รัก (อีกครั้ง) ก็รักแค่เธอ

รัก (อีกครั้ง) ก็รักแค่เธอ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-05-18
โดย:  ครัวซองเนยสดยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
41บท
665views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเลือนรางด้วยหยดน้ำตาที่เอ่อรื้นคลอหน่วยตาไม่ขาดสาย ปานรัมภายกมือขึ้นปาดร่องรอยแห่งความเสียใจครั้งแล้วครั้งเล่า แต่น้ำตาเจ้ากรรมกลับยิ่งหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาประหนึ่งทำนบกั้นความเจ็บปวดได้พังทลายลง เธอมองไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย ในใจหวนนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านพ้นไปราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สุ้มเสียงนุ่มกังวานที่เคยกระซิบแผ่วพร่าบอกรักซ้ำๆ อยู่ข้างหู ทว่าในยามนี้ คนเดียวกันนั้นกลับเป็นคนทุบทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจนแหลกลาญไม่มีชิ้นดีด้วยน้ำมือของเขาเอง นิ้วเรียวสวยพยายามเกลี่ยน้ำตาที่ร่วงหล่น ทว่าความเจ็บปวดกลับยิ่งแล่นริ้วเข้าสู่หัวใจอย่างรุนแรง ละม้ายคล้ายว่าใครคนนั้นจงใจปักคมมีดลงบนกลางอกของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหวอะหวะเกินจะเยียวยา ในวินาทีที่ความเสียใจดิ่งลงถึงที่สุด ปานรัมภาก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวท่ามกลางม่านน้ำตา เธอคิดว่าโทษทัณฑ์ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคนไม่รู้จักพอ และคนที่เห็นค่าความรักเป็นเพียงของเล่นชั่วครั้งชั่วคราว คือการปล่อยให้เขาจมปลักอยู่กับความรู้สึกผิดนี้ไปชั่วชีวิต ให้เขารับรู้รสชาติของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปเพราะความมักมากของตัวเอง

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

แนะนำนิยาย + ลิขสิทธิ์

Her father tapped her a few times and she turned on her bed, pulling her pillow closer.

“Heyy, wake up.” her dad called lowly, but the urgency of his voice couldn't be mistaken. She fluttered her eyes open before staring at her father with sleepy eyes.

“Dad. What's…”

“Shhh. Be quiet, Cielo” her father interrupted. His tone was low, but strong enough to let her know something was wrong. She stared from her father to her brother that was standing a few feet beside him looking uninterested in what their father was saying. She sat upright on the bed, rubbing her eyes with her palms as she waited for her dad to speak again. She still felt sleepy.

“Let's go." Her father stated matter of factly and helped her get out of the bed. She got down from her bed quietly and put her legs into her flip-flop slippers before her dad pulled her out of the room.

They walked into the lobby where they heard a loud banging on the entrance door. She wanted to scream, but not for her father's hand that went instinctively over her mouth, muffling her scream. The banging on the door increased as her father increased his pace, making his brother quicken his steps too. They got to the back of the door and their dad looked back before pushing the wood aside, giving way to a secret exit. She stared at it in awe while their father punched in some codes. She used to play almost every day around that wall, but she never noticed it was a secret exit. She never thought of it.

Her father pushed the door open and she peeped outside. It was still dark, though the moon was out in the sky serving as an illuminant.

“Enzo, I want you to take your sister out and run until you are very far away from the house.” their father stated, kneeling to their level.

“But why Papa?” She asked, staring at him with the beautiful eyes of a seven year old. She had the same almond eyes as her father.

“No questions, Cielo. Just do as I say." Their father responded and they both nodded. He took out a gun from his coat and handed it over to Enzo.

“Use it to protect yourself and your sister.” Enzo nodded at his father. He knew something was definitely not right. He knew they were in danger, but he also knew it was better not to ask questions.

Their father pulled them into a hug and kissed them on their foreheads before pushing them out gently. He stared as they ran before locking the door. He knew that was going to be the last time he would ever see them again. He placed the wood back in its former position before going back into the house.

The banging on the door continued heavily. They had been banging for over ten minutes and he knew that very soon, the door would give way. He always knew this day would come. The day when they would come for blood.

