บทที่ 8

เสียงทุ้มกล่าวออกมาอย่างมาดมั่น ส่งผลให้คนรอบข้างตกตะลึงไปตาม ๆ กัน ไม่เว้นแม้แต่ไป๋เหลียนฮวา นางไม่คิดว่าแผนการทุกข์กายจะทำให้ปลาตัวโตหิวเหยื่อได้ไวถึงเพียงนี้

หลี่กงกงลอบมองนายตนจนมุมปากกระตุก วังหลังมิเคยขาดสาวงาม ทว่าสาวงามเช่นแม่นางไป๋เหลียนฮวาค้นหาทั่วทั้งวังหลังคงยากจะพานพบ นั่นก็ไม่แปลกแล้วที่นายเหนือหัวจะทรงถูกตาต้องใจขนาดนี้

“เหตุใดจึงต้องตกอกตกใจกันถึงเพียงนั้น มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ”

จ้าวหลงเหว่ยไม่คิดว่าตนเองกล่าวสิ่งใดผิดไป ในเมื่อไป๋จงซานเป็นลุงของไป๋เหลียนฮวา ตนเพียงเปลี่ยนที่พักจากจวนเจ้าเมืองไป๋มาเป็นบ้านตระกูลไป๋ มีอันใดไม่ถูกต้องเล่า

“ทูลฝ่าบาท พระองค์ทำเช่นนี้ดีแล้วจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ บ้านนี้มีแต่สตรีไร้เงาบุรุษเห็นจะเป็นการมิควรกระมังพ่ะย่ะค่ะ”

“เรามิใช่บุรุษเพียงคนเดียวเสียหน่อย ยังมีเจ้าและข้ารับใช้พวกนั้น แล้วก็เจ้า เจ้ามิใช่บุรุษหรืออย่างไร”

“ฝ่าบาท...กระหม่อมมิกล้า” หลี่กงกงน้ำตาซึมอยู่ในใจ ขันทีเช่นตนจะนับเป็นบุรุษได้อย่างไรกันเล่า

ไป๋เหลียนฮวาดึงสติกลับมาได้ก็มองไปยังสองนายบ่าวที่กำลังกระซิบกระซาบกัน ในใจให้นึกขันเห็นทีโอรสสวรรค์คงไม่เคยประสบพบเจอหญิงสาวไร้เดียงสาสินะ

เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็รีบหันไปส่งสัญญาณแก่ไป๋จงซาน ให้จัดการเรื่องราวต่อทันที

“เอ่อ...เกรงว่า...”

“เอาละ ตกลงตามนี้ พวกเราให้แม่นางไป๋พักผ่อนเถอะ ท่านป้ามาพอดี ท่านเจ้าเมืองก็พาข้าไปเปลี่ยนอาภรณ์ก็แล้วกัน”

จ้าวหลงเหว่ยกล่าวยืดยาวแทรกคำคัดค้านของไป๋จงซาน ทำเอาอีกฝ่ายต้องกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไปจนสิ้น

ดวงตารียาวเหลือบมองไปทางหลานสาว ก็เห็นเพียงนางยกยิ้มและพยักหน้าให้ตนเท่านั้นเขาจึงต้องปล่อยเลยตามเลย นำทางผู้สูงศักดิ์ไปยังเรือนพักส่วนหน้าทันที

“เหลียนเอ๋อร์ นี่แน่ะ”

“อ๊ะ ท่านแม่ ตีเหลียนเอ๋อร์ทำไมเจ้าคะ”

“ยังจะมาถามอีก เจ้านี่นะ” ม่อหลันฮวาส่งค้อนให้ลูกสาวอย่างรู้ทัน คิดว่านางไม่เห็นสายตาที่ลุงหลานผู้นี้ส่งให้กันหรืออย่างไร

“ท่านแม่เชื่อลูกเถอะเจ้าค่ะ ปลาตัวโตเช่นนี้ไม่ทำให้ลูกขาดทุนแน่นอน”

ไป๋เหลียนฮวากล่าวกับผู้เป็นมารดา ก่อนจะหันไปมองทางที่จ้าวหลงเหว่ยเดินจากไป ปลามังกรว่ายมาหาถึงที่เหตุใดนางจะไม่หย่อนเบ็ดเล่า

สามวันหลังจากนั้นไป๋เหลียนฮวาพักรักษาตัวจนรู้สึกว่าตนเองกลับมาแข็งแรงดี จึงสั่งให้หลิงเอ๋อร์พาตนเองออกไปเดินเล่นในลานบ้าน ระหว่างนั้นก็ถามไถ่เรื่องราวภายในบ้านไปด้วย

“แขกที่เรือนด้านหน้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีเจ้าค่ะ บ่าวทำตามคำสั่งคุณหนูยกชากับของว่างไปให้ไต้เท้าจ้าวทุกวัน”

“เช่นนั้นวันนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปแล้ว”

เสียงหวานกล่าวขึ้น แม้สาวใช้น้อยจะแคลงใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามสิ่งใดออกไปอีก รู้ดีว่าคุณหนูของตนเป็นคนฉลาด ทำสิ่งใดล้วนถูกต้องทั้งหมด

“คุณหนูจะไปพบไต้เท้าจ้าวหรือไม่เจ้าคะ สามวันมานี้ไต้เท้าถามไถ่ถึงอาการคุณหนูอยู่ตลอด หากไม่ติดว่าฝ่ายนั้นเป็นบุรุษก็คงจะบุกไปถึงห้องคุณหนูแล้ว”

“ไต้เท้าจ้าวช่างใส่ใจนัก เช่นนั้นข้าคงต้องไปพบเขาเสียหน่อย”

ร่างบางกล่าวพลางลูบไล้เส้นผมของตนเล่น ดวงตาทอประกายซุกซนเจ้าเล่ห์เพิ่มเสน่ห์จนหลิงเอ๋อร์เผลอมองค้างอย่างตกตะลึง

ได้เวลาหย่อนเบ็ดตกปลามังกรแล้ว นางต้องเตรียมตัวให้ดี ไปพบเขาครานี้ต้องทำตนเองพลาดท่าเสียทีเขาให้จงได้

บุรุษรูปงามสูงส่งเช่นนั้น ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกของตน นางก็มิคิดเสียดายแล้ว...