Mag-log inShare
Chapter 8
Petsa ng paglalathala:
2026-03-09 16:31:50“แก...แกไม่คิดจะลองปรับความเข้าใจกับพี่ลันดูหน่อยเหรอ บางทีเรื่องมันอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดก็ได้นะ”
คำถามของเพื่อนรักที่แวะมาเล่นด้วยทำให้ศิศิราชะงักมือที่กำลังไถฟีดติ๊กต็อก แค่ไม่กี่วินาที เธอไถฟีดต่อ ไม่ได้มองเพื่อน
“ทำไมแกคิดงั้น”
“ก็...ฉันเห็นเขากลับห้องตลอดนะช่วงนี้ ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นไปด้วย”
“เขาจะไปทำไมล่ะ ในเมื่อเขาอยู่กันที่ห้องพักของบริษัทก็ได้”
“ก็จริงของแกว่ะ”
“แต่ว่า... แกไม่คิดจะลองเจอเขาหน่อยเหรอ เผื่อบางทีมันอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด”
คนที่น้ำท่วมปากในหลายเรื่อง ๆ เรียบเรียงคำพูดได้อย่างยากเย็น นั่นเพราะกลัวว่าจะกระทบกระเทือนใจเพื่อนรัก
“เขาก็มาถามฉันแทบทุกวันว่าแกกลับบ้านยัง แต่ฉันไม่ได้บอกเขาหรอกนะ บอกแค่ว่าไม่รู้เหมือนกัน”
“ดีแล้วล่ะ” น้ำค้างวางมือถือ มองออกไปที่สวนหลังบ้านซึ่งมีสระน้ำและไม้ประดับปลูกไว้หลายชนิดให้เพลินตา แต่ภายในใจเธอนั้นไร้การชื่นชม
“เรื่องฉันกับเขามันจบไปแล้วล่ะ แกก็รู้ ตลอดสามเดือนมานี้เขาทำเหมือนเบื่อ เหมือนไม่อยากกลับมาเจอฉัน อ้างแต่เรื่องงานตลอด แต่ไปกับผู้หญิงคนนั้นตลอด ทั้งเที่ยวผับ ทั้งไปต่างจังหวัด ฉันรับไม่ไหวแล้วล่ะนิด ให้เรื่องของเรามันจบแค่นี้ดีแล้ว”
ลูกก็ไม่มีแล้ว...
นิชกานต์อ้าปากอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ปิดปากลง บางทีพวกเธออาจจะยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจอะไรหลายอย่าง หากดรัณจริงจังกับเพื่อนเธอจริง สักวันหนึ่ง เขาต้องพิสูจน์ตัวเองให้เห็น ไม่ใช่ให้เพื่อนเธอตามไปอยู่กับเขา ยอมเขาทุกอย่างเช่นที่ผ่านมา
“ถ้าแกตัดสินใจแบบนั้นแล้ว ฉันจะไม่พูดอีก ยังไงแกก็มีฉันเป็นเพื่อนตลอดไปนะเว้ยน้ำค้าง”
“ขอบใจมากแก”
สองสาวจับมือกัน รอยยิ้มแห่งมิตรภาพและความปรารถนาดีระบายอยู่บนใบหน้า
ศิศิรากับนิชกานต์เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมัธยมต้น นิชกานต์ฐานะทางบ้านปานกลาง พ่อของเธอจึงรับอุปการะส่งเสียค่าเล่าเรียนให้ ยิ่งทำให้ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น
หลังจากอุดอู้อยู่ในบ้านมาหลายวัน ศิศิราตัดสินใจออกไปข้างนอกและนัดชวิศไปกินข้าวดูหนังตามที่เคยสัญญา หลังเดินเล่นในห้างจนเหนื่อย เธอเข้าไปนั่งเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ในร้านกาแฟน่ารักเพื่อรอเขาเลิกงาน มองดูสินค้า ร้านรวง ผู้คนอยู่พักหนึ่ง ใครบางคนก็เข้ามาปรากฏตัวต่อหน้า