Taking quick and quiet steps to his room, he went to his drawer beside the bed and took out his gun. His wife was still sleeping peacefully on the bed, oblivious to the death that was knocking at their door. She had been diagnosed with stress induced insomnia and had taken some sleeping pills to help her sleep.

He stared at her beautiful face and was only interrupted by the noise of the door falling to the ground. He kissed his wife hurriedly, before taking out the safety from his gun. He slipped out of the room, locking it as he left. The entire house was still dark as it was night time and he had switched off the light, but he loved darkness. He loved the peace and calmness it brought to his soul. Moving stealthily in the darkness, he walked back to the sitting room where the men in black were.

The order was clear. Take out Matteo Verrilli and his family, and so far, the men in black were known for keeping orders.

Enzo and Cielo ran as fast as they could away from their house. It was still night, or at least, the early hours of the morning. It was still dark, except for the light from the moon that shone, leading them as they ran. They hadn't said anything to each other since their father told them to run. They knew something was wrong, but they never knew that that was going to be the last time they ever saw their parents.

“I'm tired” Cielo, the younger child of the Verrilli family complained after they were at a safe distance away from their home.

“Me too.” Her brother agreed and she sat down on the floor by the road.

“Why did Father give you a gun?" She questioned her eyes on the gun in her brother's hand. She was quite young, but she knew what a gun was and what it was being used for. Her father made use of it a lot, and she knew that.

“To protect you of course.” Her brother, Enzo replied and she scoffed arrogantly.

“I can protect myself.” She stated, making her brother laugh. “We are going to see Papa and Mama again, right?" She asked after they had sat in silence for over a minute.

“I Hope so,” he stated unconvincingly.

****

“Matteo, I know you are somewhere in the dark, and you can hear me, so come let's wine." One of the men in black said while the other moved silently in the dark. He could see both of them from where he hid. The men in black were known to be a very deadly assassin duo. They were based in Venice and executed high profile cases, but this was the first time in as long as he could remember, they got to Palermo, and he was the one to be taken out.

Matteo Verrilli was the two sides of a coin. Vicious and deadly when he needed to be, peaceful and living when the situation demanded. He was the head of one of the biggest crime families in Palermo, The Verrilli family. Palermo was known for three crime families who marked territories and controlled the city. The Cherisi, Rossi, and the Verrilli families. They never maintained a peaceful relationship with each other, but somehow, they never went to war.

Rossi had always been the deadlier of the three families until their current heads took over.

Matteo was a very ambitious young man. Growing up in one of the deadliest crime families in Italy, he was a visionary young boy with dreams. At nineteen, he had already cleared a drug shipment worth over five million euros, he had killed more men than most of the men at forty so it was just right to hand over the running of the family crime business to him. But that was where the trouble all began.

He had an older cousin who had wanted to ascend the throne. Older than Matteo with a five years gap, but he was weaker in strength and achievement. It was almost like comparing a child at five to a crawling infant. Alessio, Matteo's cousin was a lazy drug abusing adult. His father was the head of the family and when word got out that his father was considering voluntarily stepping down, he set his greedy eyes on the seat.

Matteo fired the first bullet at his paid killers, missing one of them by a margin. The noise of the gunshot woke his wife up. She picked up a gun from the nightstand and hurried downstairs to her bed wears. She walked quietly into the sitting room and when she locked eyes with her husband, he signaled her over. She had barely covered half of the distance between herself and her husband when a bullet caught her in the stomach.

“Nooo” Matteo yelled shouting sporadically as he watched his wife down by the gun of the assassins. He walked out of the hiding, firing with every step he took forward. One of his bullets caught one of the assassins and he groaned loudly. His partner noticed and ducked under the furniture. From his new position, Matteo stood vulnerable against him. He fired a quick bullet that caught his abdomen, making him drop down, groaning painfully.

“Where are the children?” he asked, standing over Matteo who was writhing in pain.

“vaffanculo” Matteo responded in Italian and he released two quick bullets into him. He searched every part of the house and when he couldn't find the children, he returned to his partner who was almost bleeding to death.

“I can't find the children anywhere,” he reported to his partner who hissed out in pain.

“Fuck the children. Get me out of here, I'm dying. " The bleeding partner replied.

