22

เช้าวันนี้องุ่นรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เมื่อคืนหล่อนฝันถึงพ่อกับแม่ที่จากไปนานหลายสิบปี และในฝันก็ยังมีน้องชายกับน้องสะใภ้อยู่ด้วย ทั้งสี่คนอยู่ในชุดผ้าไหมเหมือนจะไปร่วมงานเกษียณอายุราชการหรืองานปิดทองฝังลูกนิมิต สีหน้าทุกคนในฝันยิ้มแย้มเหมือนได้พบที่ซึ่งสงบและสว่างอย่างที่โลกมนุษย์มอบให้ไม่ได้

เมื่อตื่นเช้ามาตักบาตรอุทิศบุญให้ตามปกติ มื้อเที่ยงองุ่นก็ยังมีอารมณ์ดีพอจะทำอาหารหม้อใหญ่ให้หลานสาวคนเล็ก แม้ดูเหมือนไม่ค่อยเข้ากันได้ แต่มนิษาชอบกินอะไร คนเป็นป้าจดจำได้หมด

...มะนาวมันก็ชอบกินเหมือนพ่อมันนั่นแหละ มะขามมันชอบกินอะไร ลูกสาวมันก็ชอบกินแบบนั้น ถอดกันมาเปี๊ยบ...

นางพูดเช่นนั้นอยู่บ่อย ๆ วันนี้ก็นึกอยากทำเมนูที่น้องชายเคยชอบกินนักหนาในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ คือแกงคั่วสับปะรดใส่หอยแมลงภู่ เมื่อน้องจากไป องุ่นไม่คิดจะทำเมนูนี้ให้ตัวเองหรือใครกินอีก กระทั่งได้รู้ว่ามะนาวชอบกินแกงคั่วสับปะรดมากและซื้อหามากินบ่อย ๆ ตั้งแต่นั้นองุ่นจึงปัดฝุ่นหม้อไหกระทะตะหลิว และลุกขึ้นมาทำอาหารอีกครั้งเพราะรู้แล้วว่าจะทำเมนูเหล่านั้นให้ใครกิน

องุ่นหอบหิ้ววัตถุดิบมาใช้ครัวที่บ้านหลานสาว ทำเสร็จแล้วจะได้ตักกินกันได้เลย มนิษากับสริดาออกไปทำธุระที่ห้างสรรพสินค้าแถวบ้าน นางจึงโทรบอกสองพี่น้องว่าให้กลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้านเพราะกำลังจะทำเมนูโปรดให้

“ให้นิดหน่อยช่วยทำอะไรดีคะป้าหงุ่น”

เด็กสาวถามตามประสาคนขยันขันแข็ง

“ไปเด็ดใบมะกรูดให้ป้าก็แล้วกัน เครื่องแกงป้าตำเอาไว้แล้ว กะทิก็ใช้กะทิกล่อง หอยแมลงภู่ก็ซื้อมาแบบแช่แข็ง แทบไม่เหลืออะไรให้ช่วยแล้วล่ะ...”

 องุ่นเปิดแก๊สตั้งไฟอุ่นหัวกะทิ ใส่เครื่องแกงลงไปละลาย เคี่ยวต่อสักพักจนน้ำแกงเดือดส่งกลิ่นเครื่องเทศหอมตลบอบอวลไปทั้งครัว แล้วค่อยเติมเนื้อหอยแมลงภู่ตัวเล็ก ๆ เพราะหล่อนรู้สึกว่ามันดูดซับเครื่องแกงและอร่อยดีกว่าตัวใหญ่ ๆ ตามด้วยน้ำตาลปี๊บ แล้วก็เนื้อสับปะรดอมเปรี้ยวนิด ๆ ที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ น้ำปลากับน้ำมะขามเปียกค่อยมาเติมทีหลังหลังยกลงจากเตาแล้ว โรยหน้าด้วยใบมะกรูดหั่นฝอยกับพริกชี้ฟ้าสีแดงสดหั่นแฉลบ คนอื่นทำกันอย่างไรไม่รู้แต่ตำรับของนางคือทำแบบนี้ เท่านี้ก็ได้แกงคั่วสับปะรดหอมหวนยั่วน้ำย่อยจนกระเพาะส่งเสียงโครกคราก

“นิดหน่อย เดี๋ยวถ้าพี่ ๆ เขามาแล้วเราเจียวไข่ไว้ด้วยสักจานนะ อย่าเพิ่งเจียวตอนนี้เดี๋ยวมันจะหายฟู”

