23

มนิษาไม่ได้เจอธีทัตมาแล้วหลายวันเพราะเขาไปดูแลงานที่กรุงเทพฯ เขาชวนเธอไปด้วยแต่มนิษาบอกว่าเป็นห่วงร้านต้นไม้จึงปฏิเสธไป แต่ความจริงคือเธอกลัวหัวใจตัวเองมากกว่า ตั้งแต่วันที่ตกลงเป็นแฟนกัน มนิษาก็ตกใจกับความรู้สึกของตัวเองที่พบว่ามันท่วมท้นไปด้วยความปลาบปลื้มและความคิดถึงที่มีต่อเขามากขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอกลัวว่าจะเป็นฝ่ายรักธีทัตมากกว่าที่เขาจะรักเธอ

หญิงสาวสะดุ้งเล็ก ๆ เมื่อมีเสียงเคาะประตูห้องที่เปิดค้างไว้ เป็นสริดาที่เดินยิ้มหวานเข้ามา

"เหม่ออะไรอยู่จ๊ะ"

"เปล่าจ้ะพี่ส้ม กำลังพับผ้าอยู่เฉย ๆ"

สริดาทรุดนั่งบนเตียงเคียงข้างน้องสาว มือก็หยิบจับช่วยพับผ้าไปด้วย มนิษาเม้มปากก่อนยอมรับ

"จริง ๆ ก็ไม่ได้เปล่าหรอก นาวกำลังใจลอยจริง ๆ นั่นแหละ"

"อย่างนั้นเหรอ ใจลอยไปถึงไหนเรื่องอะไรล่ะ"

"เรื่องพี่ธีนั่นแหละ"

"ทำไมล่ะ หรือเกิดลังเลขึ้นมา อย่าบอกนะว่าเปลี่ยนใจจะไม่หมั้นแล้ว"

สริดากึ่งถามกึ่งหยอก มนิษายิ้มน้อย ๆ

"ไม่รู้สิพี่ส้ม จู่ ๆ นาวก็กลัวขึ้นมา กลัวว่านาวจะกลายเป็นอย่างแม่ของเราอีกคน"

มือที่กำลังพับผ้าของสริดาหยุดชะงักไปเล็กน้อย คนเป็นพี่รู้ดีว่าน้องสาวหมายถึงอะไร แม้ช่วงเวลาที่สองพี่น้องได้อยู่กับพ่อแม่จะแสนสั้นเพราะท่านทั้งสองจากโลกนี้ไปเร็วเหลือเกิน แต่ในช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันนั้นก็ยังจำได้ดีว่าแม่รักพ่อมากแค่ไหน รักจนยอมนอนร้องไห้ทุกคืนที่พ่อออกไปกับผู้หญิงคนอื่น รักจนยอมให้อภัยทั้งที่พ่อนอกใจครั้งแล้วครั้งเล่า แม่อาจคิดว่าตัวเองเจ็บลำพังแต่ความจริงคือทุกครั้งที่แม่ร้องไห้หรือมองตามหลังพ่อไปด้วยแววตาหม่นหมอง ลูกทั้งสองที่อยู่ในวัยจำความได้แล้วก็กำลังมองและซึมซับรับรู้ความเจ็บปวดของแม่ไปด้วย

ครั้งหนึ่งสริดาเคยถามแม่ตรง ๆ ว่าทำไมแม่ยังอยู่กับพ่อ ทำไมไม่ทำอะไรให้พ่อรู้ว่าแม่เสียใจ พ่อทำให้แม่ร้องไห้ซ้ำ ๆ แล้วยังทนอยู่กับพ่อได้อีก

"เพราะพ่อเป็นพ่อของส้มกับน้องมะนาวไงลูก"