All that happened sixteen years ago. Matteo Verrilli and his wife were murdered in their house while his children were nowhere to be found.

Sixteen years since that incident occurred, nobody heard anything about Matteo's family. Alessio had since taken over as head of the Verrilli family.

Enzo and Cielo weren't killed that night, but nobody knew if they were alive or not. Nobody cared.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
41
แนะนำนิยาย + ลิขสิทธิ์
แนะนำนิยายสวัสดีคุณนักอ่าน พี่จะมาแนะนำนิยายของพี่ค่ะ นิยายของพี่เป็นนิยายแนว ญ รัก ญ และเป็นนิยายที่ผู้หญิงสามารถมีลูกด้วยกันได้ผู้หญิงในนิยายของพี่จะมีอยู่ 3 ประเภทค่ะ 1. ผู้หญิงทั่วไป มีมดลูก สามารถตั้งครรภ์ได้ 2. ผู้หญิง มีสเปิร์ม มีจิมิเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง แต่ไม่มีมดลูก ไม่มีประจำเดือน ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้ แต่ทำให้ผู้หญิงทั่วไปท้องได้เพราะมีสเปิร์ม บางคนจะมีรูปร่างเหมือนผู้ชายและไม่มีหน้าอก บางคนมีรูปร่างเหมือนผู้หญิงทั่วไปทุกอย่าง 3. อินเตอร์เซ็กส์ มีสองเพศในยามที่เกิดความรู้สึกนึกคิดหรือมีการ กระตุ้นทางอารมณ์ (มีอารมณ์ทางเพศ) ระบบภายในร่างกายจะตอบสนองอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้ส่วนของ ติ่งกระสัน (แตด) หรือ Clitoris ที่เดิมทีดูเหมือนอวัยวะเพศหญิงทั่วไปทุกประการ จะมีการขยายตัว ใหญ่ขึ้นยาวขึ้นและแข็งตัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด (Erection) และด้วยอิทธิพลของฮอร์โมนที่มีความพิเศษในตัว ติ่งเนื้อส่วนนี้จะมีความยาวเพิ่มมากขึ้นจนมีลักษณะ ก้ำกึ่งและคล้ายคลึงกับอวัยวะเพศชายขนาดพอเหมาะสมวัย และหากมีการเสร็จสมอารมณ์ทางเพศ ก็จะมีสารคัดหลั่งหรือสเปิร์มหลั่งออกมา หลังจากนั้นติ่งกระสันก็จะห
อ่านเพิ่มเติม
1 คำสั่งแม่
ณ คฤหาสน์กิตติภัทร“หมอเจน! เมื่อไหร่จะกลับไปทำงานสักที”เสียงทรงอำนาจของ คุณหญิงลำดวน ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบในห้องนั่งเล่นหรู เธอจ้องมองลูกสาวเพียงคนเดียวที่ยังคงอยู่ในชุดลำลองสบาย ๆ ทั้งที่เลยช่วงหยุดยาวปีใหม่มานานแล้ว แต่รองประธานบริหารอย่าง เจนฤทธิ์ กิตติภัทร ก็ยังไม่มีทีท่าจะเข้าออฟฟิศกิตติภัทรกรุ๊ปอย่างเต็มตัวเสียที“เร็ว ๆ นี้ค่ะ ตอนนี้เจนขอเที่ยวก่อน WFH ไปก่อน” เจนฤทธิ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ใบหน้าหล่อสวยไม่ได้เงยขึ้นจากหน้าจอมือถือที่กำลังรัวนิ้วตอบแชทสาว ๆ ในสต็อกอย่างเมามันคุณหญิงลำดวนมองบนอย่างระอาใจ “เที่ยวหรือติดผู้หญิง!”เจนฤทธิ์ปรายตามองมารดาเพียงครู่หนึ่ง มุมปากหยักยิ้มเท่ ๆ แบบที่ทำเอาสาวน้อยสาวใหญ่แทบละลายมานักต่อนัก ก่อนจะก้มลงกดมือถือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่ใช่เปื่อยหมดแล้วเหรอหมอเจน ใช้งาน บ่อยน่ะ” คุณหญิงเอ่ยแซวแรง ๆ ตามสไตล์“โธ่แม่ เจนเป็นหมอมาก่อนนะคะ แม่อย่าลืมสิ เจนรู้สมรรถภาพตัวเองดี” เขาหัวเราะเบา ๆ“แม่อย่าลืมสิคะว่าลูกแม่เก่งแค่ไหน”“แม่ไม่ลืมหรอก แต่นี่เจนก็จะ 40 แล้วนะ” คุณหญิงเริ่มเข้าโหมดจริงจัง“เอาแต่ควงคนนั้นทีคนนี้ที หาเมียเป็นตั