นันท์นรีคลี่ยิ้มทันทีและเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางมั่นใจ
“ไม่คิดว่าจะได้เจอกันนะคะน้องน้ำค้าง”
หญิงสาวรุ่นพี่เปิดฉากพูดก่อน ตามองมายังช่วงกลางลำตัวของอีกฝ่าย
“คลอดแล้วสินะคะ พี่เสียใจด้วยนะ”
“ขอบคุณ”
ศิศิราไม่อยากคุย ไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ กำลังคิดว่าจะขอตัวลุกหนีไปดีไหม สาวรุ่นพี่พูดขึ้นมาอีก
“ขอโทษนะ ที่น้องต้องคลอดก่อนกำหนดก็เพราะพี่ ใช่ค่ะ คืนนั้นพี่เห็นน้อง อยากบอกพี่ลันเหมือนกัน แต่เขาไม่ฟังเลย ปิดปากพี่ไม่หยุด พี่เลยไม่ได้บอกน่ะ”
“ต้องการอะไรคะ”
นันท์นรีคลี่ยิ้ม แม้สีน้ำเสียงจะสุภาพ แต่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความสะใจ
“พี่แค่อยากบอกน้องน่ะค่ะ พี่กับพี่ลันอยู่ด้วยกันแล้วล่ะ พี่แอบชอบพี่ลันมาตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง พอเราได้มาทำงานด้วยกันจริงจัง เขาคงหวั่นไหวกับพี่ เราก็เลย... น้องน้ำค้างคงเข้าใจนะคะ”
นันท์นรีเว้นจังหวะและเผยรอยยิ้มร้ายกาจออกมา
“คืนนั้นเขาสารภาพว่าชอบพี่ พี่คิดว่าเขาเมามาก เลยไปส่งเขาที่ห้องไม่คิดว่าพี่ลันจะทำแบบนั้น พี่พยายามพูดเรื่องน้องกับเขา เขาบอกว่าเขาจริงใจกับพี่จริง ๆ แล้วก็ทนเก็บความรู้สึกไม่ไหว ที่เขาต้องอยู่กับน้องน้ำค้างเพราะรู้สึกผิด เพราะน้องท้องไม่อยากให้น้องเสียใจ แต่เขาบอกพี่นะว่า น้องคลอดเมื่อไหร่ เขาจะบอกน้องเรื่องของเราค่ะ”
ศิศิราจิกเล็บกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ มองใบหน้าอมชมพูและรอยยิ้มเขินของอีกฝ่ายยามเอ่ยถึงผู้ชายคนนั้น ใจดวงน้อยปวดหนึบ
“ตอนนี้คงไม่ต้องแล้วล่ะ ฉันเลิกกับเขาแล้ว ขอบคุณที่มาบอกนะคะ”
เธอกัดฟันบอกออกไป นันท์นรียิ้มรับ หาได้สะทกสะท้านแม้ในความเป็นจริงเธอเป็นมือที่สาม เป็นชู้กับสามีคนอื่น แต่แล้วยังไง คนที่เขาหมดรักอย่างเธอต่างหากที่เป็นไม่สำคัญ มาก่อนหรือมาหลังไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น
“พี่ต้องขอบคุณน้องน้ำค้างมากจริง ๆ ค่ะ พี่นับถือน้ำใจน้องมากที่เข้าใจอะไรง่าย ๆ ยังไงก็พี่ขอให้น้องน้ำเจอคนที่เป็นคู่แท้ของน้องนะคะ ส่วนพี่เจอคู่แท้ของพี่แล้วค่ะ อ้อ ขอตัวก่อนนะคะ พอดีเรานัดกันว่าจะไปดูเฟอร์ฯ ด้วยกันน่ะค่ะ เขาบอกอยากเปลี่ยนเตียงที่ห้องหน่อย เตียงนั้นมันเล็กแล้วก็มีคนอื่นเคยใช้แล้ว กลัวว่าพี่จะนอนไม่สบายน่ะ พี่ลันน่ารักมากเลย”
“ค่ะ ขอให้รักกันนาน ๆ นะคะ”
“อืม เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ บางทีตอนนี้พวกเราอาจจะกำลังมีลูกของพวกเราแล้ว น้องก็รู้ว่าพี่ลันน่ะดุแค่ไหน”
นันท์นรีขยิบตาอย่างขี้เล่น หัวเราะเสียงใสอีกครั้งด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความสุขก่อนจะเดินออกจากร้านไป
