บทที่ 2

“อ้าว! ไม่ทันละ” ภคมณทำตาปริบๆ มองตามรถไป

“เพราะแกแหละ ห่วงแต่กิน!”

“เอาน่า นู้นไง มาอีกคันแล้ว ไม่เห็นต้องรอนานเลย”

ประวีร์มองรถเมล์สายเดียวกันที่แล่นเข้ามาแต่ไกลแล้วถลึงตาใส่แม่ตัวดี เพราะคันเมื่อกี้เป็นรถปรับอากาศแสนเย็นฉ่ำ แต่คันนี้น่ะเป็นรถปรับอากาศด้วยการเปิดหน้าต่าง!

“ไม่ต้องรอนาน แต่มันร้อนนนนนนนน” เขาลากเสียงโอดครวญ

“ขึ้นๆ ไปเถอะน่า ถึงบ้านเหมือนกันแหละ”

ว่าแล้วภคมณก็เดินไปยืนโบกมือเรียกให้รถเมล์จอด พอเห็นว่าบนรถมีผู้โดยสารนั่งมาไม่ถึงสิบคนก็รีบก้าวขึ้นไปอย่างร่าเริง สงสัยคนที่จะโดยสารไปกับรถสายนี้คงขึ้นรถปรับอากาศไปหมดแล้วแน่ๆ

สาวน้อยเลือกนั่งลงบนเก้าอี้คู่แถวกลางๆ โดยนั่งชิดหน้าต่าง ให้ประวีร์นั่งด้านใน มือก็ล้วงเศษเหรียญในกระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมารอจ่ายค่าตั๋วรถ แล้วค่อยเปิดถุงกล้วยทอดหยิบกินอย่างมีความสุข คนน้อยแบบนี้ หน้าต่างเปิดกว้างจนลมโกรกแบบนี้ เธอก็จกของกินแบบไม่ต้องกลัวว่าจะส่งกลิ่นรบกวนคนอื่นได้เลยน่ะสิ

“ง่ำ!”

“แกนี่มัน...” ประวีร์ที่ก้าวขึ้นรถตามมาเห็นเข้าถึงกับจนด้วยคำพูด ได้แต่นั่งลงข้างเพื่อน เตรียมเหรียญจ่ายค่าตั๋วรถอย่างอ่อนใจแกมเอ็นดู

ในตอนนี้เองที่สายตาเขามองไปเห็นผู้โดยสารที่เพิ่งก้าวขึ้นมาบนรถและกำลังจะเดินผ่านพวกเขาไปนั่งที่เบาะแถวหลัง ประวีร์เบิกตากว้างเหลียวมองตามทั้งสองไปอย่างไม่เชื่อสายตา

นั่นมันสองหนุ่มหล่อสุดฮอตของโรงเรียนนี่!

ประวีร์จรดสายตาตามพวกเขาไป ขณะยกมือสะกิดไหล่ภคมณยิกๆ “พายช่วยดูหน่อย สองคนหล่อๆ ที่เดินไปนั่งข้างหลังนั่น แกว่าใช่พี่ธีร์กับพี่ตงหรือเปล่า”

“...”

เมื่อไม่มีเสียงตอบ ประวีร์ก็นึกว่าเพื่อนตัวกลมมัวแต่สนใจของกินจึงหันขวับไปเตรียมบ่น แต่สิ่งที่เห็นคือภคมณเองก็กำลังมองตามทางนั้นไปด้วยดวงตาเป็นประกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน กระนั้นมือขาวอวบข้างหนึ่งก็ยังส่งกล้วยทอดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ไปด้วย

“แกรู้จักคนที่ใส่แว่นนั่นมั้ย?” ภคมณกลืนของในปากแล้วค่อยถามออกมา สายตายังตรึงไว้กับร่างสูงในชุดนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนเดียวกันไม่ละไปไหน

คนที่เธอมองอยู่ในตอนนี้เป็นผู้ชายตัวสูงมาก เครื่องหน้าคมชัดทุกองศา หล่อเหลาดึงดูดทุกสายตา แว่นตากรอบบางบนจมูกโด่งนั่นเสริมให้เขาดูหล่อเนี้ยบขึ้นสุดๆ

ภคมณเคยเห็นคนหล่อมาหลายคน แต่ไม่เคยเห็นใครหล่อและมีบุคลิกดูดีไปทั้งตัวแบบเขาคนนี้มาก่อนเลยจริงๆ เพื่อนที่มาด้วยกันกับเขาก็หน้าตาดี แต่ยังดีไม่เท่าเขา ตอนเขาก้าวขึ้นมาบนรถแล้วหันมาสบสายตาเธอที่มองไปพอดีนั้น มันเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งชนเข้าที่หัวใจเธออย่างจัง ทำให้หัวใจดวงน้อยที่ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไรง่ายๆ เต้นแรงไม่หยุดมาจนถึงตอนนี้...

จากที่ตกใจเพราะเจอหนุ่มฮอตประจำโรงเรียน คราวนี้ประวีร์ตกใจกับอาการผิดปกติของเพื่อนตัวกลมจนตาค้าง นี่ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาคงไม่เชื่อว่าภคมณคนเห็นแต่ของกินอยู่ในสายตากำลังมองผู้ชายด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย

พอหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่เพื่อนจับจ้อง ประวีร์ก็เผยสีหน้าเข้าอกเข้าใจ คนเขาหล่อขนาดนั้น เป็นใครก็ตบะแตก ไม่แปลกที่ยายคนไม่สนใจอะไรนอกจากของกินนี่จะสนใจมองไม่วางตา

แต่ว่านะ...

ประวีร์มุ่นคิ้วถามขณะรถเริ่มแล่นไปตามถนนอีกครั้ง “แกไม่รู้จักพี่ธีร์จริงๆ หรอ?”

“พี่ธีร์...” ภคมณทวนชื่อของเขาเสียงเบา ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะหันมองมาทางนี้และสบสายตากันเข้าพอดี ทำเอาเธอสะดุ้งหันหน้าหนีกลับมาแทบไม่ทัน มือน้อยๆ ยกขึ้นกุมหัวใจที่เต้นระรัว

โอยย หัวใจเกือบวายแน่ะ!

กระเป๋ารถเมล์พลันเดินมาเก็บเงินค่าตั๋วรถในตอนนั้น เธอรีบจ่ายเงินแล้วแอบหันไปมองแวบหนึ่ง เห็นเขาหันไปคุยกับเพื่อน ไม่ได้มองมาทางนี้แล้ว เธอก็แอบยิ้มกับตัวเอง เอียงตัวไปกระซิบถามประวีร์ โดยระวังไม่ให้คนที่เบาะหลังได้ยิน

“เขาเป็นใครอะ ดังมากเลยหรอ?”

ประวีร์รอจนจ่ายค่าตั๋วรถเสร็จและพนักงานเดินจากไปเก็บเงินคนด้านหลังแล้วค่อยถลึงตาใส่คนข้างๆ “แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหนมา ถึงไม่รู้จักประธานนักเรียนโรงเรียนตัวเองน่ะฮะ!”

“ก็อยู่กับพวกแกตลอดนะ” ภคมณทำตาปริบๆ ตอบ

“...” เป็นอีกครั้งที่ประวีร์พูดไม่ออก ได้แต่ถอนใจแล้วเอียงหน้าไปใช้เสียงซุบซิบบอกเพื่อน