว! “พี่ภูมิ!! เอาโทรศัพท์น้องจูนคืนมานะ!” ฉันพยายามจะแย่งคืน แต่พี่ภูมิใช้วงแขนอีกข้างดันตัวฉันติดเตียงไว้ เขาเอานิ้วรัวเขี่ยหน้าจอ ขมวดคิ้วทำหน้าโมโหอย่างหนัก ก้มหน้ากด ๆ อะไรบางอย่างรัว ๆ “พี่ภูมิ! เอาโทรศัพท์คืนมา!!” พี่ภูมิโยนโทรศัพท์ลงบนที่นอน ฉันรีบคว้าขึ้นมากดดูทันที... พอเห็นข้อความที่เขาพิมพ์ตอบเสี่ยดาร์กไป แทบอยากจะกรี๊ด! ข้อความตอบเสี่ยดาร์กคือ (จับแม่มึงสิไอ้สัส) ส่วนของพี่น้ำอุ่นส่งไปว่า (ควย?) ยังไม่พอ อิพี่ภูมิมันยังกดบล็อกไลน์ของทั้งสองคนเรียบ
ผัวเถื่อน กินตีนกูไหม
[23:50 น.] “อื้อ... พะ... พี่ภูมิ อ๊ะ... พะ... พอแล้ว” พี่ภูมิจับฉันพลิกตัวนอนหงาย แล้วจัดการดึงถางขาแยกออกกว้าง ก่อนจะตอกบดแทรกท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์เข้ามาร่องรักฉ่ำน้ำอีกครั้งอย่างรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม! “ซี้ดดด~ อื้มมม...” พี่ภูมิหลับตาแน่น กรามเกร็งพร้อมขบฟันครางกระหึ่มอยู่ในลำคอด้วยความเสียวซ่านสะใจ ส่วนฉันในตอนนี้แทบไม่เหลือเสียงจะครางหรือเรี่ยวแรงจะขัดขืนแล้ว โดนเขาตักตักสูบพลังงานไปจนหมดสิ้น ไม่รู้ว่าเขาไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงได้กระหน่ำป๊าบ ๆ เอาเสียน้ำรักแทบทะลักหมดตัวขนาดนี้! เราสองคนจัดหนักกันตั้งแต่งออกจากสนามบินช่วงสี่โมงเย็น จนกระทั่งตอนนี้ห้าทุ่มกว่าเกือบจะเที่ยงคืน พี่ภูมิก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักกิจกรรมบนเตียงอันดุเดือดนี้เลยสักนิด มีแต่จะจับเหวี่ยง เปลี่ยนท่า แล้วกระแทกสวบเน้น ๆ ไม่หยุด! “อ๊า... พี่ภูมิ พอแล้ว น้องจูนแสบหมดแล้ว...” “ซี้ดดด~ อื้มมม... กูใกล้จะเสร็จแล้ว ซี้ดดด!” พี่ภูมิเอามือหนาทั้งสองข้างรวบจับเอวบางของฉันยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกระหน่ำซอยเอวกระแทกกระทั้นท่อนเนื้อเข้าออกรัวถี่ดุจม้าพยศ! “โอยยย~ อ๊าาา... อื้อ... อ๊ายยย! พี่ภูมิ เบา ๆ!” ฝ่ามือหน
ผัวเถื่อน Nc20+++
หมับ! ฉันรีบคว้าแขนพี่ภูมิไว้ ขณะที่เขากำลังจะเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง แต่ทว่าพี่ภูมิกลับอุ้มฉันขึ้นพาดบ่า แล้วพาตรงไปที่รถของเขาทันที “พี่ภูมิ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ปึ้ก! ปึ้ก! ฉันใช้กำปั้นทุบแผ่นหลังหนาอย่างแรงเพื่อให้เขาปล่อย แต่ไร้ผล... เขาทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่ลมอากาศ พี่ภูมิเปิดท้ายรถเพื่อเก็บกระเป๋า ก่อนจะแบกฉันเดินอ้อมไปทางฝั่งคนขับ เขาเปิดประตูแล้วยัดฉันเข้าไปด้านใน