Chapter 2 ดิเอโกที่รัก

กายสาวกระตุกเฮือกราวหวาดผวาเมื่อยอดดอกบัวงามสัมผัสถึงความร้อนชื้นในโพรงปากนุ่มที่เข้าครอบครองดื่มด่ำราวกำลังหิวกระหายหลังจากฝ่ามือร้อนระอุบรรจงสรรค์สร้างให้ก้อนเนื้อนุ่มกลายเป็นดอกบัวคู่งามชูชันแข่งกันอวดโฉมรอเหล่าภมรมาคลอเคล้า

เสียงหวีดร้องขัดขืนแปรเปลี่ยนเป็นครวญครางกระเส่าด้วยรู้สึกเร่าร้อนไปทั้งกายและใจยามทั้งมือและอุ้งปากที่เต็มไปด้วยธารน้ำอุ่นซ่านสลับสับกันคลึงเคล้าด้วยท่วงทำนองที่สอดประสานกันราวกำลังบรรจงสรรค์สร้างดอกบัวคู่งามให้เป็นงานศิลป์อันตระการตา

แรงขัดขืนค่อยๆ ลดน้อยถอยลงจนแทบมลายหายไปสิ้น ทั้งที่ใจอยากต่อต้านแต่กายกลับไหวสะท้านสั่นระริกไปกับสัมผัสแปลกใหม่จากชายแปลกหน้าชนิดที่หญิงสาวผู้รักนวลสงวนตัวอย่าง สุพิชญา นาฏดิลก ไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นในชีวิตนี้

เรียวแขนอันงดงามผวาเข้ากอดรัดต้นคอแกร่งแน่นอย่างหวาดผวา เพราะเพียงฝ่ามือใหญ่ปลดปล่อยข้อมือน้อยทั้งสองข้างให้หลุดออกจากพันธนาการ เรือนร่างบอบบางก็ถูกผลักให้นอนราบทาบทับลงไปกับเตียงกว้าง ทุกการกระทำช่างรวดเร็วเสียจนหญิงสาวไม่มีโอกาสดึงสติให้กลับมาสมบูรณ์พร้อม เพียงเธอผวาเกาะกอด เรือนกายแข็งแกร่งก็โน้มทาบทับลงมาและเริ่มรุกเร้าอย่างย่ามใจด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แสนเร่าร้อน

ใบหน้าคมซบซุกไม่ห่างจากทรวงอกนุ่มหยุ่นยามฝ่ามืออันร้อนระอุทั้งสองข้างกอบกุมดอกบัวคู่งามส่งมอบสัมผัสอันซาบซ่านให้เรือนกายแสนบริสุทธิ์ ท่อนขาแข็งแกร่งขยับเบี่ยงให้เรียวขางามเป็นอิสระเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นรนให้หลุดพ้นจากพันธนาการ เจ้าพ่อใหญ่ผู้ช่ำชองในท่วงทำนองรักขยับแทรกเข้าระหว่างกลางเรียวขางามทันทีที่เรียวขาข้างหนึ่งตั้งชันขึ้นราวต้องการถีบตัวส่งให้หลุดพ้นจากสัมผัสรัญจวนใจ

ดิเอโก เค เวนนิส เจ้าพ่อใหญ่แห่งคาสิโนอันดับต้นๆ ของโลก ผู้โชกโชนในทุกสนามโดยเฉพาะสนามรัก เขาเปรียบประดุจกระทิงถึกที่คึกคะนองยิ่งได้คู่ประลองที่ถูกใจก็ยิ่งลิงโลดโผดโผน เจ้าพ่อหนุ่มแทบอยากกระโจนเข้าใส่เมื่อร่างน้อยดิ้นทุรนทุรายราวแทบจะขาดใจเมื่อเขารุกไล่ส่งมอบสัมผัสหวามไหวไปทั่วทุกตารางนิ้วบนเรือนร่าง เสียงหวานที่ครวญครางอย่างลืมอายยามถูกกระตุ้นจุดกระสัน เจ้าพ่อหนุ่มก็ยิ่งโรมรันอย่างย่ามใจ

