9

“ต้นนี้ขายดีเลยนะ ต้นกวักมรกต ใบสวย เขียวเข้ม แข็งแรง ดูแลง่ายมาก ไม่ต้องรดน้ำบ่อย เลี้ยงในบ้านหรือในห้องทำงานก็ได้ แถมชื่อเป็นมงคล เหมาะจะให้เป็นของขวัญ”

“ได้เลย เอาต้นนี้หนึ่ง แล้วมีต้นไหนที่หมายถึงความโชคดีอีกมั้ย”

คราวนี้มนิษาหันไปยกกระถางต้นโป๊ยเซียนจิ๋วที่กำลังมีดอกสีชมพูอ่อน “โป๊ยเซียน ไม้มงคลแห่งโชคลาภ เชื่อกันว่าถ้าเลี้ยงจนออกดอกครบแปดดอก จะนำโชคดีมาให้”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ

“ต้องรอให้ครบแปดดอกเลยหรือถึงจะโชคดี?”

มนิษาเผลอหัวเราะออกมาเป็นครั้งแรก

“ก็แค่ความเชื่อน่ะค่ะ ถ้าเราคิดว่าโชคดีเสียอย่างก็ไม่ต้องรอครบแปดดอกก็ได้ จริง ๆ แล้วโป๊ยเซียนเป็นไม้ดอกที่ปลูกง่ายนะ มีดอกตลอดปี แต่บางคนเชื่อผิด ๆ เพี้ยน ๆ ว่าต้องเป็นโป๊ยเซียนที่แอบขโมยมาถึงจะขลัง ฟังแล้วโมโหอยากให้โดนหนามโป๊ยเซียนตำสักที”

ธีทัตยิ้มขัน เขาเองก็เพิ่งเคยได้ยินว่ามีความเชื่อแบบนี้ด้วย

“แล้วถ้าเพื่อนพี่อยากให้ชีวิตมันราบรื่น สงบสุขอะไรทำนองนั้น ควรให้ของขวัญเป็นต้นอะไรดี”

“ต้นนี้เลย ไผ่กวนอิม สื่อถึงความสงบ ร่มเย็น แถมช่วยเสริมดวงเรื่องสุขภาพด้วย”

เขามองต้นไผ่กวนอิมในมือเธอแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ถ้าอย่างนั้นก็เอาต้นนี้ด้วยครับ ดูเรียบง่ายแต่มีความหมายดี”

มนิษายื่นต้นไผ่กวนอิมให้พี่ดอกรักที่มายืนรออยู่ใกล้ ๆ พร้อมเอ่ย “รับรองว่าคนรับต้องชอบแน่นอน พี่ดอกรักคะ ช่วยหาไม้มงคลแบบที่เป็นไม้ยืนต้นให้คุณพี่เขาอีกสักสองสามต้นนะคะ เขาจะเอาไปเป็นของขวัญขึ้นบ้านใหม่จ้ะ”

“ได้เลยค่ะน้องมะนาว” ดอกรักรับคำ ก่อนเดินปลีกออกไปหาต้นไม้ตามสั่ง ธีทัตหันมาชวนเจ้าของร้านคุยต่อ

“ร้านนี้เปิดมากี่ปีแล้วหรือ เห็นป้าองุ่นเคยเล่าว่าเปิดมาตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของมะนาว”

“ก็สามสิบกว่าปีมั้ง ตั้งแต่แม่กับพ่อยังอยู่ ตอนแม่กับพ่อเสีย ได้ป้าองุ่นกับคนงานช่วยกันประคับประคอง พอนาวเรียนจบก็เลยมาดูแลเต็มตัว”

“มะนาวกับส้มหวานนี่เก่งมากเลยนะ ที่ดูแลตัวเองมาได้ขนาดนี้”

“ก็ไม่ได้เก่งอะไรหรอก โชคชะตาบังคับต่างหาก แต่ถึงเราจะโชคร้าย ก็ยังโชคดีกว่าอีกหลาย ๆ คนเพราะยังมีป้าองุ่นเป็นที่พึ่งทางใจ และพ่อกับแม่ก็ทำประกันชีวิตไว้เยอะ ท่านคงคิดเผื่อเราสองพี่น้องไว้แล้วน่ะค่ะ แต่ถ้าเลือกได้นาวก็อยากได้ชีวิตทั้งสองคนกลับมามากกว่านะ”

