บทที่ 9

ทางฝั่งเรือนส่วนหน้า จ้าวหลงเหว่ยกำลังสะสางฎีกาที่ตนให้คนนำมาจากพระราชวังหลังจากรับมื้อเย็นไป แม้ใจจะลอยคิดไปถึงใครอีกคนที่อาศัยอยู่ร่วมชายคา แต่ติดที่ว่าฐานะของตนมิอาจไปหานางได้

“ขออภัยเจ้าค่ะ มีผู้ใดอยู่ด้านในหรือไม่”

เสียงหวานจากคนที่อยู่ในความคิดพลันดังขึ้น เป็นผลให้การตวัดพู่กันผิดพลาด มือหนาชะงักกึกหันขวับมองตากับหลี่กงกงอย่างไม่อยากจะเชื่อหู

ขันทีร่างท้วมรู้หน้าที่เดินไปยังประตูเรือนทันที

“เป็นแม่นางไป๋เองหรือขอรับ”

“พ่อบ้านหลี่ ข้าเสียมารยาทไม่ได้มาต้อนรับพวกท่านหลายวัน เด็กรับใช้ดูแลขาดตกที่ใดหรือไม่”

“คุณหนูกล่าวหนักไปแล้ว ที่พักและอาหารล้วนครบถ้วนดี บรรยากาศที่นี่ก็ดีเหมาะแก่การสะสางงานของไต้เท้าจ้าวเป็นอย่างยิ่งขอรับ”

หลี่กงกงรีบกล่าวถึงผู้เป็นนายเมื่อได้ยินเสียงกระแอมไอจากคนด้านใน นายเหนือหัวเขาก็ช่างใจร้อนเหลือเกิน!

“ไต้เท้าอยู่ด้านในสินะ สะดวกให้ข้าเข้าไปหรือไม่”

“เชิญขอรับ เชิญ”

ขันทีร่างท้วมค้อมกายผายมือ หลีกทางให้หญิงสาวเข้าไป โดยไม่ลืมปิดประตูเรือนแน่นหนา ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพังแม้จะรู้ว่าไม่สมควรก็ตาม แต่ผู้ใดใช้ให้คนด้านในเป็นฮ่องเต้เล่า!

“คารวะไต้เท้าจ้าว หลายวันมานี้เหลียนเอ๋อร์บกพร่องมารยาทนัก ได้แต่ส่งสาวใช้นำชากับขนมมาแสดงคำขอบคุณ”

“คุณหนูกล่าวอันใดกัน เพียงแค่นั้นข้าก็รู้ถึงน้ำใจของคุณหนูแล้ว เชิญนั่งก่อนเถอะ”

จ้าวหลงเหว่ยพินิจหญิงงามในชุดกระโปรงสีเขียวหยกด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวสีขาวนวลสบายตา เห็นทีนางคงจะชอบใส่อาภรณ์สีนี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเหมาะสมกับนางยิ่งนัก

“เหลียนเอ๋อร์นำชากับของว่างมาให้เจ้าค่ะ เผื่อไต้เท้าทำงานจนดึกดื่นแล้วจะหิว”

“ขอบคุณคุณหนูมาก ข้าถูกใจที่นี่มากอาจจะรบกวนอยู่สักหลายวันหน่อย คงไม่เป็นการรบกวนเกินไปกระมัง”

“ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ ท่านจะอยู่นานเท่าใดก็ได้ ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเหลียนเอ๋อร์เอาไว้”

ดวงตาคมจดจ้องริมฝีปากสีสดนิ่ง ยามนางกล่าววาจา กลีบปากได้รูปก็จะขยับราวกับเห็นภาพลวงตา เขาจ้องมองอยู่เช่นนี้ก็นึกอยากเข้าไปจุมพิตให้รู้แล้วรู้รอด...

ชายหนุ่มรีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดชั่วร้ายออกไป แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นการยากเหลือเกิน ใครใช้ให้ตนอยากกินเนื้อแพะเนื้อกวาง ร่างกายจะร้อนรุ่มพลุ่งพล่านง่ายก็มิใช่เรื่องแปลกเลย

“ท่านเป็นอันใดหรือไม่เจ้าคะ ให้เหลียนเอ๋อร์เรียกท่านหมอดีหรือไม่”

“มะ ไม่ต้อง ๆ ข้าสบายดี ว่าแต่คุณหนูเถอะ หายดีแล้วใช่หรือไม่”

“หายดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านลองชิมขนมเหลียนฮวาดูนะเจ้าคะ คล้ายขนมกุ้ยฮวาในเมืองหลวง เพียงแต่ใช้ดอกบัวแทนดอกกุ้ยเจ้าค่ะ”