นิดหน่อยรับคำ โทรศัพท์ขององุ่นดังขึ้นพอดี เป็นเพื่อนรักที่โทรเข้ามา

“องุ่น เธอทำอะไรอยู่”

ธิดาถามเป็นประโยคแรก

“ฉันเพิ่งทำกับข้าวเสร็จ มีอะไรหรือเปล่า”

“มีคนอยู่ใกล้ ๆ เธอหรือเปล่า”

“มีเต็มบ้านไปหมด ฉันอยู่ที่บ้านส้มหวาน แต่หลานฉันไม่อยู่หรอกนะ ออกไปทำธุระกัน เธอมีอะไรหรือธิดา”

“ฉันมีเรื่องจะมาบอก กลัวเธอจะเป็นลมน่ะสิ”

“ทำไมฉันต้องเป็นลม มีใครเป็นอะไร”

องุ่นขมวดคิ้ว น้ำเสียงเป็นกังวลขึ้นมาทันที ธิดารีบบอก

“ไม่มีใครเป็นอะไรหรอก ไม่ต้องทำเสียงแบบนั้น”

“อ้าว…เธอเล่นเกริ่นมาแบบนั้นฉันก็ใจเสียนะธิดา ตกลงมีอะไรล่ะยะ”

“คืออย่างนี้ ตั้งใจฟังนะ ลูกชายฉันมันเพิ่งมาบอกว่ามันอยากแต่งงานแล้ว…”

ป้าของสองสาวงงไปวูบ เรื่องดี ๆ ทำไมธิดาจึงต้องเกริ่นมาอย่างกับว่ามันเป็นข่าวร้าย

“อย่างนั้นก็ดีน่ะสิ เราก็อยากให้ธีกับส้มหวานแต่งงานกันมาตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ”

“มันก็ใช่...”

เสียงธิดาถอนหายใจ

“...แต่ว่าคนที่ธีอยากแต่งด้วย ไม่ใช่ส้มหวานน่ะสิ”

องุ่นใจหาย เข้าใจแล้วว่าเหตุใดธิดาจึงได้พูดจาอ้อมไปอ้อมมาจนนางเวียนหัว

“โถ่ ส้มหวานเอ๊ย”

“องุ่น ฉันยังพูดไม่จบ”

“ฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไร ไม่เป็นไรหรอกนะธิดา ไม่ต้องคิดมาก ฉันรู้ว่าเรื่องแบบนี้เราบังคับใจใครไม่ได้”

นางฝืนพูด ยอมรับว่าผิดหวังและเสียใจแทนส้มหวาน อีกใจก็นึกโกรธธีทัตขึ้นมา เทียวไล้เทียวขื่อหลานสาวของหล่อนอยู่ตั้งนานแล้วจู่ ๆ มาบอกว่าอยากแต่งงานกับคนอื่น นี่ถ้าไม่ใช่ลูกชายเพื่อน คงได้ด่าเปิงไปสักยก

“ตกใจใช่ไหมหงุ่น นี่ก็ตกใจเหมือนกัน ฉันนึกว่าลูกชายฉันมันชอบพออยู่กับหนูส้ม ที่แท้กลับเป็นมะนาวที่มันอยากจะแต่งงานด้วย…”

“ก็อย่างที่บอกนั่นล่ะว่าเรื่องแบบนี้มัน…เอ๊ะ…เมื่อกี้เธอว่ายังไงนะธิดา”

“ฉันบอกว่าคนที่เจ้าธีมันอยากให้ไปสู่ขอให้คือมะนาว หลานคนเล็กของเธอไง…ตู๊ดๆๆๆ”

สัญญาณหายไปเพราะองุ่นตกใจจนทำโทรศัพท์ร่วงกระแทกพื้น นางนั่งอ้าปากค้างอยู่หลายวินาที…

ที่แท้นายธีก็ชอบยัยเด็กทะโมนนั่นหรือนี่

โอย…โถ่ถัง ทำกรรมอะไรมาลูกเอ๊ยถึงได้ไปชอบยัยหลานแก่นกะโหลกนั่น นี่ถ้าได้แต่งงานกันไปจริง ๆ ฉันไม่รับคืนนะ ให้แล้วให้เลย องุ่นนึกในใจ แต่ในความคาดไม่ถึงนั้น มีความรู้สึกสบายใจอย่างประหลาดซ่อนอยู่... นี่หรือเปล่านะ เหตุผลที่ทำให้หล่อนฝันถึงพ่อแม่ของมนิษาทั้งที่ไม่เคยฝันเห็นกันมาเลยตลอดหลายปี

