10-อย่าบอก...

รักลับสัมพันธ์สวาท

ตอนที่ 10

(อย่าบอก...)

(อารียา)

ฉันเดินลากกระเป๋าออกมาทั้งที่ขาก็เจ็บคอก็เคล็ด เรียกแท็กซี่เพื่อตั้งท่าจะไปสนามบิน แต่ฉันลืมนึกไปว่าเงินที่มีติดตัวมันไม่พอที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินกลับประเทศไทย นึกได้อย่างนั้นก็เลยลงจากแท็กซี่กลางทาง คนเดียวที่ฉันจะพึ่งพาได้ตอนนี้คือคุณเชรค เพราะหากจะให้ฉันขอความช่วยเหลือจากผู้ชายไม่มีหัวใจคนนั้นฉันยอมนอนข้างถนนดีกว่า

"ขอโทษนะคะที่รบกวนเวลานี้ แต่ฉันไม่รู้จะพึ่งใครจริง ๆ ค่ะ" ฉันรีบยกมือไหว้หลังจากที่คุณเชรคไปรับฉันที่ป้ายรถเมล์ และพามายังห้องพักที่เขาบอกว่าเคยซื้อไว้แต่ไม่ได้มาอยู่ เพราะต้องดูแลคนที่บ้าน ที่นี่มันเลยว่างเปล่า นั่นจึงทำให้ฉันได้มีที่ซุกหัวนอนรอดตายอย่างหวุดหวิด

"ไม่เป็นไรครับ...แล้วคุณอารียาต้องการอะไรเพิ่มอีกไหม ผมจะได้จัดการให้คุณคงไม่สะดวกที่จะออกไปซื้อเอง" คุณเชรคเสนอเขาคนเดียวนี่แหละมั้งที่ดีกับฉันที่สุดในตอนนี้ ถ้าหากเป็นเจ้านายของเขาไม่คิดแยแสฉันแบบนี้หรอก

"แค่นี้ก็รบกวนคุณเชรคมากพอแล้วค่ะ ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ เดี๋ยวฉันจะลองหางานพาร์ทไทม์ทำเก็บเงินได้จะหามาคืน" ฉันยกมือไหว้เขารอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ หากไม่มีเขาป่านนี้ฉันคงแย่กว่านี้

"เล็กน้อยครับ...แล้วทำไมคุณอารียาถึงได้ออกมาจากบ้านแบบนั้นล่ะ แถมยังได้รับบาดเจ็บอีกต่างหาก คุณนิคปล่อยคุณออกมาได้ยังไงกัน" เขายิ้มอ่อนให้ช่างเป็นผู้ชายอบอุ่นเสียจริง จากนั้นเขาก็ถามถึงสาเหตุที่ฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้

"ฉันทะเลาะกับเขาค่ะ" ฉันทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ด้วยอาการอ่อนใจ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง

"ทะเลาะกัน?" คุณเชรคย้อนถาม

"ค่ะ...เขาบอกว่าคุณท่านไม่ใช่พ่อของฉัน ไม่จำเป็นต้องบอกว่าท่านได้จากไปแล้วให้ฉันรับรู้ ฉันเลยโมโหค่ะเราเลยทะเลาะกัน"

ฉันเล่าใจความหลักให้คุณเชรคฟัง เขาก็ฟังอย่างตั้งใจและมองหน้าฉัน คิดแล้วฉันก็เศร้าเมื่อฉันไม่ได้มาแม้กระทั่งวันที่ส่งท่านวันสุดท้ายบนโลกใบนี้ น้ำตาที่พยายามเก็บกลั้นไว้อย่างเข้มแข็งก็เหมือนจะรื้นขอบตาขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องนี้มันกระทบจิตใจของฉันจริง ๆ ทั้งที่ฉันไม่ใช่คนที่จะเสียน้ำตาได้ง่าย ๆ ถ้าเรื่องนั้นไม่ส่งผลกับความรู้สึกของฉัน

"ผมขอโทษนะครับคุณอารียา คือว่าเรื่องนี้คุณท่านเป็นคนสั่งไว้ว่าไม่อยากบอกให้คุณรับรู้ เพราะท่านห่วงว่าคุณจะเป็นกังวล พอดีมันตรงกับวันที่คุณต้องสอบในเทอมสุดท้าย ท่านกลัวว่าคุณจะไม่มีกระจิตกระใจ ท่านก็เลยขอไว้ครับ" คุณเชรคเล่าให้ฉันฟังในสิ่งที่ฉันไม่รู้ เขาเล่าด้วยน้ำเสียงเศร้า สีหน้าปะปนความรู้สึกผิดมองหน้าฉันด้วยแววตาที่สื่อเป็นนัยว่ากำลังขอโทษฉันทางสายตา

"........." ฉันได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้ม ท่านนึกถึงฉันตลอดเวลาไม่ต่างไปจากบุพการีแท้ ๆ ทำไมฉันถึงรู้สึกบกพร่องต่อท่าน ทั้งที่ท่านแสนดีกับฉันขนาดนี้