"แต่พ่อทำให้แม่ร้องไห้นี่นา ส้มไม่ชอบเห็นแม่ร้องไห้ แม่เลิกกับพ่อเถอะ ส้มไม่ว่าหรอก พ่อกับแม่ของอัญชนาก็เลิกกัน พ่อแม่ของภูเบศร์กับอรรณพก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ครูบอกว่าคนแต่งงานกันแล้ว เลิกกันได้ แต่ยังไงก็ยังเป็นพ่อเป็นแม่"

เด็กหญิงสริดาในวัยแปดเก้าขวบพูดอย่างตรงใจที่สุด ผู้ใหญ่มักลืมไปว่าเด็กแปดขวบก็รู้จักคำว่าหย่าร้าง รู้ว่าคนเป็นพ่อแม่เลิกกันได้ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิดปกติแต่อย่างใด...

สิ่งเดียวที่ไม่ปกติคือการต้องทนเห็นใครสักคนในบ้านมีความทุกข์อยู่เสมอแบบนี้ต่างหาก

วันนั้นสริดาจำได้เลือนลางว่าสุดท้ายแม่ก็ยิ้มแล้วบอกออกมาว่า...

"เพราะแม่รักพ่อของหนูไงจ๊ะ แม่รักพ่อเหมือนที่แม่รักหนูสองคน เวลาเรารักใคร เราจะอภัยให้เขา เราจะแทบไม่โกรธเขาเลยเหมือนที่แม่ไม่เคยโกรธส้มหวานกับมะนาวเลยยังไงจ๊ะลูก"

สองพี่น้องไม่เคยเกลียดพ่อแต่แค่สงสารแม่ และตอนนี้น้องสาวของเธอก็กำลังกลัวว่าตัวเองจะเดินตามรอยของมารดา

สริดาบีบมือน้องสาวด้วยความเข้าใจ

"พี่รู้ว่ามะนาวจะไม่เป็นเหมือนแม่ แม่เกิดมาในยุคนั้น ความคิดความเชื่อของแม่ก็อาจเป็นแบบนั้น พี่ไม่โทษแม่หรอก พี่ว่าแม่ได้ใช้ชีวิตของแม่เป็นบทเรียนให้เราสองคนได้เห็นแล้วว่าการรักใครมากเสียจนลืมความเคารพในตัวเองมันจะเป็นอย่างไร แม่ใช้ทั้งชีวิตของแม่เป็นบทเรียนราคาแพงสอนเราสองคน เพราะอย่างนี้พี่เลยเชื่อว่าทั้งพี่และมะนาวก็จะไม่เลือกเส้นทางเดียวกับแม่... พี่มั่นใจมาก"

คนเป็นพี่เอ่ยอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ใครที่คุ้นเคยกับสริดาจะรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวานบุคลิกเยือกเย็น แต่เนื้อแท้แล้วคือความแกร่งไม่เคยหวั่นไหวไปตามอารมณ์ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่สามารถประคองชีวิตและจิตใจอยู่เป็นหลักให้น้องสาวมาได้จนทุกวันนี้

"แล้วตัวพี่ธีล่ะ มะนาวลังเลในตัวเขาด้วยหรือเปล่า"

หญิงสาวส่ายหน้า แววตากระจ่างขึ้น

"ตั้งแต่ตอบตกลงจะเป็นแฟนกัน มะนาวก็ไม่เคยรู้สึกหวาดระแวงพี่ธีเลย ไม่ใช่เพราะหลงรักพี่ธีจนหน้ามืดตามัวนะพี่ส้ม แต่มะนาวไม่ชอบการคบกันแบบที่ต้องคอยมาจับผิดน่ะ ถ้านาวยังไม่เชื่อใจพี่ธี ก็คงไม่ตอบรับเป็นแฟนตั้งแต่แรก แต่ถ้าตัดสินใจจะคบแล้ว นาวก็คือเชื่อหมดใจ แต่ถ้าวันไหนพี่ธีทำให้เห็นว่าเชื่อใจไม่ได้ นาวก็จะ...ตัดฉับ!"

มนิษาชูสองนิ้วทำท่ากรรไกรประกอบคำพูด สริดานิ่งอึ้ง

"ตัดฉับ...ตัดอะไร!"