“เป็นอะไรไปล่ะครับ ทำไมไม่ตบผมอีกล่ะครับคนเก่ง” เสียงทุ้มแหบห้าวสั่นพร่ากระซิบชิดกลีบปากอวบอิ่มที่เผยอแย้มระบายความหวามไหวซาบซ่านที่อัดแน่นภายในกาย ดวงตาคู่สีสนิมจับจ้องดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยประกายแห่งไฟปรารถนายามปรือตาขึ้นจับจ้องเจ้าของเสียงทุ้ม เจ้าพ่อหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพอใจในผลงาน

“มองผมแบบนี้หมายความว่าไงครับ” เสียงทุ้มกระซิบกระซาบริมใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดสร้างความรู้สึกประหลาดล้ำจนหญิงสาวต้องกระถดถอยเบี่ยงศีรษะหนี แต่กลายเป็นเปิดช่องให้คนที่ช่ำชองกว่าฝากฝังปลายจมูกโด่งลงตรงซอกคอกรุ่น ตามติดด้วยริมฝีปากร้อนผ่าวส่งมอบจุมพิตพร่างพรมไปทั่วลำคอระหงและหยุดจุมพิตเนิ่นนานตรงแอ่งชีพจร

กายสาวดิ้นเร่ากับสัมผัสแสนวาบหวามสุดใจนั้นจนไม่อาจสะกดกลั้นอารมณ์ปรารถนาอีกต่อไป หลังจากถูกจุดไฟจนเพลิงพิศวาสลุกโชนจนยากดับได้ ยามนี้หญิงสาวสิ้นไร้ความเขินอายบิดกายแอ่นอกเข้าบดเบียดเสียดสีกับแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนาแน่นราวต้องการให้อาการรุ่มร้อนทุเลาลง แต่ก็เพียงช่วยผ่อนคลายให้เบาบางลงเพียงชั่วขณะ

“คะ...คุณ! ฉะ...ฉัน! อื้อ... ” เสียงหวานออกอาการตะกุกตะกักเมื่อใจหนึ่งอยากให้เขาหยุดการกระทำ แต่อีกใจหนึ่งกลับอยากให้เขาเดินหน้าต่อเพื่อดับเพลิงพิศวาสที่กำลังแผดเผาเธอเสียจนรุ่มร้อนไปทั้งกายและใจ แต่เพียงแค่เขาผละออกห่างเรือนร่างบอบบางก็ผวาเข้าบดเบียดแนบแน่นราวกลัวอีกฝ่ายหลุดลอยหายไป แล้วเธออาจขาดใจตายด้วยความทุกข์ทรมานแสนหวานนี้

“ผมชื่อดิเอโก” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบบอกชื่อของตัวเองราวกับเป็นเรื่องสำคัญเสียเหลือเกินในยามนี้ ทั้งที่เขาควรรุดหน้าต่อไปให้ถึงฝั่งฝันโดยเร็ว ในเมื่ออีกฝ่ายกำลังตกอยู่ในห้วงแห่งไฟปรารถนา แต่ทว่าเขาต้องการให้ทุกช่วงจังหวะดำเนินไปอย่างช้าๆ เพราะเขายังไม่อยากให้ช่วงเวลาแสนหวานนี้จบสิ้นเร็ว

เจ้าพ่อหนุ่มยอมรับว่าตั้งแต่เขามีสัมพันธ์สวาทแนบแน่นกับสาวงามมากหน้าหลายตา ไม่มีคนไหนที่เขารู้สึกติดใจเพียงแค่ได้สัมผัสคลึงเคล้าคลอเคลียเช่นนี้ เขาอยากดื่มด่ำกับความหอมหวานทั่วเรือนร่างให้นานเท่านานมากกว่าสอดประสานให้เป็นหนึ่งเดียว

“คุณดะ...ดิเอโก” สุพิชญาเอ่ยขานนามนั้นด้วยกำลังตกอยู่ในภวังค์แห่งความหวามไหว แม้ใจอยากผลักไสอยากต่อต้านแต่เรือนกายกลับเรียกร้องอยากให้เขาสัมผัสแนบแน่นยิ่งขึ้น

“เรียกผมว่า ดิเอโกที่รัก สิครับยาหยี แล้วผมจะทำให้คุณหายทรมาน” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบสั่งด้วยเสียงสั่นพร่าเมื่อเรือนร่างแสนงดงามตรงหน้าบิดเร่าราวกำลังทุกข์ทรมาน

