LOGIN“ดิฉันท้องค่ะ” ตัดสินใจแล้วว่าจะบอกชายหนุ่ม “ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องเป็นลูกของฉัน” น้ำเสียงกระด้างกระเดื่องเปล่งลอดออกมาจากริมฝีปากหนาหยักได้รูปของผู้อำนวยการหนุ่มของโรงพยาบาล ซึ่งคำพูดของเขามันช่างกรีดใจของพยาบาลสาวร่างอวบเหลือเกินตอนนี้ “ทำไมผู้อำนวยการพูดเหมือนกับว่าดิฉันนอนกับคนอื่นไม่ได้นอนกับผู้อำนวยการล่ะคะ” พยาบาลสาวถามผู้อำนวยการหนุ่มที่ยืนกำมือหันหลังให้ตนเองอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา หึ! ฟักทองหันมาแสยะยิ้มหยันสาวอวบ ก่อนจะเดินมาเชยคางมนคนตัวเตี้ยให้แหงนเงยขึ้นสบตาตนเองแล้วพูดต่อ “ฉันจะไปแน่ใจได้ยังไงพยาบาลนิด เธออาจจงใจปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับฉันก็ได้ อีกอย่างฉันก็ใส่ถุงยางทุกครั้งตอนที่เอากับเธอ” พูดจบก็ปล่อยมือจากคางมนแล้วเบือนหน้าหนี “ใช่ ผู้อำนวยการใส่ถุงยางทุกครั้งและถุงยางก็แตกทุกครั้งไม่ใช่เหรอคะ” ชณินันท์ชี้แจง “เธอรู้ว่าถุงยางแตกแล้วทำไมไม่กินยาคุม เป็นถึงพยาบาลไม่น่าโง่ปล่อยให้ตัวเองท้อง นอกเสียจากเธอจงใจจะจับฉันตั้งแต่แรกแล้วพยาบาลนิด” เขากำมือตัวเองแน่น เพื่อไม่ให้พลั้งเผลอไปทำร้ายพยาบาลสาว
View More“อ่า...อื้อ” เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาจากริมฝีปากสวยได้รูปพร้อมแอ่นเด้งบิดเร่ายกร่างขึ้นรับแรงกระแทกหนักหน่วงของคนที่คร่อมทับเหนือร่าง เกือบปีที่เธออยู่กับเขาในสถานะนี้ เป็นเพียงคนในความลับที่มีเพียงเธอและเขาสองคนที่รู้ ร่างน้อยบิดครางกระเส่าตวัดแขนโอบกอดลำคอหนา แอ่นยกอกขึ้นเสียดสีหน้าอกแกร่งชื้นเหงื่อของคนตัวโต
“อ่า...น่ารัก อ่า...ไม่ไหวแล้ว อื้ม...แน่นดีเหลือเกิน หมอเมาชอบ อ่า...เสียว นั่นแหละ เก่งมากทูนหัว อ่า...เสียว”
เสียงครางพร่าทุ้มต่ำเอ่ยครางกระเส่าเสียวไม่ต่างกันจากคนตัวเล็กที่บิดเร่าแอ่นเด้งตอบสนองตัวเองอยู่ใต้ร่างในตอนนี้ หมอหนุ่มชอบความคับแน่นอุ่นร้อนของเด็กสาวใต้ร่างจนไม่อาจจะถอนกายออกได้ เขาหิวหล่อนเสพติดการมีหล่อนบนเตียงมาเกือบครึ่งปี ยอมรับว่าปล่อยหล่อนไปไม่ได้เลย และยกยิ้มนึกขำและเอ็นดูเมื่อนึกย้อนไปถึงครั้งแรกของตนกับสาวน้อยไร้เดียงสาใต้ร่าง แต่พอมาดูตอนนี้หล่อนเก่งเจนจัดเรื่องบนเตียง เพราะมีครูแบบเขายังไงล่ะ
“อือ...น่ารักไม่ไหวแล้วหมอเมา อ่า...เร็วอีกค่ะ อ่ะ...อื้อ เสียว”
หล่อนร้องครางกระเส่าซ่านแอ่นเด้งบิดเอวยกขึ้นหาคนตัวโตที่กำลังซอยเอวถี่เพื่อส่งเธอและเขาไปให้ถึงสวรรค์ เขาซื้อคอนโดให้เธอย้ายเข้ามาอยู่เพื่อความเป็นส่วนตัว เขาแวะมาหาทุกครั้งที่ไม่ติดงานที่โรงพยาบาล ส่วนเธอนั้นมีหน้าที่อยู่ให้เขามาใช้บริการเท่านั้น แม้จะอยู่ในฐานะลับ แต่เธอก็มีความสุข เพราะผู้ชายเหนือร่างคือนายแพทย์หนุ่มที่เธอหลงรักตั้งแต่แรกพบ