อ่านเพิ่มเติม
2 รูปใบเก่า
เช้าตรู่ของวันธรรมดา แสงอาทิตย์สีอ่อนลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ เข้ามาแตะบนใบหน้าของ ปานรัมภา เธอขยับตัวอย่างงัวเงีย ก่อนจะลุกจากเตียงอย่างช้า ๆ แล้วลากเท้าออกจากห้องนอนไปยังห้องครัวเธอหยิบขนมปังสองแผ่นหย่อนลงในเครื่องปิ้ง จากนั้นก็เปิดตู้เย็น หยิบเนยสดรสเค็มกับแยมส้มวางบนเคาน์เตอร์ ก่อนจะชงโอวัลตินร้อนหนึ่งแก้ว กลิ่นหวานหอมลอยอบอวลไปทั่วห้องติ๊ง!เสียงเครื่องปิ้งขนมปังดังขึ้นพอดี กลิ่นขนมปังลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว ปานรัมภาเดินไปหยิบขนมปังปิ้งสีทองวางลงบนจาน ทาเนยให้ละลายซึมก่อนจะปาดแยมส้มลงไป เธอนั่งลงที่โต๊ะแล้วกัดคำโตอย่างเอร็ดอร่อย“อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ ยัยปาน”เสียงหัวเราะแผ่วดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อ พล.ต.อ.วรเชญษ์ เดินเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟในมือ“พ่ออย่าแซวปานสิคะ” เธอพูดทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ย ๆ “ก็คนมันหิวนี่นา” วรเชญษ์ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู มองลูกสาวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนหลังจากวรเชญษ์ชงกาแฟแก้วที่สองเสร็จ เขาก็เดินกลับมานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับลูกสาว“วันนี้ไม่ไปไหนเหรอลูก”“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” ปานรัมภาเงยหน้าขึ้น“พ่อถามทำไมเหรอคะ”“เปล่าหรอก พ่อก็ถามไปงั้น” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเ
อ่านเพิ่มเติม
3 พบกันอีกครั้ง
ห้องอาหารของคฤหาสน์กิตติภัทรเต็มไปด้วยความหรูหรา ทว่ากลับมีความกดดันบางอย่างอบอวลอยู่รอบโต๊ะอาหารไม้สักตัวยาว คุณหญิงลำดวนนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะด้วยรอยยิ้มละไม ขณะที่ พล.ต.อ. วรเชญษ์ นั่งถัดมาและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระตามประสาคนคุ้นเคยทว่าสายตาของคนสองคนที่นั่งเผชิญหน้ากัน กลับไม่ได้จดจ้องอยู่ที่อาหารเลิศรสตรงหน้าเจนฤทธิ์ ในชุดเชิ้ตดูสุขุมนิ่งขรึม นั่งมองร่างบางของ ปานรัมภา ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่ลดละ ทุกครั้งที่แววตาคมกริบของเขาปะทะเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ยังคงมีร่องรอยของความโศกเศร้า หัวใจของเขากลับกระตุกวูบและสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ทานเยอะๆ นะลูกหนูปาน แม่ครัวที่บ้านนี้ทำแกงรัญจวนกับแกงคั่วส้มอร่อยขึ้นชื่อเชียวล่ะ” คุณหญิงลำดวนเอ่ยทำลายความเงียบ พลางบุ้ยปากให้ลูกสาวตัวดีอย่างเจนฤทธิ์ตักอาหารให้แขกเจนฤทธิ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปตักอาหารวางลงบนจานของปานรัมภาอย่างแผ่วเบา มือของเขาและเธอเฉียดกันเพียงนิด แต่มันกลับเหมือนมีกระแสความร้อนแรงแล่นผ่านเข้าสู่โสตประสาทของทั้งคู่“ขอบคุณค่ะ คุณเจนฤทธิ์” ปานรัมภาเอ่ยเสียงเบาหวิว เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาตรงๆ เพราะค