“ฉะ...ฉัน มะ...ไม่” สุพิชญาส่ายหน้าไปมาราวต้องการสกัดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่กำลังล้นทะลักจนกลายเป็นความทรมานที่แสนหวาน สติส่วนลึกย้ำเตือนให้ต่อต้านและยับยั้งสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นให้จบลง เขาเป็นใครมาจากไหนเธอจะปล่อยให้ไฟราคะมาเผาผลาญจนขาดสามัญสำนึกเช่นนี้ไม่ได้

“ทำไมล่ะครับ หรือคุณอยากให้ผมหยุด” เจ้าพ่อหนุ่มหรี่ตามองอาการกระสับกระส่ายของคนใต้เรือนร่างอย่างพอใจ เขารู้ว่าหญิงสาวพยายามขัดขืนฝืนความรู้สึก แต่คนมากด้วยประสบการณ์อย่างเขาหรือจะยอมให้ง่ายๆ ฝ่ามือใหญ่ผละออกจากดอกบัวตูมที่ตื่นตัวเต็มที่ด้วยฝีมือจิตรกรเอกเช่นเขา ฝ่ามือนั้นค่อยๆ ลากเลื่อนต่ำลงไปตามเอวคอดและเข้าครอบครองลูบไล้ผิวเนียนนุ่มของสะโพกกลมมนแล้วลากไล้ไปวนกระตุ้นจุดที่ไวต่อสัมผัสจนกายสาวไหวสะท้านสั่นระริกกับสัมผัสแสนรัญจวนใจนั้น

“ดิเอโกขา... อย่า!” สุพิชญาพยายามออกปากห้ามแต่กลายเป็นขานนามนั้นด้วยเสียงหวานปนสั่นพร่าอย่างลืมตัวเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรัวปลายนิ้วกระตุ้นจุดกระสันที่ชูชันพลิ้วไหวตอบรับด้วยความหวามไหว

“หืม... เรียกผมว่าไงนะครับ” เจ้าพ่อใหญ่ทอดสายตามองผลงานที่จิตรกรเอกอย่างเขาเฝ้าปั้นแต่งด้วยความพึงพอใจ ยิ่งได้ยินเสียงเอ่ยขานนามเขาราวจะขาดใจทำให้เขามั่นใจว่าเจ้าของเรือนกายแสนงดงามนี้จะยินยอมพร้อมใจไปกับเขามากกว่าจะคิดต่อต้าน

“ดะ...ดิเอโกที่รัก ได้โปรด... ”

“ได้สิครับ ผมตามใจคุณยาหยี” เจ้าพ่อหนุ่มกระซิบตอบรับทันทีที่ได้ยินวาจาออดอ้อนวอนขอนั้นด้วยรู้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการให้เขาทำสิ่งใด

“ดิเอโกคะ ฉะ...ฉัน ไม่เคย” สุพิชญาหลุบหลบตายามเอ่ยบอกเขาด้วยเสียงตะกุกตะกักอย่างขัดเขิน มือน้อยเหนี่ยวรั้งต้นคอแกร่งมั่นเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มขยับจะถอยห่างเพื่อเตรียมพร้อมปฏิบัติภารกิจตามคำขอ

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่คุณรับแขกต่างชาติแบบผม มันไม่ต่างกันหรอกผมรับรองว่าเราจะเข้ากันได้ดี”

“คุณ! ฉันไม่!” สุพิชญาอุทานตาโตเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มเข้าใจไปอีกทาง มือน้อยผละออกจากต้นคอแกร่งมาทาบทับแผงอกกว้างพยายามผลักไส เรือนกายหนาแน่นให้ออกห่าง แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใจว่าหญิงสาวเกิดอาการหวาดผวากับสิ่งที่จะเกิดขึ้นนับจากวินาทีนี้

“ชู่ว! อย่ากลัวสิครับ”

“ดิเอโกคะ ฉัน อุ๊ย!” สุพิชญาเว้าวอนเมื่อเจ้าพ่อหนุ่มรวบมือน้อยแล้วดึงรั้งต่ำลงไปด้านล่าง ท้ายประโยคหญิงสาวอุทานอย่างตกใจดวงตาที่เบิกกว้างอยู่แล้วยิ่งเบิกกว้างมากขึ้นเมื่อมือน้อยถูกบังคับให้สัมผัสจับต้องชิ้นส่วนของร่างกายที่ผงาดกล้าอวดความยิ่งใหญ่อย่างอหังการ์