พยัคฆ์มันรักน้อง

“ไหนคะ เด็กอยู่ไหน มีใครไปเตรียมเรือแล้วหรือยัง” เสียงนายหญิงเจ้าของบังกะโลถามขึ้นขณะสาวก้าวตรงเข้ามายังจุดที่คนงานยืนออกันอยู่“ลุงน้อยกำลังไปค่ะคุณผู้หญิง เมื่อกี้ช้อยโทรบอกคนขับรถนอกเกาะให้เตรียมรถรอแล้วค่ะ”“ตายแล้ว ทำไมตัวร้อนแบบนี้ เจอเด็กนานหรือยังคะ” น้ำเสียงนุ่มปนกังวลของผู้เป็นนายเอ่ยถามสาวใช้ เธอประคองร่างเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบไว้ในอ้อมแขน ทาบหลังมือลงบนแก้มป่องสีแดงและหน้าผากมนแล้วก็ร้อนใจ“คนสวนบอกว่าเจอตั้งแต่เช้ามืดค่ะ เห็นนอนสลบอยู่ข้างถังขยะหน้าประตูใหญ่ก็เลยพาเข้ามาเพราะจำได้ว่าเป็นลูกคนงานในไซต์งานของเรา” สาวใช้คนสนิทรีบอธิบายด้วยท่าทีกังวล “ดูจากรอยยุงกัดแล้วน่าจะอยู่ที่นี่นานแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะหลายชั่วโมงหรือทั้งคืนค่ะ เพราะคนสวนมารดน้ำต้นไม้ก็ตีห้าสี่สิบ ช้อยเข้ามาเตรียมอาหารเช้าก็หกโมงครึ่ง”“แล้วพ่อแม่เด็กล่ะคะติดต่อได้ไหม เมื่อวานถ้ามีคนอยู่บ้าน เด็กคงไม่ต้องมานอนตรงนี้”“ไม่มีใครติดต่อได้เลยค่ะ เพื่อนคนงานด้วยกันบอกว่าสองสามวันก่อนได้ยินพ่อแม่เด็กพูดเรื่องหนี้จากที่ทำงานเก่า แล้วก็เรื่องเจ้าหนี้ที่เคยหนีมาตั้งแต่บ้านเก่าด้วยค่ะ หัวหน้างานเองก็บอกว่าว

หมับ!“อ๊ะ!”“ทำไม? มีปัญหาเหรอ” คนที่เดินเข้ามาแย่งรีโมตทีวีจากมือฉันไปถามขึ้น เขาทิ้งตัวลงนั่งโซฟาข้างกันก่อนจะดึงห่อขนมจากมืออีกข้างของฉันไปถือเอาไว้“เปล่าค่ะ” ก็มันปกตินี่ ถ้าเขาไม่ทำแบบนี้สิผิดปกติ“แม่ให้ล้างอ่างเลี้ยงปลากับเปลี่ยนน้ำในแจกัน เธอไปทำให้เสร็จก่อนแม่กลับด้วย”“ค่ะ”“วันนี้เวรฉัน รู้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไง”“ห้ามบอกว่าน้องเป็นคนทำค่ะ”“ดีมาก วันนี้ฉันจะเลิกแกล้งเธอสองชั่วโมง” คนที่นั่งกินขนมดูทีวีเอ่ยก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟาเมื่อฉันลุกออกมาแล้วบ้านนี้ถึงจะมีพี่ช้อยคอยดูแลความเรียบร้อยและอาหารการกิน แต่งานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เป็นเรื่องพื้นฐานอย่างการซักผ้า กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ล้วนเป็นหน้าที่ของพวกเราสี่คน แม่กับพ่อไม่เคยให้พวกเราใช้ชีวิตเป็นลูกคุณหนูหยิบจับอะไรไม่เป็น ท่านสอนให้ทำงานบ้านและสอนให้หาเงินเพิ่มเองอยู่เสมอเวลาต่อมา…“มากันครบแล้วก็ดี พ่อมีเรื่องจะบอก” เสียงพ่อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยขึ้น ตอนนี้พวกเรานั่งในห้องอาหาร เตรียมรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน“เรื่องโรงเรียนไอ้เพลิงเหรอพ่อ” พี่พระพายถามขึ้น ซึ่งพ่อก็พยักหน้าให้“ใช่ เรื่องโรงเรียนของน้องสาวพวกแกด้วย”