นางเอ่ยพร้อมทั้งเลื่อนจานที่มีขนมรูปดอกบัวไปตรงหน้าชายหนุ่ม ขณะที่ก้ม ๆ เงย ๆ เนินอกอวบก็โผล่ออกมาให้เห็นวับแวมคล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจ หากเป็นสตรีนางอื่นจ้าวหลงเหว่ยคงจะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังทอดไมตรี ทว่ากับแม่นางน้อยผู้นี้ เขาทำใจคิดเข้าข้างตัวเองไม่ลงจริง ๆ

“ดูน่ากินยิ่งนัก”

เขาเอ่ยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตาไม่ได้มองไปยังขนมแม้แต่น้อย สิ่งที่น่ากินหาใช่ขนมแต่เป็นคนทำขนมต่างหาก!

ไป๋เหลียนฮวาแสร้งไม่รับรู้ว่าตัวนางกำลังถูกสายตาร้อนแรงของใครบางคนจ้องมอง นางยังแนะนำขนมฝีมือตนเองต่อไป

“ลองชิมสิเจ้าคะ”

“อืม หอม หวานกำลังดี หอมหวานแต่ไม่เลี่ยน คุณหนูเป็นสตรีมากความสามารถโดยแท้”

ครั้นฟังวาจาเข้าหู ดวงตากลมพลันเปล่งประกายราวกับเด็กน้อยได้รับรางวัล ยิ่งทำให้คนมองนึกเอ็นดูนัก เหตุใดสตรีในวังหลังจึงไม่เคยมีผู้ใดบริสุทธิ์ได้สักครึ่งหนึ่งของนางบ้าง

“แล้วนี่ชาอะไร เหตุใดจึงมีกลิ่นหอมคล้าย...เอ่อ คล้ายขนมเหลียนฮวา”

ตอนแรกจะบอกว่าคล้ายเจ้าตัวก็กลัวอีกฝ่ายจะทำตัวไม่ถูก แต่กลิ่นหอมสะอาดเช่นนี้เป็นกลิ่นเดียวกับกายนางไม่ผิดแน่

“เป็นชาเหลียนฮวาเจ้าค่ะ ที่ข้าไปเก็บเหลียนฮวาวันนั้นก็เพื่อมาทำชาเหลียนฮวาเอาไว้ดื่ม”

“เป็นเช่นนี้นี่เอง คุณหนูช่างมีความสามารถจริง ๆ”

มิน่า...กลิ่นกายนางถึงได้เหมือนกลิ่นชาเหลียนฮวานัก

คนถูกชมเริ่มทำอะไรไม่ถูก มือไม้ไม่รู้จะเอาไว้ที่ใดจึงคิดจะรินชาใส่จอกให้บุรุษเบื้องหน้า ในเวลาเดียวกันนั้นมือหนาก็หมายจะยกชาขึ้นดื่มพอดี เป็นผลให้ยามนี้มือน้อยถูกมือใหญ่กุมทับไว้โดยบังเอิญเสียแล้ว

“อ๊ะ ขออภัยเจ้าค่ะ”

ไป๋เหลียนฮวาคิดจะชักมือกลับ แต่กลับช้ากว่าใครอีกคน มือหนาคว้าจับมือเล็กเอาไว้มั่น สัมผัสนุ่มนิ่มที่ได้รับทำเอาความร้อนแล่นพล่านไปทั่วตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงหัวใจ แน่นอนว่ากลางกายแกร่งก็มิเว้น

“ไม่ ไม่เป็นอันใด”

เมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าจากชายหนุ่ม หญิงสาวรีบสะบัดมืออีกฝ่ายออก ด้วยความร้อนที่ลามไล้ไปทั่วพวงแก้ม

นางผุดลุกขึ้นยืนอย่างลุกลน ทว่าขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับโต๊ะเตี้ยที่คนตัวโตใช้ทำงานเข้า ทำให้ร่างบอบบางของหญิงสาวพุ่งถลาไปเบื้องหน้า

“ว้าย! อ๊ะ”

จ้าวหลงเหว่ยเห็นเช่นนั้นก็อ้าแขนรอรับร่างนุ่มนิ่มเอาไว้อย่างเต็มใจ ดูเหมือนเขาจะกะองศาดีเกินไปสักหน่อย ทำให้ยามนี้ริมฝีปากของคนทั้งคู่ประกบกันแนบสนิทราวกับจับวาง...

“อื้อ!”