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
จังหวะกระแทกเนื้อดังหนักหน่วงเมื่อเอวสอบของนายแพทย์หนุ่มเร่งเร้าจังหวะสวาทตามคำเรียกร้องของสาวน้อยใต้ร่าง ภายในของเด็กสาวกำลังตอดรัดคลึงเขาหนักหน่วงยามเสียดสีเข้าลึกในตัวเธอ สองแขนตวัดเกี่ยวรั้งหัวเตียงพร้อมโหนกระแทกตัวสอดลึกสุดโคนเนื้อเสียดสีภายในเธอด้วยความเร่าร้อน
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
“อ่า...แรงพอไหมน่ารักของหมอเมา อ่า...ไม่ไหวแล้ว อ่า...น่ารักตอดรัดหมอแรงมาก โอว์...เสียวไปหมดแล้วเด็กดี อ่า...อื้อ”
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
“น่ารักไม่ไหวแล้วหมอเมา อ่า...ไม่ไหวแล้ว อ่ะ...อ่อย”
จังหวะเร่าร้อนกำลังโหมกระแทกเด้งเร่าหนักหน่วง สองร่างเปลือยเปล่าบนเตียงอาบชื้นไปด้วยเหงื่อไคลทั้งๆ ที่ในห้องนั้นเครื่องปรับอากาศทำงานเป็นอย่างดี แต่เพลิงร้อนสวาทกำลังลุกโชนท่วมร่างเปลือยทั้งสองบนเตียงนุ่มใหญ่ ขาเตียงไหวโยกไปกับพวกเขาที่ควบขี่คร่อมทับกันบนเตียง
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
มะเขือมองจ้องสบตาของสาวอ้วนตอบ เขาชอบเหลือเกินที่ได้มองตากับสาวอ้วนนางนี้ หัวใจหมอหนุ่มสั่นไหวตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ รู้แต่ว่าตอนนี้เขาอยากดูแลแหล่อน อยากเป็นคนเดียวที่จูบกอดลูบคลำเธอ อยากเป็นคนเดียวที่เห็นยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูของบุญป่วง“ให้พี่นะ พี่ไม่อยากอดทนอีกต่อไปแล้ว” หมอหนุ่มพูดเสียงแผ่วพร่าหล่อนขมวดคิ้วไม่เข้าใจความหมายของชายหนุ่ม หล่อนจึงขยับปากน้อย ๆ จิ้มลิ้มถามออกมานัยน์ตาใสซื่อ“อดทน ทำไมต้องอดทนด้วยจ๊ะ แล้วทำไมต้องให้ด้วย”“เขาทำลูกกันยังไง พี่ก็ต้องการแบบนั้นแหละ พี่อยากทำแบบนั้นกับป่วง”“ไม่พูดเล่นนะหมอ แล้วที่จูบเมื่อกี้ ป่วงไม่ชอบ”ปากบอกไม่ชอบแต่ใบหน้าของหล่อนไม่ได้บอกแบบนั้น สาวอ้วนเบือนหน้าหนีแสร้งมองไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายตัวเอง แต่ก็ต้องหันกลับมาสบตากับชายหนุ่ม เมื่อเขาใช้มืออีกข้างบังคับให้หันกลับมาสบตากรุ้มกริ่ม“ไม่ชอบแล้วทำไมหน้าแดง และใจก็เต้นแรงด้วยนะ พี่สัมผัสได้จากตรงนี้” มืออีกข้างที่ว่างก็เลื่อนมาทาบทับอกซ้ายที่เคลื่อนไหวตามแรงหายใจหญิงสาวผู้ไร้เดียงสา“หัวใจเต้นแรงจัง ขนาดไขมันเยอะยังสัมผัสถึงแรงเต้นของหัวใจได้ขนาดนี้ ถ้าผอมจะแรงขนาดไหนนะ” ไม่