หลังสอบสัมภาษณ์ผ่านไป รอเกือบสองสัปดาห์ผลก็ออก เราทั้งสามคนสอบผ่านด้วยกันทั้งหมด เรียกได้ว่าเรียนด้วยกันตั้งแต่มอต้นยันมหาลัย สำหรับคนที่มีเพื่อนน้อยและเข้ากับคนอื่นยากอย่างฉันแล้วโชคดีมาก ๆ ที่มีเพื่อนสนิทไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ห่างพอถึงวันเปิดเรียนฉันกับสาคูเลือกพักหอสตรีใกล้มหาลัยซึ่งเจ้าของก็ไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อเจ้าทัพคนหล่อของฉันเอง นอกจากไม่ต้องจ่ายค่าเช่าแล้วเรายังไม่ต้องเดินทางไกล วันไปสอบสัมภาษณ์ฉันได้รับรู้รสชาติของรถติดแล้วว่าเป็นยังไง แม้จะนั่งรถส่วนตัวแต่ก็ไม่ต่างอะไรกับนั่งรถประจำทางเลย จุดหมายอยู่ห่างจากรถของเราไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร แต่ถ้าถนนข้างหน้ายังไม่โล่งเราก็ขยับรถไปไม่ได้ จากต้องใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบนาทีอาจกลายเป็นชั่วโมง ส่วนสายน้ำนางพักกับพี่สาวที่คอนโด นางไม่ได้มาพักกับพวกเรา แต่เวลาเรียนได้เจอกันฉันก็โอเคแล้ว“มาอยู่หอสตรีแบบนี้พ่อก็ต้องนัดเจอลูกสาวข้างนอกสินะ” พ่อเอ่ยขึ้นขณะพาฉันเดินเข้ามาในตึก เราทั้งคู่เดินไปยังห้องนิติบุคคลชั้นล่าง ตรงนั้นพ่อเข้าไปได้ ถึงจะเป็นเจ้าของหอพักแต่ก็ใช่ว่าจะเดินขึ้นลงทุกชั้นได้ตามใจ“งั้นวันไหนที่พ่อกับแม่เข้ากรุงเทพ น้องจะไปอยู่บ

หลายวันต่อมาหลังจากงานปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่จบไป วันรับน้องเข้าคณะก็เริ่มขึ้น เนื่องจากตอนนี้มหาวิทยาลัยหลายแห่ง หลายภาควิชา ได้ยกเลิกกิจกรรมรับน้องแบบเดิม ๆ ไปแล้ว วันนี้คณะของฉันจึงมีเพียงการพบปะและเล่นเกมสนุก ๆ ทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ และรุ่นพี่เท่านั้น“การเรียนในช่วงเทอมแรกของพวกน้อง ๆ ก็จะประมาณนี้ครับ มีใครสงสัยอะไรอีกไหมครับ หรือจะเป็นเรื่องอื่นก็ได้ พวกพี่จะได้ช่วยกันตอบ” ตัวแทนรุ่นพี่ที่ยืนอยู่กลางวงล้อมน้องปีหนึ่งถามขึ้น“เรื่องการแต่งกายกายค่ะพี่” ปีหนึ่งคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม“แต่งเครื่องแบบปกติเลยครับ เอาแค่สุภาพก็พอ นอกจากช่วงสอบอาจจะเนี๊ยบนิดหนึ่ง”“แล้วผู้หญิงใส่ทรงเอได้ตอนไหนคะ มีกำหนดไหมว่าปีไหนต้องใส่อะไร ห้ามใส่อะไร”“แต่งแบบไหนมาก็ได้ค่ะ สั้น ยาว หรือคลุมเข่า เอาที่เราสะดวกเลย แค่ช่วงสอบ ช่วงฝึกงาน ขอสุภาพหรือเป็นทางการนิดหนึ่ง เพราะเราเรียนบริหารเวลาไปพบลูกค้าหรือคู่ค้าในอนาคตก็ต้องแต่งตัวดูดีใช่ไหม การสอบหรือฝึกงานก็เช่นกันค่ะ เป็นตัวของตัวเองได้ในบางเวลา แต่ก็ต้องดูสถานที่ เวลา และบริบทอื่น ๆ ประกอบด้วย”รุ่นพี่หลายคนทั้งหญิงและชายเริ่มเข้ามาแนะนำพวกเราเกี่ยวกับการ

จบจากงานรับน้องใหม่เข้าคณะ ฉันก็แวะร้านหนังสือกับเพื่อนก่อนจะกลับมาที่หอพัก พรุ่งนี้จะเริ่มเรียนแล้ว ยังไม่เตรียมชุดหรือของที่จะใช้ในการเรียนเลย แต่พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็พบว่าบนเตียงมีใครบางคนกำลังนอนกระดิกเท้าเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ไม่แปลกใจหรอกว่าเขาเข้ามาได้ยังไง เพราะห้องนอนที่บ้านเขาก็เข้าออกได้ตามใจตัวเอง แล้วนี่เขาเป็นเจ้าของหอด้วย แค่เข้าห้องฉันจะไปยากอะไร หอสตรีแล้วยังไง เขาแคร์ที่ไหนกัน“งานจบตั้งแต่บ่ายโมง เธอกลับมาช้านะ” เสียงทุ้มว่าขณะลุกขึ้นนั่ง สองตาที่มองมายังฉันทำให้รู้สึกอึดอัดเหมือนทุกครั้ง “ไปไหนมา” เขาถามต่อพลางไล่ตามองถุงกระดาษของร้านหนังสือที่ฉันถืออยู่“ไปร้านหนังสือมาค่ะ เอาคูปองไปแลก”“ไปกับใคร”“สาคูแล้วก็สายน้ำค่ะ”“แน่ใจ?”“…พี่แฮคเดินไปส่งค่ะ พี่เขาเอาคูปองร้านชานมมาให้” ประโยคต่อมาของฉันเบาลง หลุบตามองต่ำไม่กล้าสบตากับคนที่นั่งอยู่ เขาเงียบไปสักพักก่อนจะหยัดกายยืนขึ้น มองมาที่ฉันแล้วเดินเข้ามาหาช้า ๆ พลันนั้นก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของฉันก็เต้นแรงขึ้น สองมือที่แนบลำตัวกำกระโปรงตัวเองแน่น วันนั้นหลังออกมาจากร้านชานมไข่มุก เขาบอกฉันอย่าไปที่นั่นอีกและอย่าคุย