อ่านเพิ่มเติม
4 ลากลับบ้าน
หลังจากที่เดินชมบ้านหลังเก่าจนอิ่มเอมไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เจนฤทธิ์ก็พาปานรัมภาเดินกลับมายังคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันเวลาที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายสนทนาธุระกันเสร็จสิ้นพอดีที่บริเวณมุขหน้าบ้าน แสงไฟสีนวลตาจากโคมไฟระย้าขับให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูขรึมขลัง คุณหญิงลำดวนและเจนฤทธิ์มายืนส่งปานรัมภากับพ่อของเธอที่ข้างรถยนต์คันหรูซึ่งติดเครื่องรออยู่ก่อนแล้ว“ขอบพระคุณคุณพี่มากนะครับสำหรับอาหารมื้อนี้ และที่เมตตายัยปาน” พล.ต.อ. วรเชญษ์ เอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ลาคุณหญิงลำดวนด้วยความเคารพ“ไม่เป็นไรเลยตาเชญษ์ ไว้พาหนูปานมาเที่ยวเล่นที่นี่บ่อยๆ นะ คนกันเองทั้งนั้น” คุณหญิงลำดวนตอบรับด้วยรอยยิ้มละไม ก่อนจะหันไปทางลูกสาว“หมอเจน...ลาคุณอากับน้องหรือยังลูก”เจนฤทธิ์ก้าวออกมาด้านหน้าเล็กน้อย สายตาของเขาสบประสานกับปานรัมภาอีกครั้ง ความประหม่าที่เคยมีในสวนเริ่มเบาบางลง แต่ความรู้สึกดึงดูดกลับยิ่งเด่นชัดขึ้นในความเงียบ“เดินทางกลับดีๆ นะคะคุณอา น้องปาน ไว้มีโอกาส พี่จะขออนุญาตคุณอาพาน้องปานไปทานข้าวบ้างนะคะ”“ค่ะพี่เจน...ขอบคุณมากนะคะที่พาทัวร์ชมบ้านในวันนี้” ปานรัมภายกมือไหว้ลาคุณหญิงและเจนฤทธิ์ เธอส่งยิ้มใ
อ่านเพิ่มเติม
5 พบปะเพื่อนฝูง
ปัจจุบันเสียงโทรศัพท์สั่นครืดคราดอยู่บนเบาะรถหรู ก่อนที่ปานรัมภาจะกดรับสายด้วยความเพลียใจ"ครืดดดด ครืดดด...""ยัยปานเพื่อนรัก! กลับมาแล้วเหรอแก""อืม กลับมาแล้ว โทษนะเชอรี่ช่วงนี้ฉันยุ่ง ๆ เลยไม่ได้ไปหาแกเลย""ก็เจอกันวันนี้สิ เจอกันที่ผับไหมแก?""เอางั้นเลยเหรอเชอ ฉันเหนื่อยว่ะ""เป็นไรเหนื่อย?""ช่วงนี้ฉันฝันแปลก ๆ แล้วก็เรื่องแต่งงาน...""แต่งงาน!!! ว๊ายยยย!! ยัยปาน แกจะแต่งงานแล้วเหรอ!""ยังไม่รู้เหมือนกันอ่ะ ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี...""เอางี้ยัยปาน ถ้าแกยังไม่รู้จะทำอะไร มากินเหล้ากับฉันก่อน หนุ่ม ๆ สาวหล่อ สาวเท่ เพียบจ้า!"ยังไม่ทันที่ปานรัมภาจะได้ปฏิเสธ เพื่อนสนิทตัวดีก็ชิงตัดสายไปเสียก่อน ทิ้งให้เธอต้องนั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืดลง ปานรัมภาได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ความสับสนจากเรื่องราวในอดีตยังคงตกค้างอยู่ในหัว แต่เธอก็คิดในแง่ดีว่า ถือเสียว่าไประบายความอัดอั้นก็แล้วกันผับหรูย่านใจกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คนมากมายเดินเข้าเดินออก แสงไฟนีออนสาดส่องไปทั่วบริเวณดูวุ่นวายขัดกับความเงียบสงบของเรือนกิตติภัทรที่เธอเห็นในฝัน ปานรัมภาก้าวลงจากรถด้วยท่าทางสง่างาม แม้ในใจจะหนักอึ้ง