"หึหึ แล้วใครเล่นกันล่ะ ไหนบอกอยากผอมไง แต่ต้องแลกกับการที่ป่วงเป็นเมียพี่” พูดออกมาหน้าตาเฉย ไม่มีความขี้เล่นออกมาในนัยน์ตาดุดันของหมอหนุ่มแม้แต่น้อยสายตาจริงจัง น้ำเสียงราบเรียบของบุรุษเหนือร่างทำให้หล่อนรู้สึกใจไม่ดี ใจไม่ดีอยู่แล้วยิ่งใจไม่ดีเข้าไปใหญ่ หัวใจสาวอ้วนสั่นระรัวราวมีคนตีกลองรัวในอกก็มิปานตึก! ตัก! ตึก! ตัก! ตึก! ตัก!เสียงหัวใจของสาวอ้วนกับหมอหนุ่มดังกระทบกัน ร่างบุรุษทิ้งน้ำหนักลงไปทาบทับบดเบียดกับร่างอ้วนของคนใต้ร่าง มือใหญ่ทั้งสองข้างกักขังร่างบุญป่วงไว้ให้อยู่ใต้ร่างไม่ให้เคลื่อนไหวหนีตน ใบหน้าหล่อเคลื่อนไปแนบกับแก้มป่องของหล่อน“ไม่เอาแบบนี้ ไม่เล่นแบบนี้สิคะหมอ”“ไม่เอาก็ต้องเอาแหละป่วง ก็อยากผอมไม่ใช่เหรอ อยากผอมเพื่อให้ขายออกไม่ใช่เหรอ ไม่ดีเหรอ ขายออกตั้งแต่ตอนอ้วน ๆ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาลดน้ำหนัก”“หมอจะปล้ำป่วงเหรอ”“ไม่ได้ปล้ำ แค่จะช่วยทำให้ผอมเร็วขึ้น แต่ต้องขยันทำบ่อย ๆ ด้วยนะจะได้ผอมเร็ว”พูดจบ มะเขือก็ไม่อาจใจเย็นเล่นลิ้นกับสาวอ้วนได้อีกต่อไป กลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ ของบุญป่วงปลุกเร้าเขาดีเหลือเกิน ความร้อนรุ่มกลางหว่างขาที่ไม่เคยมีปฏิกิริยากับหญิงไหนก็มาต
“ไม่! ป่วงผอม ป่วงก็จะสวยแล้วมีแฟนน่ะสิ แล้วพี่เขือคนนี้ล่ะ น้องป่วงไม่คิดบ้างเหรอว่าพี่จะรู้สึกยังไง พี่รู้สึกยังไง ป่วงรู้บ้างไหมว่าตอนนี้พี่รู้สึกยังไง”อะไรของเขา พูดอย่างกับว่ารักเราอย่างนั้นแหละ เป็นไปไม่ได้หรอก คนหล่อ ๆ แบบเขาจะมารักอ้วนดำแบบเราได้ยังไง บุญป่วงพึมพำกับตัวเอง แล้วก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อถูกกระชากให้ลุกขึ้น"ว้าย! คุณหมอจะทำอะไรจ๊ะ” หล่อนถามพลางกุมมือใหญ่ที่บีบหัวไหล่ทั้งสองข้างของตน“อยากผอมไม่ใช่เหรอ แต่ต้องผอมกับพี่คนเดียวเท่านั้นนะ” มุมปากหนากระตุกยิ้มร้ายอย่างมีแผนการ เมื่อรู้แล้วว่าจะทำยังไงให้สาวอ้วนล้มเลิกความคิดที่จะอยากผอม“ยังไงจ๊ะ”“ยังไม่หมดเวลาพักเที่ยง ไปบ้านพักพี่กันถ้าอยากผอม”หล่อนขมวดคิ้วชนกัน ไม่เข้าใจในความหมายของประโยคที่เขาพูดมามะเขือไม่สนใจจะฟังสาวอ้วนอีกต่อไปแล้ว เขาฉวยโอกาสจังหวะที่หล่อนกำลังใช้ความคิดฉุดดึงสาวเจ้าให้เดินตามตนออกไปจากห้องทำงาน โดยไม่สนใจสายตาของผู้ช่วยที่กำลังเดินสวนทางกับตน เท้าใหญ่ก้าวยาว ๆ ออกไปทางหลังสถานีอนามัย เดินลัดเลาะเลี้ยวไปไม่นานก็ถึงบ้านพักของตน“พาป่วงมาบ้านพักทำไมจ๊ะคุณหมอ” ถามอย่างใสซื่อ“ก็ไหนบ