หากคำพูดพวกนั้นจารลึกลงในเนื้อหัวใจของศิศิรา เป็นคมมีดกรีดลึกเป็นแผลเหวอะหวะ ตอกย้ำความเชื่อและความจริงอันโหดร้ายเพิ่มไปอีก ดรัณเลือกผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ นานแค่ไหนที่เขาเริ่มทรยศเธอ
Pinakabagong kabanata
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 95 ตอนพิเศษ 4 จบบริบูรณ์
“ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ ที่ที่เคยรกร้างวันนั้นกลับกลายมาเป็นรีสอร์ตที่สวยขนาดนี้ ขอบคุณพี่มากเลยนะคะ ที่ทำให้ฝันของหนูเป็นจริง”ปรารุษก์โอบเอวเมียรักไว้แน่น“เพราะมีหนูช่วยออกแบบ แล้วก็มีลูก ๆ ของเราเป็นกำลังใจไงครับ พี่ถึงทำมันออกมาได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ มาทางนี้พี่มีอะไรให้หนูดูด้วย”ชายหนุ่มจูงมือเมียรักและพาลูก ๆ เดินลัดเลาะไปจนถึงลำธารน้ำใสที่ไหลตลอดปี โซนนี้มีที่พักที่สวยและเงียบสงบ บ้านไม้หลังงามตั้งอยู่บนจุดที่มองเห็นพระอาทิตย์ตกดินได้ชัดเจนที่สุดป้ายไม้แกะสลักที่อยู่ตรงหน้าโซนนั้นทำให้ศิศิราชะงัก หัวใจเต้นแรงโซนศิศิรา : ลำธารแห่งเพชร“นี่มัน...” เธอพูดไม่ออก ดวงตาเริ่มรื้นน้ำใส“โซนนี้พี่ตั้งใจตั้งชื่อตามหนูกับลูก ๆ ศิศิรา ลำธาร น้ำเพชร ทั้งสามคนคือคนสำคัญที่สุดของพี่ คือชีวิตและความสุขในชีวิตของพี่ครับ”น้ำเพชรหมายถึงความแข็งแกร่ง ลำธารหมายถึงความร่มเย็นและลื่นไหล ส่วนศิศิราหมายถึงความสงบและอ่อนโยน“พี่ลัน...”หญิงสาวน้ำตาไหล หันไปกอดกายแกร่งแน่น“ปะป๊ากับหม่าม้ากอดกันอีกแล้ว น้องลำธารกอดด้วยเร็ว”น้ำเพชรรีบพาน้องชายเดินเตาะแตะเข้าไปหาพ่อแม่“ลูกรัก”ปรารุษก์รวบตัวลูกทั้งสองและเ
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 94 ตอนพิเศษ 3
ปรารุษก์พาครอบครัวออกไปทานมื้อค่ำกันในเมือง ลูกทั้งสองชอบมาก เพราะร้านอาหารที่ไปมีโซนเครื่องเล่นให้เล่นด้วยนั่นเอง ขากลับเลยพากันเพลีย หลับตั้งแต่ยังไม่ถึงครึ่งทางมาถึงบ้าน เขาอุ้มลูกสาว ศิศิราอุ้มลูกชายพาขึ้นห้องนอน เด็กทั้งสองนอนในห้องเดียวกันแต่คนละเตียง หลังห่มผ้าให้ลูก คุณพ่อคุณแม่ผลัดกันเดินไปจูบหน้าผากราตรีสวัสดิ์ลูก ๆ แล้วจึงออกจากห้อง เด็ก ๆ ไม่ได้นอนกันเพียงลำพัง แต่มีทิพยานอนเป็นเพื่อนและคอยช่วยดูในเวลากลางคืนเจ้าของสวนหนุ่มจูงมือเมียรักเดินลงมาชั้นล่าง“จะไปไหนคะ”“เดี๋ยวก็รู้”เขาคลี่ยิ้มมีเลศนัย จูงมือเมียสาวลัดเลาะไปตามทางเดินที่ประดับด้วยไฟสีวอร์มไวต์นำไปสู่โซนโรงเรือนดอกกล้วยไม้ที่เขาปรับปรุงใหม่มาครึ่งปี“ทำเป็นลึกลับนะคะ” ศิศิราเอ่ยกลั้วหัวเราะ ลมเย็นพัดมาพาให้อากาศที่ยังเย็นของเดือนกุมภาพันธ์เย็นขึ้นไปอีก แต่เธออบอุ่นเมื่อลำแขนแกร่งเปลี่ยนมาโอบเอวดึงตัวเธอเข้าไปแนบชิดกายหนา“พี่มีของขวัญวาเลนไทน์ให้หนูครับ”ร่างสูงหยุดฝีเท้าลงหน้าเรือนกระจกหลังเล็กที่สร้างขึ้นมาใหม่ แทนสวนกล้วยไม้อันเดิม เมื่อเขาเปิดประตู กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แสนสดชื่นและเย้ายวนใจพุ่งเข้าปะทะประสาทส