"อย่ารู้สึกผิดไปเลยครับ ที่ท่านทำเพราะเอ็นดูคุณอารียา ท่านหวังว่าคุณจะใช้ชีวิตที่นี่ให้มีความสุข ท่านสั่งเสียไว้ในพินัยกรรมว่าให้ผมไปรับคุณมาอยู่ที่นี่ ฝากฝังคุณไว้กับคุณนิคและให้ทำงานช่วยเหลือที่บริษัท คุณจะอยู่ในความปกครองของคุณนิคจนกว่าคุณอารียาจะแต่งงานมีคนดูแล...ท่านห่วงคุณมากนะครับ" คุณเชรคเล่าต่อนั่นยิ่งทำให้ฉันซาบซึ้งในบุญคุณของคุณท่าน แม้ว่าจะจากไปท่านก็ยังไม่วายห่วงฉันทั้งที่ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของท่าน

"อย่างน้อยก็น่าจะบอกให้ฉันรู้บ้าง"

"ขอโทษจริง ๆ นะครับ"

น้ำตาของฉันไม่ไหลรินต่อเนื่องไม่ขาดสาย ยิ่งได้ฟังฉันก็ยิ่งเศร้าใจ เป็นไปได้ฉันอยากจะกอดและกราบแทบเท้าสักครั้ง แต่ตอนนี้มันคงไม่มีวันเป็นไปได้ในเมื่อท่านไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว

"ถ้าฉันไม่อยากเป็นคนในปกครองของคุณนิคล่ะคะ?"

"ผมว่าท่านคงไม่สบายใจเพราะห่วงคุณ"

"พาฉันไปหาท่านสักครั้งได้ไหมคะ...ฉันขอได้ไหว้หลุมศพท่านก็ยังดี" ฉันหันไปขอร้องและอ้อนวอนคุณเชรคด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาสีใส ที่มันไหลรินรดสองแก้ม

"พรุ่งนี้ผมจะพาไปนะครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

คุณเชรครับปากนั่นทำให้ฉันคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาด้วยความซึ้งใจ เขาพยักหน้าให้เป็นการตอบรับ ฉันขอแค่ได้พบท่านสักครั้งแม้จะไม่ได้กอดและสัมผัสท่านตัวจริงก็ตาม อย่างน้อยขอให้ฉันได้สำนึกในใบบุญที่ท่านมอบให้ด้วยความจริงใจก็ได้

"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน...คุณอารียาจะได้พักผ่อนด้วย" คุณเชรคกล่าวลาเพราะคงเห็นว่ามันเริ่มมืดแล้ว

"ฉันเดินไปส่งนะคะ"

"ได้ครับ"

"คุณเชรคคะ?"

"ครับ"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีสิ่งที่ฉันอัดอั้นในใจ การได้รับความช่วยเหลือจากคุณเชรคในครั้งนี้ ฉันไม่อยากให้ผู้ชายปากหมาคนนั้นรับรู้ เพราะฉันจะยืนหยันอยู่ใช้ชีวิตด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งใบบุญของคนอย่างเขา ที่มันไม่เคยสนใจและเห็นคุณค่าของใคร

"คุณอย่าบอกคุณนิคได้ไหมคะว่าฉันอยู่ที่นี่" ฉันขอร้องเขาในสิ่งที่คิดไว้

"ยากครับ ถึงแม้ผมไม่บอกยังไงคนที่มีอิทธิพลอย่างคุณนิคก็หาคุณเจอในสักวัน" คุณเชรคพูดตอบและคำตอบของเขาก็ทำเอาฉันใจห่อเหี่ยว

"อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ใช่ในเร็ว ๆ นี้ค่ะ...ฉันขอแค่นี้" ฉันตอบคุณเชรคไป เพราะฉันไม่พร้อมที่จะปะทะอารมณ์กับเขาในเร็วนี้ แม้เขาจะตามหาฉันเจอก็ขอให้ยาวนานที่สุด

"ได้ครับผมรับปากว่าจะไม่บอก แต่ถ้าคุณนิคตามหาคุณเจอเองก็อีกเรื่องนะครับ"

"ค่ะ...เดินทางปลอดภัยนะคะ"

"มีอะไรที่จะให้ผมช่วยเหลือ โทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ" ก่อนจะจากไปเขาก็ยังทิ้งท้ายให้ความช่วยเหลือ แม้ว่าฉันจะไม่ได้ร้องขอก็ตาม...คุณเชรคเป็นคนดีและอบอุ่นฉันสัมผัสได้ แม้ว่าเราจะเพิ่งเคยเจอหน้ากันจัง ๆ

"ขอบคุณค่ะ"

ฉันคุยตกลงกับคุณเชรคเรียบร้อย ส่งเขาตรงหน้าประตูจนเขาเดินจากไป ฉันกลับเข้ามาในห้องพักที่ไม่กว้างและไม่เล็ก เหมาะกับการที่อยู่คนเดียวได้อย่างสบาย แม้ว่าวันนี้ฉันจะหลบหน้าคนอย่างคุณนิคได้ แต่คงหลบได้ไม่นาน แต่ถ้าวันนั้นมาถึงฉันคงต้องยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น