"ก็ตัดใจไงพี่ส้ม คิดว่าน้องกำลังจะตัดอะไรเนี่ย"

สองพี่น้องหัวเราะออกมาพร้อมกันเพราะเข้าใจตรงกัน ป้าองุ่นที่กำลังเดินขึ้นบันไดมาเพื่อมาหาหลานสาวหยุดชะงัก ฟังเสียงหัวเราะสดใสของหลานทั้งสองแล้วก็ตัดสินใจเดินกลับลงบันไดไปเงียบ ๆ สีหน้ามีรอยยิ้ม ปล่อยให้พี่น้องเขาคุยกันตามประสาสาว ๆ วัยไล่เลี่ยกัน คนเป็นป้าแค่ได้มองอยู่ห่าง ๆ ได้เห็นหลานมีความสุขก็พอใจที่สุดแล้ว

**

หลายวันต่อมาเมื่อธีทัตกลับจากกรุงเทพฯ เขาก็มารับมนิษาไปกินข้าวที่บ้านของพ่อกับแม่ ชายหนุ่มชวนสริดากับป้าองุ่นด้วย  แต่สองคนนั้นคิดตรงกันว่าปล่อยให้มะนาวสาวน้อยได้ไปใช้เวลากับครอบครัวของแฟนหนุ่มตามลำพังก่อนดีกว่า

ธิดาสั่งให้แม่ครัวทำอาหารต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้เต็มโต๊ะ

“โอ้โห ปกติบ้านป้าธิดาทำอาหารเยอะขนาดนี้เลยหรือคะ”

หญิงสาวผู้อ่อนวัยกว่าไม่อาจเก็บอาการได้ ก็บนโต๊ะกินข้าวที่ยาวเหมือนโต๊ะงานเลี้ยง ทั้งต้มผัดแกงทอดนับสิบเมนูวางเรียงกันไปจนน่ากลัวว่าอาจต้องใช้เวลาสักสามวันกว่าจะกินให้หมด

“ก็ไม่ได้เยอะขนาดนี้ทุกวันหรอกจ้า แต่วันนี้มะนาวจะมา ป้าเลยสั่งให้แม่ครัวทำไว้เยอะ ๆ นี่ป้าแอบถามมาจากองุ่นเขาว่าหลานสาวเขาชอบกินอะไรบ้าง แล้วก็ให้แม่ครัวของบ้านป้าทำตามนั้น”

“โถ่…ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยค่ะ มะนาวเกรงใจนะคะนี่”

หญิงสาวเอ่ยอย่างขัดเขินระคนซาบซึ้งใจ ทั้งซึ้งที่ธิดาเอ็นดูและซึ้งที่ป้าองุ่นคนที่โดนหลานสาวอย่างเธอตีฝีปากด้วยตลอดแต่ก็ยังจดจำได้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบกินอะไร

“ลุงก็บอกป้าเขาแล้วว่ามะนาวก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ไม่ต้องทำอะไรให้มันพิสดารหรอก”

คงเดชเอ่ยขึ้นมาบ้าง

“ไม่ใช่คำว่าพิสดารนะพ่อ ใช้คำว่าพิเศษต่างหากล่ะ ก็เพราะวันนี้เป็นครั้งแรกที่มะนาวมากินข้าวกับลุงกับป้าในฐานะแฟนลูกชายป้าจริงไหมจ๊ะ ป้าเลยทำอะไรให้มันพิเศษขึ้นมาหน่อย เออ อีกอย่าง เรียกป้ากับลุงไม่ได้แล้วนะ ต้องหัดเรียกว่าแม่กับพ่อให้ชินปากได้แล้วนะ”

มนิษายิ้มเขิน ธีทัตที่นั่งเก้าอี้ตัวติดกันนึกอยากเอื้อมมือไปจับมือเธอไว้ แต่ก็กลัวหญิงสาวจะทำตัวไม่ถูกไปกันใหญ่