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 93 ตอนพิเศษ 2
“เก่งมากเลยค่ะ หม่าม้าเชื่อว่าน้ำเพชรต้องช่วยเลี้ยงลำธารได้ดีมากแน่ ๆ เลย” ศิศิราเอ่ยชมพลางจับมือลูกสาวมาจับมือน้อง “ตอนนี้น้องยังตัวเล็กมาก เราต้องจับน้องเบา ๆ น้องจะได้ไม่เจ็บจ้ะ”“หนูจะจับเบา ๆ ค่ะหม่าม้า มือน้องเล็กมากจริง ๆ”ปรารุษก์มองสีหน้าท่าทางเป็นห่วงน้องของลูกสาวแล้วยิ้มตาม นึกถึงตอนน้ำเพชรเกิด เธอตัวเล็กมากกว่าลำธารมาก“หนูจะแบ่งตุ๊กตาให้น้องเล่นด้วย จะร้องเพลงกล่อมน้องด้วยค่ะ ลำธารจะได้นอนหลับฝันดี”“ดีมากครับ”ศิศิรายิ้มเอ็นดูลูกสาวตัวน้อย เธอเห็นความรักใคร่ ความทะนุถนอมที่น้ำเพชรมีต่อน้อง เลยหันไปมองคนเป็นพ่อก็พบเห็นประกายความสุขที่เอ่อล้นในดวงตาของเขา“ปะป๊าต้องรีบจองตัวแล้วนะคะ พี่เลี้ยงคนนี้”“แน่นอนครับ เดี๋ยวปะป๊าจะให้เป็นหัวหน้าทีมพี่เลี้ยงเลยดีไหม”“ดีค่า”น้ำค้างตอบรับพ่อแม่ด้วยความกระตือรือร้น ดวงหน้าเล็กเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มของความสุข เฉกเช่นเดียวกับผู้เป็นแม่ศิศิราใช้มือข้างหนึ่งโอบกอดลูกสาวตัวน้อย ก้มลงจูบหน้าผากเล็กด้วยความรักปรารุษก์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเต็มตื้น ผู้หญิงที่เขาเฝ้าคิดถึงโหยหามาตลอดหลายปี ลูกสาวที่เขาเฝ้าถนอมและลูกชายที่เพิ่งลืมตาดูโลก เป็
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 92 ตอนพิเศษ 1
“หนูครับ... พี่อยู่ตรงนี้นะ อยู่กับหนู...”ช่วงเวลาห้าทุ่มครึ่ง ท่ามกลางกลิ่นยาฆ่าเชื้อภายในห้องคลอด เสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอและเสียงคุณหมอคุยกับพยาบาลผู้ช่วยกลับไม่ทำให้เสียงกระซิบนุ่มทุ้มถูกกลบลงไปศิศิราบีบมือใหญ่ที่กุมมือเธอไว้พลางพยายามยิ้ม ตลอดเก้าเดือนของการอุ้มท้อง ปรารุษก์ไม่เคยห่างจากเธอเลย พูดได้ว่าเขาแทบจะเป็นเงาตามตัวของเธอ คอยประคบประหงมดูแลเธอราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงก็ไม่ปาน หากอุ้มเธอไปได้ทุกที่ เขาคงทำหากเธอไม่ห้ามไว้เขากลายเป็นผู้ชายที่จดจำตารางฝากครรภ์ได้แม่นยิ่งกว่าตารางงานของเขาเสียอีกแรงบีบรัดเพิ่มมากขึ้น น้ำตาเธอไหลซึม หากมันไม่ได้เป็นแค่น้ำตาที่มาจากความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะความอบอุ่นจากมือที่เธอเคยโหยหาเมื่อครั้งอดีต “อดทนอีกนิดนะคนดี...”