มะนาว     พวกแกห้ามล้อเด็ดขาดเข้าใจปะ

   

มนิษาพิมพ์ดักคอเพื่อน ๆ ในกลุ่มไลน์ พวกเธอกำลังนัดไปเจอกันที่ร้านบุฟเฟต์เจ้าประจำ

แป้งหมี่     ไม่ล้อ แต่ต้องเล่ามาให้หมดว่าไปกินกันตอนไหน

มะนาว     ไอ้บ้า ยังไม่ได้กิน

เมริน       อ้าว พลาดแรง ทำไมยังไม่กิน รอไรอยู่

อิ่มนวล    นั่นสิ รอไรอยู่

มะนาว     ตะละคน เด๋วไม่ไปซะหรอก

แป้งหมี่    สายไปแล้ว ไม่มาจะบุกไปลากถึงบ้าน

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา แก๊งเพื่อนสาวมารวมตัวกันครบ ขาดก็แต่แป้งหมี่ที่ตัวอยู่กรุงเทพ คนที่เหลือช่วยกันรุมยิงคำถามใส่มนิษาว่าไปไงมาไงเพื่อนรักจึงได้กลายเป็นแฟนกับคนที่เคยเป็น ‘ว่าที่’ พี่เขย

“สรุปว่าพี่ส้มก็ไม่ได้ชอบเขา เขาก็ไม่ได้จีบพี่สาวแก แต่ดันมาจีบแกแทนอย่างนั้นน่ะเหรอ อุ๊ย...ฟัง ๆ ดูก็เหมือนละครน้ำเน่าเหมือนกันเนาะ”

เมรินว่า สีหน้าเขิน ใครจะคิดว่าเพราะเธอไปเจอผู้ชายคนนั้นโดยบังเอิญที่โรงพยาบาล กลับเป็นตัวเร่งเหตุการณ์ให้เพื่อนได้ถูกผู้ชายสารภาพรักไปเสียได้

"ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าคนแรกที่จะได้แต่งงานคือไอ้มะนาว"

อิ่มนวลเอ่ยออกมานัยน์ตาเคลิ้มฝัน

"ยัง ยังไม่แต่ง แค่จะหมั้นกันไว้ก่อน ฉันยังไม่พร้อมใช้ชีวิตแต่งงานตอนนี้หรอก"

"แล้วคุณพี่เขาจะรอได้หรือ เขาแก่กว่าพวกเราตั้งหลายปีนี่นา"

เมรินสงสัย

"รอไม่ได้ก็ต้องรอนะ"

"ไม่กลัวเขาเปลี่ยนใจเหรอ"

เมรินถามซื่อ ๆ ไม่ได้คิดจะยุแยงหรือวางระเบิดให้เพื่อนไขว้เขว

"ถ้าพี่ธีรอไม่ได้แล้วเปลี่ยนใจไปหาคนอื่น ก็ถือว่าฉันโชคดีที่ผู้ชายโลเลคนหนึ่งออกไปจากชีวิต แต่ถ้ารอได้ เขาก็จะเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกไงล่ะ"

"แน่ใจนะไอ้นาวว่าพี่เขาจะโชคดีน่ะ"

อิ่มนวลหยอกเข้าให้ มนิษาค้อนใส่

“ไม่รู้ล่ะ พี่ธีเขาขอฉันเป็นแฟนและฉันก็ยอมตกลง แสดงว่าเขาต้องเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดดอยู่แล้ว คนอย่างมะนาวน่ะไม่ได้ยอมเป็นแฟนใครง่าย ๆ หรอกนะจะบอกให้"

“ก็เพราะแกมันน่ากลัวไงไอ้นาว แกเป็นผู้หญิงน่ากลัว”

“แต่ก็น่ากลัวน้อยกว่าแกนะไอ้อิ่ม”

เมรินพูดแทนมะนาว อิ่มนวลตีหน้ายักษ์ใส่ทันที วินาทีต่อมาทั้งสามคนก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนยกแก้ว(น้ำอัดลม)ดื่มฉลองให้กับสาวน้อยคนแรกในแก๊งที่มีแฟนเป็นตัวเป็นตน