บทที่ 4 แผนต้อนเข้ามุม

​"จะรีบไปไหน!" ​ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าถึงตัวรถก่อนจะกระชากประตูฝั่งคนขับให้เปิดออกอย่างแรง จนแสนสวยที่เพิ่งนั่งประจำที่สะดุ้งสุดตัว

​"นาย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะไปทำงาน" มือเรียวพยายามฉุดรั้งประตูให้ปิดลง แต่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ มีหรือจะสู้แรงมหาศาลของเขาได้

​"ไหนบอกว่าจะพิจารณาตัวเองไง" เขาเลิกคิ้วถามกวนๆ

​"ฉันก็กำลังพิจารณาตัวเองอยู่นี่ไง.. ด้วยการรีบไปทำงานแต่เช้า!" เธอเชิดหน้าตอบโต้

​"ถ้างั้นก็เชิญ" พยัคฆราชยอมปล่อยมือพลางปิดประตูรถคืนให้ง่ายๆ อย่างผิดคาด

​"อะไรของเขาวะ?" แสนสวยพึมพำกับตัวเองด้วยความงุนงง ถ้าเขาดื้อรั้นหาเรื่องต่อเธอคงไม่แปลกใจ แต่นี่กลับยอมปล่อยไปง่ายๆ มันผิดวิสัยพยัคฆราชเกินไป หญิงสาวขับรถออกจากบ้านมาด้วยความรู้สึกระแวงตะขิดตะขวงใจตลอดทาง

​[ บริษัท ]

​"คุณแสนสวยมาแล้ว!" ทันทีที่เธอเดินเข้าตึก พนักงานที่จับกลุ่มกันอยู่ก็หันมามองเป็นตาเดียวและเริ่มกระซิบกระซาบกัน

​"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" แสนสวยเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัย เพราะเธอรู้จักคุ้นเคยกับพนักงานที่นี่เกือบทุกคน

​"ดูที่บอร์ดสิคะคุณสวย"

​แสนสวยไม่รอช้า รีบเดินตรงไปยังบอร์ดประชาสัมพันธ์ที่คนรุมล้อมอยู่ "นี่มันประกาศอะไรกันคะ"

​คำถามนั้นถูกตอบด้วยข้อความบนแผ่นกระดาษที่ติดเด่นหรา พออ่านจนจบเธอก็เข้าใจทันทีว่าทำไมก่อนออกจากบ้านเขาถึงไม่ยอมหาเรื่องต่อ.. เพราะเขาเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ไว้รอเธอที่นี่แล้ว!

​ไม่นานนักร่างสูงสง่าของพยัคฆราชก็เดินเข้ามาในบริษัท เขาไม่ได้หยุดดูบอร์ดแม้แต่น้อย แต่เดินตรงไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่มีพนักงานคอยเปิดรอไว้อยู่แล้ว

​"เดี๋ยวก่อน!" แสนสวยรีบก้าวเท้าสับไวๆ แทรกตัวเข้าไปในลิฟต์ก่อนที่บานประตูจะปิดสนิท

​"เอาแล้วไง แกว่างานนี้ใครจะชนะ?" เสียงซุบซิบไล่หลังตามมาทันที

​"ฉันว่าสู้คุณแสนสวยไม่ได้หรอก ท่านประธานหนุนหลังอยู่ขนาดนั้น"

​"อย่าลืมนะว่าตอนนี้ท่านประธานไม่อยู่"

​"จริงด้วย.. แล้วเมียท่านไม่รู้เหรอว่าท่านแอบเอาผู้หญิงมาทำงานด้วยแบบนี้" ข่าวลือเก่าๆ ถูกขุดขึ้นมาพูดอีกครั้ง ทุกคนต่างยังปักใจเชื่อว่าแสนสวยคือเด็กฝากหรืออนุภรรยาที่สิงหราชเลี้ยงไว้ซ่อนเร้น

​ภายในลิฟต์ ​บรรยากาศในพื้นที่แคบๆ เย็นเยียบจนน่าขนลุก

​"ประกาศที่บอร์ดมันหมายความว่ายังไง!" แสนสวยเปิดฉากถามทันที

​"ก็หมายความตามนั้น.. เธออ่านหนังสือไม่ออกหรือไง" เขาตอบอย่างเย็นชา

​"ทำไมฉันต้องรับผิดชอบเรื่องนี้คนเดียว!"

​"ก็เธอเป็นคนสะเพร่าเอง ค่าเสียหายทั้งหมดเธอก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบสิ.. ถ้าทำไม่ได้ ก็ลาออกไปซะ!"

​"ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ออก!"

​"ถ้าไม่ออก.. เรื่องค่าใช้จ่ายของที่ส่งออกไม่ได้เธอก็ต้องจ่ายคืนบริษัทเอง" พยัคฆราชเหยียดยิ้ม เขารอโอกาสที่จะเล่นงานเธอแบบนี้มานานแล้ว "มันไม่ใช่เงินน้อยๆ นะ เธอจะหาที่ไหนมาใช้"

​"นาย!"

​"หรือไม่งั้นก็รอให้พ่อฉันกลับมาแล้วกัน ท่านจะได้รู้ว่าคนที่ท่านชุบเลี้ยงไว้มันไม่ได้เรื่องแค่ไหน!"

​"นายไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก ฉันไม่กลัว!" แสนสวยพยายามใจดีสู้เสือ

​"ไม่ได้ขู่.. เธอก็รู้ว่าพ่อฉันไม่ชอบคนที่ทำอะไรพลาด"

​เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของหญิงสาว พยัคฆราชก็รู้ทันทีว่าแผนนี้มาถูกทาง เธอเริ่มสั่นคลอนจนไม่กล้าเถียงต่อ ที่จริงลิฟต์ถึงชั้นจุดหมายนานแล้ว แต่เขาตั้งใจกดปิดแช่ไว้เพื่อต้อนเธอให้จนมุม

​ชายหนุ่มเดินออกจากลิฟต์ด้วยอารมณ์สุนทรีย์ จนเลขาหน้าห้องแอบยิ้มตาม เพราะนานๆ ทีจะเห็นท่านรองฯ อารมณ์ดีขนาดนี้

​หนึ่งชั่วโมงผ่านไป..

​"อะไร?" พยัคฆราชเงยหน้าจากกองงาน เมื่อเห็นแสนสวยวางสมุดบัญชีธนาคารลงตรงหน้าเขา

​"เงินทั้งหมดของฉัน.." เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเจ็บปวด

​มือหนายื่นไปหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเปิดดูยอดเงินที่สะสมมานาน "หึ.."

​"หวังว่ามันคงจะพอสำหรับค่าเสียหาย" แสนสวยรู้ดีว่าถ้าพยัคฆราชคิดจะเล่นงานเธอ เขาจะทำทุกวิถีทาง และหากปล่อยให้เขาสืบสาวจนรู้ว่าเธอรับผิดแทนพนักงานคนอื่น เรื่องมันจะยิ่งบานปลาย เขาอาจจะไปเล่นงานพนักงานคนนั้นเพื่อย้อนกลับมาทำร้ายความรู้สึกเธออีก ซึ่งเธอจะยอมให้เป็นแบบนั้นไม่ได้

🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่