ลวงรักเมียจ้างชั่วคราว

ตฤณ (ตฤณภัทร) อายุ30ปี สูง 186 CM

มีธุรกิจโรงแรมห้าดาว ที่มีอยู่หลายสาขาทั่วประเทศ

เรย์ อายุ22ปี สูง 160 CM

ร้องเพลงอยู่ในร้านอาหารเพื่อเลี้ยงชีพและส่งเสียตัวเองเรียนตั้งแต่ ม.4 จนเรียนจบปริญญา

.

.

.

ตัวอย่าง

“วันนี้เรย์เห็นคุณกับแฟนไปเลือกชุดแต่งงาน…” เธอหยุดไปครู่หนึ่งพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรงๆ

“คุณกับแฟนจะแต่งงานกันแล้วใช่ไหมคะ”

“อืม”

“ถ้าอย่างนั้น…คุณกับเรย์ก็ต้องหย่ากัน…”

“คุณจะไปหย่าให้เรย์เมื่อไหร่คะ”

“เรื่องหย่าฉันค่อยบอกเธออีกที”

.

.

.

.

“ถ้าฉันไม่มารู้เอง เธอคิดจะบอกฉันตอนไหนว่าท้อง”

“เรย์ไม่ได้คิดจะบอกค่ะ”

“ทำไม?”

“เรย์คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอก ถึงยังไงคุณกับเรย์ก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว ต่างคนก็ต่างไป ต่างคนต่างอยู่”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“สองปีแล้วนะที่หนูหลินนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา” คนเป็นแม่เอ่ยกับลูกชายที่นั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“…” เขาก็นิ่งไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เพราะรู้ดีว่าที่แม่พูดแบบนั้นเพราะแม่อยากให้เขาได้แต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝากับ ทอรุ้ง หญิงสาวที่พ่อกับแม่หามาให้

“ลูกเลิกหวังเถอะว่าหนูหลินจะฟื้นขึ้นมาได้อีก นอนเป็นผักมาสองปีแบบนั้น คงยากแล้วละที่จะฟื้นคืนสติขึ้นมาได้”

“แต่ผมยังไม่หมดหวัง ผมคิดว่าหลินต้องฟื้นกลับมาได้อย่างแน่นอน” เขาพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ และยังมีความหวัง

“ลูกจ่ายค่ารักษาไปกี่สิบล้านแล้วล่ะกับเรื่องหนูหลิน”

“จะกี่สิบล้านผมก็ไม่เกี่ยงหรอก เพราะหลินเป็นแฟนของผม ผมกับหลินพูดกันไว้แล้วว่าจะแต่งงาน ยังไงผมกับหลินก็ต้องได้แต่งงานกัน” เขาพูดอย่างมุ่งมั่นและหนักแน่นว่าเขาจะรอหลินฟื้นและจะแต่งงานกับเธอ

หลินคือแฟนของตฤณภัทร ตฤณภัทรกับหลินเป็นแฟนกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ตฤนภัทรกับหลินเรียนรุ่นเดียวกันและเรียนสาขาเดียวกัน ทั้งคู่เป็นแฟนกันตั้งแต่ขึ้นปี4

เมื่อสองปีก่อนหลินไปงานแต่งของเพื่อนสมัยเรียน โดยหลินไปกับรถของเพื่อนสมัยมัธยมปลาย ขากลับเพื่อนของหลินขับรถมาส่งหลินที่บ้าน แต่ระหว่างทางก็มีรถยนต์คันหนึ่งเกิดเสียหลักแล้วพุ่งเข้ามาชนกับรถที่หลินนั่ง

เพื่อนของหลินที่เป็นคนขับได้รับบาดเจ็บแค่เล็กน้อย แต่หลินได้รับการกระทบกระเทือนที่ศีรษะค่อนข้างรุนแรง จึงอยู่ในภาวะเจ้าหญิงนิทรา

ตฤณภัทรให้หลินได้รักษาในโรงพยาบาลที่ดีที่สุด หาหมอที่เก่งที่สุด เพราะเขาหวังว่าหลินจะฟื้นคืนกลับมาได้ถ้าได้รับการรักษาอย่างดี

กระทั่งหลินนอนแบบเจ้าหญิงนิทรามาหนึ่งปีกับหกเดือน พ่อกับแม่ของเขาที่คิดว่าหลินคงไม่ฟื้นกลับคืนมาได้อีกจึงหาผู้หญิงมาให้เขา และเขาก็ปฏิเสธมาตลอด รวมเวลาก็หกเดือนแล้วที่พ่อกับแม่ของเขารบเร้าให้เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่พวกท่านหาให้

“งั้นเอาอย่างนี้นะ แม่จะยืดเวลาให้อีกหกเดือน ถ้าภายในหกเดือนนี้หนูหลินยังไม่ฟื้น ลูกก็ต้องแต่งงานกับหนูทอรุ้ง พ่อกับแม่จะไม่ยอมให้ลูกต้องรอคนที่นอนเป็นผักไม่รับรู้อะไรอีกต่อไปแล้ว มันเสียเวลามากนะ” ดลฤดีพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด สีหน้าจริงจัง

“แต่แม่ครับ…”

“แม่จะให้เวลาแค่หกเดือนเท่านั้น ถ้าหนูหลินฟื้นกลับมา แม่ก็ไม่ขัดถ้าลูกจะแต่งงานกับหนูหลิน แต่ถ้าหกเดือนแล้วยังไม่ฟื้น ลูกก็ต้องเชื่อฟังพ่อกับแม่”

“แม่…” เขาจะโต้กลับ แต่ดลฤดีก็สวนกลับมา

“ลูกเป็นลูกของพ่อกับแม่ เพราะฉะนั้นลูกควรจะทำตามคำขอของพ่อกับแม่บ้าง” ดลฤดีพูดอย่างเด็ดขาดพลางใช้สายตากดดัน

“…” ตฤณภัทรที่เห็นความเอาจริงเอาจังของแม่ก็ไม่กล้าจะโต้เถียงกลับไป

“ตกลงตามนั้นแล้วกันนะลูก”

“…”

“ตฤณ”

“ครับ” เขารับคำอย่างไม่เต็มเสียงเพราะไม่เต็มใจ

ตฤณภัทรอยู่คุยกับคนเป็นแม่จนเกือบหกโมงเย็นจึงขอตัวกลับ พอเขาขึ้นรถก็โทรหา ฌอน เพื่อนที่สนิทกันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย

ตู๊ด

“มีไรมึง”

(ไปหาอะไรกินแก้เครียดกันดีกว่านะ)

“มึงจะกินข้าวหรืออยากกินเหล้า”

(กินข้าวก่อนดีกว่า กูยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เที่ยง เอาไว้ดึกๆเราค่อยไปกินเหล้ากัน)

“ได้ งั้นกูขอเสนอร้านอาหารเองแล้วกันนะ”

(ว่ามา)

“กูเคยพาแฟนไปกินร้านนั้น มันเป็นร้านอาหารที่มีนักร้องด้วย เป็นนักร้องผู้หญิง น้องเขาเสียงดีมาก กูรู้กับพนักงานในร้านว่าน้องคนนั้นร้องเพลงอยู่ที่นั่นตั้งแต่เรียนอยู่ม.4”

(น่าสน งั้นกูไปร้านที่มึงว่าแล้วกัน ชื่อร้านอะไร)

“ร้านร่มไม้”

(อืม แล้วเจอกัน) ว่าแล้ว ตฤณภัทรก็กดวางสายแล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เพื่อนแนะนำมา