พร้อมกับแทรกตัวตามเข้ามาติด ๆ ฉันรีบกะเถิบหนีไปอีกฝั่งเพื่อจะเปิดประตูออก แต่ทว่ามันกลับถูกล็อกไว้แน่นหนา “พี่ปลดล็อกประตูรถเดี๋ยวนี้เลยนะ! น้องจูนจะกลับบ้าน!” “เดี๋ยวกูไปส่ง” “ไม่ต้อง! ฉันกลับเองได้ โทรบอกกิ๊กให้มารับที่สนามบินแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนให้พี่ไปส่งหรอก!” “กิ๊กเยอะนะมึง! เป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้หรือไง ถึงได้ร่านแหกกีไปคุยกับคนโน้นทีคนนี้ที!” จำเป็นต้องตะคอกใส่หน้ากันขนาดนี้ไหม! “สงสัยฉันคงเป็นอย่างที่พี่ว่าละมั้ง ไม่รู้เป็นอะไร ช่วงนี้เห็นคนหล่อไม่ได้เลย เห็นทีไรก็อยากได้เขามาเป็นผัวทุกคน!” “แรด!” “แล้วมันเกี่ยวกับพี่ไม่ทราบ! ฉันจะแรดมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับพี่สักห
ผัวเถื่อน หมดโปรจริงหรือเปล่า
"นี่...ไอ้พี่ภูมิ..." เพี๊ยะ! ยังไม่ทันที่ประโยคนั้นจะหลุดออกมาจนครบ ผมก็ยกมือขึ้นตีปากมันเบา ๆ หนึ่งที "โอ๊ย!" อิมึนรีบยกมือขึ้นลูบริมฝีปากตัวเองทันที ก่อนหันมาค้อนผมตาเขียว แก้มพองด้วยความไม่พอใจ สงสัยคำที่ผมพูดไปเมื่อกี้จะไม่เข้าหูมันเลยสักคำ ผมปิดหนังสือที่อ่านอยู่ลงช้า ๆ วางไว้ข้างตัว ก่อนหันไปมองหน้ามันนิ่ง ๆ "เมื่อกี้มึงเรียกใคร...ไอ้" อิมึนชะงักไปนิด แต่ยังทำเป็นเชิดหน้าใส่เหมือนไม่รู้สึกผิด ผมเลิกคิ้วมองมันตรง ๆ "กูรุ่นไหนแล้วมึงรุ่นไหน กูอายุเยอะกว่ามึงหลายปี ยังจะเรียกกูว่าไอ้อีก เดี๋ยวมึงจะโดนหลังแหวน" มันกลอกตาใส่ผมทันที ก่อนเบะปากเหมือนรำคาญเต็มทน "จะบอกว่าตัวเองแก่ก็พูดมาเหอะ ถึงพี่ไม่พูด แค่ดูรอยตีนกาบนหน้าพี่ก็รู้แล้วว่าพี่แก่" พูดจบก็ยังไม่วายมองบนใส่ผมอีก ผมถอนหายใจเบา ๆ เกลียดจริง ๆ... ไปอยู่กับไอ้ดาร์กแค่คืนเดียว ปากดีขึ้นเป็นกอง ผมวางหนังสือลงข้างตัว แล้วค่อย ๆ หันเข้าหามันทั้งตัว อิมึนที่เมื่อกี้ยังเถียงไม่หยุด พอเห็นผมขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มกวน ๆ บนหน้าก็ค่อย ๆ จางลง ตัวมันเอนหนีโดยไม่รู้ตัว จนไหล่แนบกับพนักเบาะ มือที่เคยชี้หน
قد تعجبك أيضًا
เมียชั่วคราว
ชะนีติดมันส์10.8K وجهات النظرขย่มรักมาเฟีย
รินธารา198.5K وجهات النظرพันธะลับนายมาเฟีย
Leonella7.8K وجهات النظرเสพติดหัวใจมาเฟีย
มดตัวจี๊ด11.6K وجهات النظرเด็กเลี้ยงซาตาน
Lovemotu2153 وجهات النظرนางบำเรอรักของมาเฟียร้าย
อิแย้ม637 وجهات النظرซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+
ณิการ์2.2K وجهات النظرLUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
Phat_sara165 وجهات النظر