มนิษาพูดด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดาไม่มีร่องรอยความเศร้าโศกใด ๆ เหลืออยู่ อาจเพราะเหตุการณ์มันก็ผ่านมาเนิ่นนานแล้ว ลูกค้าคนใหม่เข้ามาพอดีหญิงสาวจึงปลีกตัวไปรับลูกค้า ไม่ทันได้เห็นสายตาอ่อนโยนของธีทัตที่มองตามมา ไม่ว่าอะไรก็ตามที่ทำให้มะนาวเป็นมะนาวอย่างทุกวันนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือป้าองุ่นได้ประคับประคองสองพี่น้องมาเป็นอย่างดี และน้องสาวที่ดีทั้งสองคนนี้จะได้รับความจริงใจจากเขาตลอดไปไม่ว่าเขาจะได้ลงเอยกับสริดาหรือไม่ก็ตาม

**

“นี่แค่ครึ่งเช้า ได้ทั้งหมดนี้เลยหรือ”

ธีทัตถามอย่างทึ่งเมื่อเห็นขนมหวานทั้งสามถ้วยที่เพื่อนรักใช้เวลาเรียนและลงมือทำแค่สามสี่ชั่วโมง แนตตี้ยิ้มปลื้ม

“ไม่คิดเหมือนกันว่าจะทำได้...”

ธีทัตเงยหน้าสบตาเพื่อนอย่างขอบคุณ เพราะตอนแรกที่เขาขอให้แนตตี้มาสวมบทบาทเป็นนักเรียนขนมไทย มันเป็นแค่ข้ออ้างที่เขาจะพาเพื่อนหญิงข้ามเพศมาเปิดตัวอย่างอลังการให้คนบ้านนี้รู้จัก แนตตี้รับปากจะช่วยเพราะเธอก็ไม่ได้มีธุระอะไรที่ไหน และดูเหมือนว่าตอนนี้หญิงสาวจะสนุกขึ้นมาแล้วจริง ๆ

“มื้อเที่ยงเราได้ของหวานแล้วนะคะ แต่กินข้าวกันก่อนดีกว่านะ ดีไหม”

คุณครูสริดาเอ่ย ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย มื้อนั้นนอกจากแกงเขียวหวานหม้อใหญ่(ที่แนตตี้แอบร้องขอเมนูนี้มาก่อนล่วงหน้า) จึงยังมีบัวลอยหลากสี แกงบวดข้าวโพด และฟักทองแกงบวด ฝีมือแนตตี้เกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

“นี่แกทำได้ขนาดนี้จริง ๆ หรือวะแนต”

ธีทัตยังถามย้ำอย่างไม่อยากจะเชื่อเมื่อได้ชิมขนมทั้งสามถ้วยปิดท้ายอาหารมื้อกลางวัน มนิษาที่ตักบัวลอยกินยังพยักหน้าหงึก ๆ

“ไม่ใช่แค่คุณสามีหรอกค่ะที่ประหลาดใจ อิฉันเองก็ยังทึ่งตัวเองไม่หายว่าทำไปได้อย่างไร”

คำว่า ‘สามี’ ที่แนตตี้ใช้เรียกขานธีทัตทำให้มนิษาแทบสำลัก

ชายหนุ่มทั้งขันทั้งสงสาร

“พี่ธีกับพี่แนตเป็นเพื่อนกันมานานแล้วหรือคะ”

เป็นสริดาที่เอ่ยถาม ไม่ใช่เพื่อตัวเองแต่เพราะเดาได้ว่าใครบางคนคงอยากรู้เรื่องนี้เหลือเกินแล้ว

“ครับ รู้จักกันตอนเรียนปีหนึ่ง เจอกันตั้งแต่วันแรกที่คณะ แล้วก็ได้อยู่หอพักนักศึกษาห้องเดียวกันอีก เลยสนิทกันมาก ๆ”

“หอพัก? ห้องเดียวกัน?”

คราวนี้เป็นมนิษาที่โพล่งถามขึ้นมาอย่างลืมมารยาท แนตตี้พยักหน้า

“ใช่ค่ะ ห้องเดียวกัน บางคืนก็นอนเตียงเดียวกันด้วย...ไม่ใช่อะไรหรอกนะ พี่ติวหนังสือให้ไอ้เจ้าธีจนหลับคาเตียงไปพร้อม ๆ กัน”

“เอ่อ แล้วทำไมมหาวิทยาลัยถึงได้จับให้พี่สองคนอยู่ห้องเดียวกันได้ล่ะคะ ก็พี่ธีเป็นผู้ชาย ส่วนพี่แนตเป็นผู้...ผู้หญิง”