“หนูรู้...”ปรารุษก์เช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือและก้มลงจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของเมียรัก มือที่กุมมือเล็กชุ่มเหงื่อด้วยความเป็นห่วงและหัวใจที่บีบรัด ความทรงจำที่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญความเจ็บปวดและโดดเดี่ยวในวันที่คลอดน้ำเพชร กลายเป็นแรงขับเคลื่อนให้เขาปฏิญาณกับตัวเองว่า ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมพลาดแม้แต่วินาทีเดียวดวงตาคมกริบที่
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 91
แล้วมือหนาก็จัดการจับตรึงบั้นท้ายกลมกลึงให้โยกขยับ บรรเลงบทรักร้อนโดยความร่วมมือจากคนตัวบางตลอดค่ำคืนอันยาวนาน...แสงแดดอ่อน ๆ ในเวลาเย็นทอแสงระยิบระยับลงบนผิวน้ำในลำธารที่ไหลเอื่อยผ่านที่ดินผืนใหญ่กว่าร้อยไร่ ซึ่งที่ดินผืนนี้เป็นของขวัญที่พ่อและแม่ของศิศิราตั้งใจมอบให้น้ำเพชรนั่นเองปรารุษก์พาสองสาวเดินลัดเลาะไปตามแนวลำน้ำที่ใสสะอาดจนสามารถมองเห็นโขดหินด้านล่าง“ปะป๊าขา น้ำเย็นมากเลยค่ะ หนูขอลงเล่นน้ำได้ไหมคะ”เด็กหญิงน้ำเพชรร้องขอ“ได้ครับ แต่ระวังอย่าลงไปไกลนะลูก”“ค่ะปะป๊า” เด็กหญิงรีบถอดรองเท้าออกอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งลงไปเล่นทันทีศิศิรามองตามร่างเล็กที่กระโดดโลดเต้นอยู่ในน้ำด้วยรอยยิ้ม ธารน้ำไหลแห่งนี้กว้างกว่าสองเมตร ระดับความลึกของน้ำไม่มาก หลังจากมองดูแล้วว่าปลอดภัยต่อลูก เธอจึงหันไปมองทัศนียภาพรอบตัว“ที่ผืนนี้สวยมากเลยค่ะพี่ลัน ถ้าทำเป็นอีโครีสอร์ต หนูว่ามันต้องน่าอยู่มากแน่ ๆ เลยนะคะ”ปรารุษก์กวาดตามองไปรอบ ๆ ในหัวของเขาเกิดภาพตามที่เมียรักว่าทันที ที่พักท่ามกลางธรรมชาติ เน้นความเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม แล้วยังช่วยสร้างงานสร้างอาชีพให้คนในท้องถิ่นได้ด้วย“หนูอยากทำเหรอครับ”
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 90
ปรารุษก์ประคองแก้มนวลเอาไว้ สานสบตากลม...“ดีกันนะครับ อย่าให้พี่ต้องทรมานต่อไปอีกได้ไหม”“พี่ลัน...”ศิศิราก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตา เธอตัดสินใจตั้งแต่เมื่อกลางวันหลังจากเห็นเช็คใบนี้แล้ว ในเมื่อเธอรักผู้ชายคนนี้มาก เขาเองก็รักเธอมากขนาดนี้ จะไม่เสียเวลายืดเยื้อความสุขออกไปอีกแล้ว“หม่าม้าจะยอมอยู่กับปะป๊าที่สวนปรารุษก์ตลอดไปใช่ไหมครับ”“หนูยอม...” เสียงตอบรับนั้นแผ่วเบาแต่กลับให้ความรู้สึกหนักแน่นกับคนฟังปรารุษก์คลี่ยิ้ม รวบร่างนุ่มเข้ามากอดแน่น“คนดี...”