อ่านเพิ่มเติม
6 ห้างสรรพสินค้า
14:14 น.เจนฤทธิ์ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นอย่างลวก ๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นลำแขนแกร่งที่ดูสะอาดสะอ้าน เขาหยิบน้ำหอมกลิ่นประจำตัวมาฉีดพรมเพิ่มเสน่ห์อีกนิดเป็นอันเสร็จพิธี ก่อนจะกดล็อกรถยนต์คันเก่งแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเพื่อนสนิทเมื่อมาถึงห้าง"ฮัลโหลไอ้โมทย์ ฉันอยู่ห้างแล้ว น้องปานออกไปหรือยัง""แหมๆ รีบเชียวนะไอ้เจน แกเสร็จกิจแล้วหรือ ฮ่า ๆ" ปราโมทย์ล้อเลียนเสียงดัง"ไอ้โมทย์!!" เจนฤทธิ์ปรามเสียงเข้ม"เออ ๆ ฉันเห็นน้องปานของแก อยู่ในโซนของสด""เออ ๆ ขอบใจ ฉันวางสายละ"หลังจากวางสาย เจนฤทธิ์ก็ก้าวฉับ ๆ เข้าประตูห้างด้วยความรวดเร็ว และกว่าจะเดินหาโซนของสดเจอก็ปาไปเกือบสิบนาที เขาเดินวนหาสาวสวยจนครบทุกซอกทุกมุมก็ยังไม่เจอ ในใจเริ่มหวั่นว่าสงสัยจะคลาดกันแล้วละมั้งแต่เหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นใจ ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านเชลฟ์บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป สายตาคมก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่คุ้นตา ปานรัมภา กำลังก้ม ๆ เงย ๆ เลือกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่อย่างตั้งใจยิ่งมองก็ยิ่งสวยน่ารัก วันนี้เธออยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืดสีเข้มตัวบางที่ขับผิวให้ดูผ่อง กางเกงยีนส์ขากระบอกเล็กพอดีตัวที่ดูทะมัดทะแมงแต่ยัง
อ่านเพิ่มเติม
7 ไปหาถึงบ้าน
ปัจจุบัน"คุณพี่เจ้าขา...เหตุใดคุณพี่ถึงไม่ยอมเชื่อน้องเลย…เสียงหวานละมุนที่กังวานอยู่ในโสตประสาทนั้นช่างแจ่มชัดเสียจน เจนฤทธิ์ เผลอเอื้อมมือไขว่คว้าไปในความว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่เขาสัมผัสได้กลับมีเพียงความเย็นชืดของอากาศจากเครื่องปรับอากาศและหมอนข้างที่วางอยู่โดดเดี่ยวเขาลุกขึ้นนั่ง พลางยกมือขึ้นลูบหน้าเรียกสติ ลมหายใจที่พ่นออกมานั้นเต็มไปด้วยความขมขื่นอย่างที่เขาเองก็นึกรำคาญตัวเอง ความเหงาจับขั้วหัวใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนคืบคลานเข้ามายึดพื้นที่ในอก บุคคลผู้เป็นที่หมายปองของสาวๆทั้งเมืองอย่างเขา กลับรู้สึกเหมือนเป็นเพียงคนหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่เจอมานับร้อยปี"ปานรัมภีร์..." เขาพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ก่อนจะชะงักเมื่อนึกได้ว่าในโลกปัจจุบัน เธอคือ ปานรัมภาเจนฤทธิ์ก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง ฝ่ามือคู่นี้ที่เมื่อวานเพิ่งจะได้สัมผัสปลายนิ้วของเธอเพียงชั่วครู่ ความรู้สึกโหยหาที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิดออกมาทำให้เขาอยู่เฉยไม่ได้เขาตัดสินใจลุกขึ้นจัดการตัวเอง เปลี่ยนมาสวมชุดออกกำลังกายที่ดูเท่ตามสไตล์สาวเท่ แต่แววตานั้นกลับนิ่งลึกกว่าวันไหนๆ เขาเดินลงมาข้างล่าง พบคุณหญิงลำดว
