บทนำ

“ไหนคะ เด็กอยู่ไหน มีใครไปเตรียมเรือแล้วหรือยัง” เสียงนายหญิงเจ้าของบังกะโลถามขึ้นขณะสาวก้าวตรงเข้ามายังจุดที่คนงานยืนออกันอยู่

“ลุงน้อยกำลังไปค่ะคุณผู้หญิง เมื่อกี้ช้อยโทรบอกคนขับรถนอกเกาะให้เตรียมรถรอแล้วค่ะ”

“ตายแล้ว ทำไมตัวร้อนแบบนี้ เจอเด็กนานหรือยังคะ” น้ำเสียงนุ่มปนกังวลของผู้เป็นนายเอ่ยถามสาวใช้ เธอประคองร่างเล็กของเด็กหญิงตัวน้อยวัยห้าขวบไว้ในอ้อมแขน ทาบหลังมือลงบนแก้มป่องสีแดงและหน้าผากมนแล้วก็ร้อนใจ

“คนสวนบอกว่าเจอตั้งแต่เช้ามืดค่ะ เห็นนอนสลบอยู่ข้างถังขยะหน้าประตูใหญ่ก็เลยพาเข้ามาเพราะจำได้ว่าเป็นลูกคนงานในไซต์งานของเรา” สาวใช้คนสนิทรีบอธิบายด้วยท่าทีกังวล “ดูจากรอยยุงกัดแล้วน่าจะอยู่ที่นี่นานแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะหลายชั่วโมงหรือทั้งคืนค่ะ เพราะคนสวนมารดน้ำต้นไม้ก็ตีห้าสี่สิบ ช้อยเข้ามาเตรียมอาหารเช้าก็หกโมงครึ่ง”

“แล้วพ่อแม่เด็กล่ะคะติดต่อได้ไหม เมื่อวานถ้ามีคนอยู่บ้าน เด็กคงไม่ต้องมานอนตรงนี้”

“ไม่มีใครติดต่อได้เลยค่ะ เพื่อนคนงานด้วยกันบอกว่าสองสามวันก่อนได้ยินพ่อแม่เด็กพูดเรื่องหนี้จากที่ทำงานเก่า แล้วก็เรื่องเจ้าหนี้ที่เคยหนีมาตั้งแต่บ้านเก่าด้วยค่ะ หัวหน้างานเองก็บอกว่าวันก่อนขอเบิกค่าแรงล่วงหน้า แต่เพราะเคยเบิกไปก่อนแล้วยังทำงานใช้คืนไม่หมด เขากลัวจะหนีงานเลยไม่ให้เบิกอีก เท่าที่ช้อยให้พี่หมายไปถามเพื่อนคนงานด้วยกันก็รู้มาเท่านี้ค่ะ”

“ไม่ใช่ว่าพ่อแม่เด็กหนีหนี้ไปแล้วเหรอครับคุณผู้หญิง” หมาย สามีของช้อยพูดขึ้นบ้าง เขาทำงานเป็นผู้ช่วยหัวหน้าไซต์งานที่พ่อแม่เด็กทำอยู่

“ทิ้งลูกตัวเองเหรอคะ…” หัวใจคนลูกสามกระตุกวูบก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขน พลันนั้นเปลือกตาที่ปิดอยู่ก็ค่อย ๆ ปรือขึ้น พอได้ดื่มน้ำเย็น ๆ ที่สาวใช้ช่วยหยอดลงปากให้หนูน้อยก็ได้สติ

“อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยครับ เขาลือกันทั้งไซต์ว่าพ่อแม่เด็กหนีหนี้ไปเรื่อย พอมาอยู่ที่นี่คงเห็นว่าคุณผู้หญิงเอ็นดูเด็กคนนี้มากเลยทิ้งไว้ก็ได้นะครับ อย่างน้อยคงคิดว่าคุณผู้หญิงอาจจะส่งเด็กไปบ้านสงเคราะห์ดี ๆ สักแห่ง”

“เกี๊ยว! เด็กอยู่ไหน”

“พี่เจ้าทัพ ทางนี้ค่ะ เด็กเริ่มรู้สึกตัวแล้ว” เสียงสามีอันเป็นที่รักดังมาไกล ๆ พร้อมสาวก้าวเข้ามาด้วยความรีบร้อน หลังรับสายจากภรรยาเขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ร่างใหญ่รีบวางงานทุกอย่างแล้วสั่งคนขับเรือให้ตรงมาที่บังกะโล พอมาถึงก็เข้ามาอุ้มเด็กน้อยแล้วรีบวิ่งตรงไปยังเรือที่ติดเครื่องรออยู่ โดยมีภรรยากับสาวใช้คนสนิทวิ่งตามไปติด ๆ

คุณผู้หญิงบ้านนี้พอว่างจากงานต่าง ๆ จะตามสามีไปที่ไซต์ก่อสร้างซึ่งอยู่เกาะข้าง ๆ ที่นั่นมีคนงานที่มีลูกเล็กติดสอยห้อยตามมาด้วยหลายคน เธอมักซื้อขนมและของเล่นไปแจกเด็ก ๆ อยู่เสมอ และนั่นเป็นจุดเริ่มต้นให้รู้จักกับเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่ง ยิ่งไปเจอบ่อยก็ยิ่งถูกชะตา ยิ่งที่บ้านมีแต่ลูกชายก็ยิ่งอยากได้ลูกสาว

