สตรีอุ่นเตียงของพระรอง

“เร็ว คนอยู่ตรงนั้น รีบช่วยนางขึ้นมา มิเช่นนั้นข้าลำบากแน่” น้ำเสียงร้อนรนเอ่ย ชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องชายรีบกระโดดลงน้ำเพื่อช่วยเหลือสตรีคนหนึ่งขึ้นมา หากไม่ทันการณ์ เกรงว่าศีรษะตนคงไม่เหลือบนบ่า

ก่อนหน้านั้น อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายกำชับให้ดูแลหญิงสาวใบหน้างดงามพร้อมกับอบรมสั่งสอนเรื่องการปรนนิบัติบุรุษ เพื่อเตรียมนำส่งมอบแก่ชนชั้นสูง แม้มิล่วงรู้ว่าคนสูงศักดิ์คือใคร แต่พอคาดเดาออกว่าคงเป็นบุคคลสำคัญในแคว้นหลิน เนื่องจากขุนนางขั้นหนึ่งลงมาจัดการด้วยตนเอง

คนจมน้ำคือสตรีวัยสิบหก บุตรสาวภรรยาเอกของนายอำเภอเจียงลี่ ถูกขายให้กับอัครเสนาบดีราคาสูงถึงห้าหมื่นตำลึงทอง จะว่าไป...ช่างน่าเห็นใจไม่น้อย เด็กคนนี้ทุกข์ใจเพียงใดที่ถูกบิดาขายกิน มิหนำซ้ำชีวิตตอนอยู่ในจวนยังปราศจากความสุขเฉกเช่นคุณหนูในห้องหอ

“ช่วยขึ้นมาได้แล้วขอรับ” บุรุษหนุ่มซึ่งเป็นคนของหอชมจันทร์เอ่ยเมื่อช่วยหญิงสาวจมน้ำขึ้นมาสำเร็จ

“ถอยไป” นายหญิงชุนหรือชุนม่าน ผู้ดูแลหญิงคณิกาในหอชมจันทร์โบกมือไล่ลูกน้องให้ถอยห่างจากสตรีที่กำลังนอนบนพื้น ส่วนนางนั่งลงแล้วช่วยชีวิตคนจมน้ำ ด้วยเคยมีประสบการณ์และความรู้มาก่อน จึงตัดสินใจทำเอง เพราะไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น

‘เหลียงจิน’ หญิงสาวอายุสิบหกปี บุตรสาวภรรยาเอก หากแต่ชีวิตเลวร้ายยิ่งกว่าบุตรอนุภรรยา ผู้คนต่างลือกันทั่วว่านายอำเภอหลงใหลอนุจนยกให้อยู่เหนือกว่าภรรยาเอก ดังนั้นชีวิตของเหลียงจินและมารดาจึงยากลำบาก เดือนก่อนฮูหยินเอกของนายอำเภอเจียงลี่สิ้นชีพเพราะอาการป่วย ต่อมาเหลียงจินยังถูกบิดาแท้ ๆ ขายให้ขุนนางด้วยเงินห้าหมื่นตำลึงทอง นางจะไม่มีทางให้หญิงสาวผู้นี้มาตายเพราะการจมน้ำเด็ดขาด

ชุนม่านพยายามช่วยชีวิตเหลียงจินสุดกำลัง กระทั่งร่างอรชรเริ่มไอติดกัน ตามมาด้วยการสำลักเอาน้ำออกหลายครั้ง ก่อนเปลือกตาค่อย ๆ ขยับขึ้นราวผีเสื้อโบยบินท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้

“จินเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว” ชุนม่านเผยรอยยิ้มอย่างไม่ปิดบังแล้วประคองร่างบุตรสาวนายอำเภอเจียงลี่ลุกนั่ง พลางสำรวจเนื้อตัวว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ครั้นเห็นว่าปลอดภัยก็เบาใจลงหลายส่วน

คนที่เพิ่งฟื้นมีอาการสับสน กวาดสายตามองรอบข้างด้วยความงุนงง ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงตรงหน้า การแต่งกายยังประหลาดอีกด้วย จำได้ว่าตนเองกำลังนั่งทำงานในห้อง หรือความบ้างานทำให้ละเมอจนเดินมาเจอกองซีรีส์พีเรียดกันนะ!

            พระเจ้า! นี่ละเมอมาถึงเหิงเตี้ยนเลยหรือ!