ตลอดหนึ่งเดือนกว่าที่มาอยู่หมู่บ้านดงเย็น มะเขือก็ทำงานดูแลชาวบ้านที่เจ็บป่วยมาพึ่งด้วยดีมาตลอด และฝากท้องที่บ้านของพ่อผู้ใหญ่ทุกเย็น ความสนิทสนมใกล้ชิดทำให้เขาเริ่มหวั่นไหว ไม่ใช่สิ หนึ่งเดือนมันเร็วเกินไป แต่ทำยังไงได้ ตอนนี้เขามองแต่บุญป่วง สาวอ้วนที่มีแต่ความสดใส หล่อนไม่เคยทุกข์หรือว่าเสียใจได้นานเลย มันทำให้เขาสุขตามเพียงแค่ได้เห็นยิ้มของสาวอ้วนตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!เสียงสั่นเตือนของเครื่องมือสื่อสารดังขึ้น ระหว่างที่เขากำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง และนั่นแหละเขาถึงรู้ว่ากำลังเหม่อลอยในเวลาพักเที่ยง พอหยิบโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างมือมาดูว่าใครโทร.มาเขาก็ยิ้มกว้าง เมื่อคนโทร.มาคือคนในความคิดถึง“ว่ายังไงน้องป่วง”“คุณหมอว่างอยู่ไหมจ๊ะ” สาวอ้วนถามกลับมาในสาย“ว่าง พักเที่ยงอยู่ตอนนี้ อีกอย่าง วันนี้ก็ไม่ค่อยมีผู้ป่วยเท่าไร”“เดี๋ยวป่วงไปหานะจ๊ะ พอดีมีเรื่องปรึกษานิดนึงจ้ะ” พูดจบสาวอ้วนก็ตัดสายทันทีมะเขือเอาโทรศัพท์ออกมาดูหน้าจอแล้วก็ยิ้มขำให้กับคนโทร.มา แล้วหันมาสนใจทางเข้าประตูห้องว่าเมื่อไรบุญป่วงจะถึง และไม่นาน ไม่ถึงสิบนาที สาวเจ้าก็ปั่นจักรยานคันเก่ามาถึง เพราะเขาจำเสียงของบุญ
พอทานข้าวเช้าเสร็จชายหนุ่มก็ขอตัวมาทำงาน วันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรก ใคร ๆ ต่างพากันแห่มาดูหน้าหมอประจำสถานีอนามัยคนใหม่ บ้างก็ป่วยมาจริง แต่ส่วนใหญ่แล้วมาแค่อยากเจอหมอที่ใคร ๆ ก็เล่าขานไปต่อ ๆ กันว่าหมอใหม่นั้นหล่อ อันนี้มะเขือไม่เถียง ยิ้มรับคำชื่นชมจากชาวบ้านอย่างไม่เคอะเขิน เพราะไปประจำที่ไหนใค
“ฉันรักเธอ ได้ยินไหมฉันรักเธอ”เขาพรมจูบหน้าชื้นน้ำตาพร้อมกับบอกรักเธออีกครั้งอย่างเต็มใจและไร้ความเขินอาย เพราะเขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ และรู้สึกมาตลอดเวลาที่ได้แนบอิงสวาทในกายสาวน้อย “อึก! ฮือๆ ขอบคุณนะคะคุณเพลิง ขอบคุณที่รักเทีย
ด้านนอกที่สวนหลังบ้าน ตอนนี้เทียนพรรษานั่งร้องไห้อยู่ในสวนโดยมีอมีณาตามมา เธอรู้ว่าอีกฝ่ายแสนดีและจริงใจกับตนเอง แต่ตัวเธอนั้นไม่อาจรักอมีณาแบบอื่นได้ นอกจากพี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น“เทียนรู้ใช่ไหมว่าพี่รักเทียน” อมีณาบอกหญิงสาวพร้อมกับนำผ้าเช็ดหน้าตัวเองส่งยื่นให
ถึงเวลาที่ต้องทำอะไรให้ชัดเจน ในเช้าวันนี้เป็นวันหยุดของนายแพทย์หนุ่ม เขาจับจูงมือน้องน้อยเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่ของเจ้าสัวแสงสาร พ่อที่รักของตนเองและเข้ามาในห้องรับแขกเมื่อเด็กรับใช้บอกว่าตอนนี้ที่บ้านกำลังมีแขก พอมาในห้องรับแขกก็เห็นอดีตภรรยาตัวเองนั่งอยู่และกำลังหันมามองทางตนเอง