สองวันต่อมา…

เมื่อหาทางติดต่อพ่อแม่ของเด็กไม่ได้ ทั้งคู่จึงรับอุปการะเด็กไว้เอง โดยให้เด็กน้อยอาศัยอยู่ด้วยจนกว่าพ่อกับแม่จะมารับ หรือหากภายหน้าไม่มีใครมารับเด็กไปก็จะขอรับไว้เป็นลูกสาวอีกคน

“หนูน้องเข้ามาสิลูก มาทำความรู้จักกับพี่ ๆ เร็วเข้า” เสียงหวานปนอบอุ่นเรียกลูกสาวบุญธรรมพร้อมกวักมือเรียกคนที่ยืนก้มหน้ามองพื้นหลบอยู่หลังสาวใช้ให้เข้าไปหา

“มาลูก มาหาแม่สิจ๊ะ” ตอนนี้เด็กน้อยอาการดีขึ้นมากแล้วหลังจากนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล พอวันนี้หมอให้กลับบ้าน คนที่เพิ่งมีลูกสาวหมาด ๆ ก็เรียกลูกชายมารวมตัวกัน

“ไปสิคะคุณหนู ต่อไปนี้คุณหนูต้องอยู่ที่นี่นะคะ จากนี้ไปคุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายคือพ่อกับแม่ของคุณหนูค่ะ ส่วนช้อยจะทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของคุณหนู” สาวใช้คนสวยเอ่ยกับคนตัวเล็กก่อนจะเดินจูงมือน้อยเข้ามาหาเจ้านายสาวที่นั่งยิ้มอยู่บนโซฟา ข้างกายนั้นมีลูกชายฝาแฝดวัยแปดขวบทั้งสามนั่งมองคนมาใหม่อยู่

“น้องชื่อน้องเหรอครับแม่” หนึ่งในสามของลูกชายเอ่ยถามผู้เป็นแม่ด้วยความสนใจ

“ใช่จ้ะ” ผู้เป็นแม่ยิ้มรับก่อนจะแนะนำให้คนตัวเล็กที่เดินเข้ามารู้จักกับลูกชายตน “คนนี้พี่พระพายนะลูก เป็นพี่ชายคนโตจ้ะ” แนะนำแล้วก็ดึงเด็กหญิงตัวน้อยไปนั่งบนตัก

“ส่วนคนนั้นพี่พระเพลิง เป็นพี่ชายคนที่สอง” แม่แนะนำต่อพลางบุ้ยปากไปยังคนที่นั่งกอดลูกฟุตบอลอยู่บนโซฟา

“ไง” คนถูกแนะนำพยักหน้าให้สมาชิกใหม่ก่อนจะก้มลงสนใจลูกฟุตบอลของตัวเองต่อ “เพลิงไปเล่นได้แล้วใช่ไหมครับ” ถามจบแล้วก็รีบลุกออกไปโดยไม่รอฟังคำแม่

“ความจริงแล้วพี่พระเพลิงเขาใจดีนะ แต่พี่เขาไม่เคยมีน้องสาวเลยไม่รู้จะพูดยังไงกับหนู” แม่ก้มลงบอกคนบนตักก่อนจะหันไปแนะนำลูกชายอีกคนที่นั่งกอดอกทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ “ส่วนคนนี้พี่พยัคฆ์นะลูก”

“ยักเป็นลูกคนสุดท้อง ไม่มีน้องสักหน่อย” เสียงแจ๋วเอ่ยขึ้นทำผู้เป็นแม่รีบหันขวับ “อย่าเรียกฉันว่าพี่ ต่อไปนี้ให้เรียกคุณพยัคฆ์เหมือนพี่เลี้ยงกับคนงานคนอื่น”

“ตายัก!” แม่ตบโซฟาเสียงดังจนสาวน้อยสะดุ้งโหยง ส่วนคนโดนดุนั้นเดินออกไปโดยไม่ฟังอะไร คำพูดคำจากับท่าทีหยิ่งผยองเกินกว่าวัยของลูกชายคนเล็ก อีกทั้งยังเป็นคนไม่เอาเพื่อนฝูง ไม่ผูกมิตรกับใคร ทำผู้เป็นแม่เหนื่อยใจ

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่พายจะเล่นกับน้องน้องเอง” ความร้อนที่กำลังสุมอกแม่ถูกลมเย็น ๆ พัดผ่านให้แผ่วลงสมกับชื่อพระพาย

“งั้นแม่ฝากพายดูแลน้องด้วยนะลูก น้องเป็นผู้หญิงต้องเล่นกับน้องเบา ๆ แล้วก็ไม่พูดคำหยาบกับน้อง ต้องคุยกันดี ๆ”

“ครับ”

“เก่งมากลูกชายของแม่” แม่เอ่ยชมพร้อมกดจูบลงบนกระหม่อมบางของลูกชายคนโต ก่อนจะมองลูกสาวคนใหม่กับลูกชายเดินออกไปพร้อมกัน

__________

>>> คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายบ้านนี้ (เกี๊ยว+เจ้าทัพ) มาจากเรื่องร้ายแลกรักนะคะ