            กองถ่ายซีรีส์เรื่องอะไร จะมีโอกาสได้เห็นเซียวจ้าน หวังอี้ป๋อไหมนะ กรี๊ดดดด หากได้จับมือสักครั้ง ชาตินี้คงนอนตายตาหลับ

            “เอ่อ ขอโทษนะคะ นี่กองซีรีส์เรื่องอะไร แล้วมีดาราคนไหนบ้างคะ” แววตาหญิงสาวเป็นประกายระยิบระยับเมื่อพูดถึงคนมีชื่อเสียง แน่นอนว่าดาราหญิงเธอไม่สน ในหัวใจมีแต่ดาราชาย พวกเขาคือ ‘หลัวทิพย์’ จนตอนนี้ก็มีเป็นร้อยคนแล้ว พระเอกซีรีส์แต่ละคนหล่อ ๆ ทั้งนั้น ให้เลือกรักชอบคนเดียวได้ยังไง

            เวลาว่างหลังทำงานเสร็จ วิธีผ่อนคลายสมองคือการดูซีรีส์ ดูไปดูมาก็เพลิน หยุดไม่ได้เลยล่ะ! อยากเข้าไปสิงร่างนางเอก เพราะผู้ชายหล่อมากจริง ๆ

            “เจ้าพูดอะไร” ชุนม่านย่นคิ้ว อากัปกิริยาของเหลียงจินคล้ายเปลี่ยนจากเดิมถึงสิบส่วน เรียกได้ว่าไม่มีคราบเดิมหลงเหลือ หรือเพราะการจมน้ำจึงทำให้คนตรงหน้ากลายเป็นเช่นนี้

            “สมบทบาทด้วย” หญิงสาวยิ้มแหย คิดว่าบรรยากาศตอนนี้เริ่มแปลกประหลาด ไม่ควรอยู่ตรงนี้แล้ว รีบหนีกลับคอนโดจะดีกว่า เดี๋ยวโดนคิดค่าเสียหายเพราะเข้ามายุ่งวุ่นวายในกองซีรีส์ ไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะ

            หากแต่แค่เพียงลุกขึ้นยืน ผู้หญิงวัยกลางคนแต่งกายตามแบบยุคโบราณก็ปรี่เข้ามาจับตัวเธอ แถมยังสั่งให้คนมาช่วยอีกเยอะ เป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียวจะเอาแรงที่ไหนไปสู้ ทำได้เพียงเดินตามอย่างจำยอม จนกระทั่งเข้ามาถึงห้องที่มีการตกแต่งแบบยุคโบราณอย่างชัดเจน อีกฝ่ายค่อยพูดขึ้นอีกครั้ง

            “ข้าจะให้ชิงชิงเข้ามาพูดกับเจ้าก็แล้วกัน” ชุนม่านไม่รู้ว่ายามนี้เหลียงจินเป็นอะไร ถ้าให้สาวรับใช้คนสนิทของอีกฝ่ายเข้ามาพูดคงดีกว่า รวมถึงอาการแปลกประหลาดอาจหายไป

            ดังนั้นหลังจากนายหญิงแห่งหอชมจันทร์ออกจากห้องไม่นานนัก ชิงชิงซึ่งเป็นสาวรับใช้ของเหลียงจินก็เดินด้วยฝีเท้าเบามาหาคุณหนูของตน

            “คุณหนู ท่านกระโดดน้ำจบชีวิตตัวเองหรือเจ้าคะ” ชิงชิงน้ำตาคลอหน่วย แต่ก็ยังเป็นห่วงกลัวว่าผู้เป็นนายจะป่วยเพราะตัวเปียก จึงเดินไปหยิบอาภรณ์ตัวใหม่ในหีบไม้แล้วเดินกลับมายื่นให้คุณหนู “เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวจะป่วย”

            หญิงสาวยังปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ถูกนัก ยอมรับเสื้อผ้ามาแต่โดยดี เดินไปด้านหลังฉากกั้นแล้วรีบเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ เมื่อเรียบร้อยค่อยกลับมานั่งบนตั่งยาวดังเดิม จัดการหยิกแขนตนเองเต็มแรง

            “โอ๊ย”

            ไม่ใช่ความฝัน! และอาจไม่ใช่ละเมอด้วย! อย่าบอกนะว่าทะลุมิติมาเหมือนในนิยายที่เคยอ่าน ตาย ๆ นึกว่าจะได้เห็นดาราหล่อ ๆ นอกจากเซียวจ้าน หวังอี้ป๋อ ยังมีสวีข่าย หยางหยาง เฉินเจ๋อหย่วน หลัวอวิ๋นซี และอีกมากมายนับไม่ถ้วน ถ้าอยู่ในยุคโบราณจะเจอพวกเขาได้ยังไง

            คนสวยเสียใจ ฮึก

            “คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ”

            “…” หญิงสาวไม่ปริปากพูด แต่เมื่อมองยังคันฉ่อง เงาที่สะท้อนออกมากลับไม่ใช่ใบหน้าของเธอ

            รูปหน้าเล็ก คิ้วโก่งเรียงตัวสวย ดวงตากลมโตสดใส จมูกเชิดรั้น แก้มป่องนิด ๆ รวมกันแล้วให้ความรู้สึกทั้งน่ารักและงดงามระคนเดียวกัน

            หยิกตัวเองก็เจ็บด้วย ต้องยอมรับแล้วสินะว่าเผลอทะลุมิติมายุคโบราณ

            ร้องไห้ได้ไหม ร้องได้รึเปล่า!

เรื่องนี้มีจนจบแล้วนะคะ ใครอยากอ่านแบบรวดเดียวไม่จ่ายรายตอนสามารถไปซื้อ E-BOOK ใน M*B ได้ และฝากติดตามเพจ Fcebook ไป๋เจวี๋ย นักเขียนด้วยนะคะ