จูบอ่อนหวานถูกประทับลงบนกลีบปากนุ่ม ครั้นได้รับการจูบตอบ ปรารุษก์บดขยี้ด้วยความเร่าร้อนดูดดื่ม เขาจูบหนักหน่วงราวกับจะชดเชยเวลาที่เสียไป“พี่ลัน...”มือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังเล็ก หยุดบีบขยำบั้นท้ายกลมกลึง เสียงห้าวพร่าต่ำ“พี่อยากกอดหนู...”พูดจบ ร่างนุ่มถูกตวัดขึ้นสู่ตักกว้าง“ได้ไหม...”ศิศิราหลบสายตาคมกล้าที่มากปรารถนา ประกายในนั้นบาดเร้าอณูความรู้สึกที่กำลังเต้นเร่าอยู่ในสรรพางค์กายชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเสียงเบา ก่อนจะโฉบลงจูบกลีบปากนุ่ม ดื่มด่ำความฉ่ำหวานอีกครั้ง“ที่รัก...”แต่แล้วกายหนาก็ถูกดันให้นอนหงายบนที่นอน ร่า
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 22
ศิศิราแอบเบ้ปาก หมั่นไส้คนหน้าตายที่ตีหน้าเคร่งขรึมและส่งสายตาเย็นชาใส่เธอตลอดเวลา ก็ใช่ว่าเธอจะสนใจ ถ้าไม่ติดเรื่องงาน เธอไม่มีทางเหยียบสวนปรารุษก์ซ้ำสองซ้ำสามแน่นอน เพราะไม่อยากข้องเกี่ยวกับเจ้าของสวน“คุณจะเริ่มงานเมื่อไหร่”“เดี๋ยวเก็บของเสร็จก็ว่าจะเริ่มเลยค่ะ ดิฉันจะพยายามทำให้เสร็จเร็ว ๆ จะไ
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 21
“หนูรู้ค่ะ” เด็กหญิงยิ้มแป้นสดใส ก่อนความสนใจทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเมื่อเตชิตกลับมาพร้อมทิพยาและเค้กชิ้นโตมาให้“น่ากินจัง”“เค้กแครอทจ้ะคุณหนูน้ำเพชร” ทิพยาบอกยิ้ม ๆ“อาเตชิมแล้วอร่อยมากเลยล่ะ”“จริงเหรอคะพี่ทิพย์ หนูอยากกินด้วย”“ได้เลยจ้ะ พี่เอามาชิ้นโตเลย”ปรารุษก์ลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู ได้เค้ก
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 9
ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างรุนแรงศิศิราผุดลุกขึ้นเมื่อรู้สึกว่าช่องท้องปั่นป่วนจนทนไม่ไหว เธอรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ โก่งคอเอาทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจนหมด เดินอ่อนแรงออกมา ตาฝ้าฟางจนชนกับใครคนหนึ่ง“ขะ ขอโทษค่ะ”“น้ำค้าง เป็นอะไรไป!”เสียงคุ้นเคยกับลำแขนแข็งแรงเกี่ยวร่างเล็กเอาไว้“พี่กุล
พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา Chapter 7
เสียงทักทายอย่างคนอารมณ์ดีปลุกศิศิราขึ้นมาจากความคิดเลื่อนลอย เมื่อเห็นหน้ายิ้มแป้นของผู้มาเยือน เธอเผยยิ้มอ่อนให้“พี่กุล! กลับมาเมื่อไหร่คะ”ชวิศ อภินันทรักษ์ เข้ามานั่งข้างเตียง ยกมือลูบผมนุ่มของเธอเบา ๆ“พี่กลับมาเมื่อวาน ได้เจอป้าขวัญถึงรู้ว่าเราเข้าโรงพยาบาล แล้วนี่เป็นไง”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ น
Maaari mong magustuhan