มนิษานิ่งอึ้ง นึกในใจว่าไม่จริงน่า เธอจะดูไม่ออกได้อย่างไรกัน

แนตตี้ยกมือทาบอก สีหน้าปลาบปลื้ม

“ตายแล้ว น้องมะนาวยังไม่รู้จริง ๆ หรือคะนี่ พี่นึกว่าจะดูออกตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกันแล้วนะ”

“ดู...ดูอะไรออกคะ”

“ก็ดูออกว่าพี่เป็นผู้หญิงข้ามเพศยังไงล่ะจ๊ะ ก็พอจะรู้ตัวนะว่าสวยน่ะ แต่แหม เห็นน้องมะนาวตะลึงขนาดนี้พี่ก็รู้สึกปลื้มขึ้นมาหน่อย ๆ”

แนตตี้หัวเราะอารมณ์ดี นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ได้เห็นสีหน้าและปฏิกิริยาจากคนที่ดูไม่ออกว่าเธอมีโครโมโซมเอ็กซ์วาย อาจเพราะกายภาพเดิมของแนตตี้ตอนยังเป็นนายนัฐสิทธิ์ มีความบอบบางร่างสูงโปร่ง ผิวขาวใสตามบรรพบุรุษ รูปหน้าและเครื่องหน้าสมมาตรแบบที่ไม่ว่าจะอยู่ในเพศสภาพไหนก็สวยงามน่ามอง

แต่ความจริงที่ว่าแนตตี้เป็นผู้หญิงข้ามเพศก็ไม่ได้หมายความว่าธีทัตจะได้คบหากับเธอแบบคนรักไม่ได้ใช่ไหม...มนิษายังทำหน้าเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ และชายหนุ่มคนเดียว ณ ที่ตรงนั้นก็อ่านใจเธอออก

“พี่กับแนตตี้เป็นเพื่อนสนิทกัน แนตมันแต่งงานแล้ว สามีเป็นคนเยอรมัน นี่มันกลับมาเยี่ยมบ้านสองเดือน เดี๋ยวก็ต้องกลับแล้ว”

มนิษารู้สึกว่าตัวเองคงกำลังหน้าแดงแน่ ๆ เพราะเคยคิดเป็นตุเป็นตะว่าแนตตี้คือแฟนสาวคนสวยของธีทัต มิน่าเขาถึงดูไม่เดือดเนื้อร้อนใจเลยตอนที่เธอเปิดคลิปให้ดู

“แล้วทำไมคุณพี่ธีถึงไม่บอก ปล่อยให้มะนาวเข้าใจผิดอยู่ได้”

เธอถามตรง ๆ เริ่มกรุ่นโกรธเมื่อคิดว่าที่ผ่านมาเขาคงหัวเราะเยาะลับหลังด้วยเห็นว่าเธอโง่เต็มที

แต่ธีทัตไม่ได้เยาะเย้ยและไม่เคยมองมนิษาว่าโง่

“ถ้าพี่บอกตอนนั้นมะนาวก็คงไม่เชื่ออยู่ดี สู้พี่พาแนตมาแนะนำให้รู้จักเลยดีกว่า”

“นาว...ขอโทษค่ะ”

สาวน้อยพึมพำเสียงอ่อย จะจับโป๊ะนายธีทัตแต่ตัวเองกลับเป็นฝ่ายโป๊ะเองไปเสียได้

“ขอโทษทำไมกัน พี่ว่าน่ารักดีออกที่มะนาวกระตือรือร้นขนาดนั้น ถ้าส้มหวานเป็นน้องสาวของพี่แล้วมีไอ้หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้มาจีบ พี่ก็คงจะหาเรื่องจับผิดมันให้ได้มากที่สุดเหมือนกันนั่นล่ะ”

ยิ่งธีทัตอธิบาย มนิษาก็ยิ่งอยากก้มหน้ามุดลงใต้โต๊ะให้รู้แล้วรู้รอด หมอนี่กำลังพูดให้กำลังใจ ไม่ถือสา หรือว่าหลอกด่าเธอกันแน่นะ...

ฮึ่ม! คอยดูต่อไปก็แล้วกัน ถึงแม้เรื่องนี้ธีทัตจะรอดตัวไปได้ แต่มนิษาก็ยังไม่ถอดใจที่จะหาข้อพิสูจน์ให้ได้ว่าผู้ชายคนนี้ ไม่ได้ดีพอจะมาเป็นแฟนพี่สาวเธอเลยสักนิดเดียว