อ่านเพิ่มเติม
8 เรื่องไม่คาดฝัน
“แต่งงานกับพี่นะคะ”"พี่รู้ว่ามันฟังดูบ้า พี่รู้ว่าปานอาจจะมองว่าพี่เสียสติไปแล้ว แต่ความรู้สึกของพี่ตอนนี้มันเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ พี่กลัวว่าถ้าพี่ไม่ผูกมัดปานเอาไว้ตอนนี้ พี่อาจจะต้องเสียปานไป!”“พี่อยากขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลปานในฐานะคู่ชีวิตได้ไหมคะ?”ทว่าฝ่ายที่อาการหนักที่สุดคือ ปานรัมภา เธอจ้องหน้าเจนฤทธิ์ตาเขม็ง ความซาบซึ้งใจในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนอยากจะหยุมหัวคนตัวสูงตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด!“พี่เจนคะ...” ปานรัมภาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา“พี่ช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหมคะ? พี่เป็นหมอ เป็นนักธุรกิจระดับประเทศเลยนะคะ การที่พี่เดินเข้ามาในบ้านคนอื่นตอนหกโมงเช้า แล้วมาขอลูกสาวคนอื่นแต่งงาน”“จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ปานไม่ได้เป็นสมบัติที่พี่ต้องรีบซื้อเก็บไว้นะคะ ทำไมต้องมาบอกว่า ถ้าไม่รีบผูกมัดเอาไว้ตอนนี้ แล้วจะเสียปานไปด้วยละคะ ไม่เห็นจะเข้าใจเลย!”เจนฤทธิ์หน้าถอดสีเมื่อเห็นอาการของคนตัวเล็กที่ดูจะ "องค์ลง" มากกว่าจะซาบซึ้ง เขาพยายามจะอ้าปากอธิบาย แต่ความกลัวที่ฝังรากลึกมาจากอดีตชาติทำให้เขาลนลานจนเก็บทรงไม่อยู่"พี่ พี่ไม่ได้ห
อ่านเพิ่มเติม
9 แต่งงาน
ท่ามกลางแสงเงินแสงทองที่อาบไล้ไปทั่วบริเวณบ้านกิตติภัทร งานมงคลสมรสระหว่าง เจนฤทธิ์และปานรัมภาถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายทว่าทรงคุณค่า แขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนมีเพียงญาติสนิทและผู้ใหญ่คนสำคัญของทั้งสองตระกูลที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในพิธีเช้า พื้นที่สวนหน้าบ้านยาวไปถึงสวนหลังบ้านถูกเนรมิตให้เป็นสถานที่จัดงาน ซึ่งบริเวณนี้อยู่ติดกับเขตเรือนกิตติภัทรหลังเก่าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเรือนหอของคุณหลวงฤทธิ์และคุณหญิงปานรัมภีร์ กลิ่นอายของอดีตยังคงอบอวลอยู่ในทุกอณูของอากาศ ราวกับไม้ทุกต้นและอิฐทุกก้อนกำลังร่วมเป็นพยานในขณะที่พิธีการดำเนินไปตามลำดับ บ่าวสาวทั้งสองกลับถูกจู่โจมด้วยมวลอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย แม้ใบหน้าจะประดับด้วยรอยยิ้มตามความชื่นมื่นของงานมงคล แต่ลึกเข้าไปในทรวงอกกลับมีความรู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆ แฝงเร้นอยู่ เป็นความเจ็บที่ซึมลึกดุจบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายสนิทดี มันคือความเศร้าสร้อยที่ตกค้างมาจากกาลก่อนยามที่ต้องพลัดพรากหรือรอคอยอย่างไร้ความหวัง แต่ในความเจ็บนั้นกลับมีความภาคภูมิใจเจืออยู่เนืองๆ ภาคภูมิใจในรักที่มั่นคงจนสามารถก้าวข้ามกาลเวลามาพบกันได้อีกครั้งในวันนี้เจนฤทธิ์ ในชุดไทยประยุกต์ด
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status