All Chapters of สตรีอุ่นเตียงของพระรอง: Chapter 1 - Chapter 10

“เล่าเรื่องของข้าให้ฟังได้หรือไม่ เมื่อครู่จมน้ำ ดูเหมือนความทรงจำหายไปจนหมด” หญิงสาวพูดคำโบราณ จำได้ว่าตนเองเปียก แน่นอนว่าเพิ่งจมน้ำมา การใช้ข้ออ้างเรื่องจมน้ำ บอกว่าความจำหายไปจึงค่อนข้างแนบเนียน เพราะไม่มีความทรงจำร่างนี้เลย หากไม่ถามก็ไม่รู้จะใช้ชีวิตต่อยังไง “เจ้าค่ะ” ชิงชิงผงกศีรษะ น้ำตาเริ่มคลออีกหน รู้สึกสงสารคุณหนูจับใจ ชีวิตของบุตรสาวภรรยาเอกไม่ควรกลายเป็นเช่นนี้เลย “คุณหนูมีนามว่าเหลียงจิน อายุสิบหกปี เป็นบุตรสาวภรรยาเอกของนายอำเภอเจียงลี่ แต่ว่าชีวิตพลิกผันเมื่อนายท่านเหลียงรับอนุเข้าจวน เพราะความหลงใหลจึงยกอนุอยู่เหนือกว่าภรรยาเอก คุณหนูใช้ชีวิตกับฮูหยินอย่างยากลำบาก เดือนที่แล้วท่านแม่ของคุณหนูจากไปเพราะอาการป่วย ต่อมา นายท่านยังขายคุณหนูให้กับขุนนางด้วยเงินห้าหมื่นตำลึงทองเจ้าค่ะ” หลิวอี้ถงในร่างเหลียงจินรู้สึกหดหู่ อดนึกถึงชีวิตตนเองในยุคสมัยปัจจุบันมิได้เช่นเดียวกัน เพราะอยากร่ำรวยจึงกลายเป็นคนบ้างาน แทบไม่ได้พักผ่อน และการทำงานหามรุ่งหามค่ำคงนำไปสู่การเสียชีวิตคาที่ น่าเสียดาย! เก้าอี้เพื่อสุขภาพตัวใหม่เพิ่งถูกใช้งาน ยังไม่คุ้มค่า

ตอนนี้คือช่วงไหนของนิยายกันนะ ปกติพระรองไม่เคยสนใจสตรีมิใช่หรือ แต่มีเพียงตกหลุมรักนางเอก เหตุใดอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายจึงส่งผู้หญิงเข้ามาปรนนิบัติเขาในจวนกันเล่า ยิ่งคิดยิ่งสับสน นิสัยพระรองเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน แต่เท่าที่เห็นดูเหมือนไม่ใช่แบบนั้นเลย อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้ “หม่อมฉันขออภัยเพคะที่เสียมารยาท กล้าเอาใบหน้าอัปลักษณ์นี้มาพบท่านอ๋อง” เหลียงจินมิรู้ว่าควรทำเช่นไรจึงยอบกายคารวะเขาอย่างพินอบพิเทา เดิมทีคิดเพียงแต่จะเอาตัวรอดจากขุนนางมากตัณหาจึงลบเครื่องประทินโฉมออกทั้งหมด แล้วยังนำถ่านมาป้ายหน้าให้ดำ นับเป็นการเสียมารยาทต่อราชวงศ์อย่างยิ่ง หากเขาไม่พอใจขึ้นมาแล้วสั่งลงโทษนาง ก็ไม่มีผู้ใดช่วยเหลือได้แล้ว คุณหนูเหลียงจินผู้อาภัพ ไม่มีตัวตนในนิยาย มารดาตายจาก บิดาทอดทิ้ง ทะลุมิติมาก็ต้องเผชิญกับความลำบาก ทำไมสวรรค์ช่างใจร้าย อยากเป็นคนรวย กิน นอน และใช้เงินไปวัน ๆ ต่างหาก! จวิ้นอ๋องยิ้มมุมปาก ไม่ว่าอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายส่งสตรีมาที่จวนเพียงใด เขาล้วนจดจำพวกนางมิได้ ทว่าคนตรงหน้าช่างน่าสนใจนัก มือใหญ่เอื้อมไปจับแก้มที่มีเนื้อแล้ว

“ก็ดีกว่าเจ้า แม่แท้ ๆ ของนางตายไปแล้ว เจ้าควรดูแลต่อ มิใช่ตัดขาดแบบนี้” ชุนม่านเชิดคางขึ้น “แต่ต่อให้ข้าพูดแบบไหน คนสมองทึบอย่างเจ้าคงไม่ตระหนัก ดังนั้นเชิญออกจากหอชมจันทร์ อย่ามายุ่งวุ่นวายกับเหลียงจินอีก!” “นี่เจ้า!” หนานเซวียนแผดเสียงเตรียมเดินหน้าเข้าไปตบชุนม่าน หากแต่ถูกมือของนายอำเภอเจียงลี่จับไว้ก่อน “กลับกันเถอะ เจ้าแค่ต้องการไม่ให้จินเอ๋อร์กลับจวน เป็นเช่นนี้จินเอ๋อร์คงไม่กลับแล้วล่ะ” อย่างไรก็ไม่ควรมีเรื่องอีก ผู้มีสิทธิ์ในตัวเหลียงจินคืออัครเสนาบดีฝ่ายซ้าย หากมีอันใดเกิดขึ้น เกรงว่าทั้งตนและอนุจะต้องหาเงินมาคืน ห้าหมื่นตำลึงทองนั้นใกล้หมดแล้ว เพราะหนานเซวียนนำไปซื้อของฟุ่มเฟือย อันได้แก่ เสื้อผ้า เครื่องประดับ ของตกแต่งเรือน และบางส่วนเขาก็เอาไปใช้หนี้ที่เคยหยิบยืมสหายมาปรนเปรออนุภรรยา “ข้ากลับก็ได้” เหลียงจินไม่หวนกลับจวนนายอำเภอเจียงลี่ก็เพียงพอแล้ว นางแค่ต้องการให้ตนเองและบุตรสาวได้รับทรัพย์สมบัติทั้งหมด ห้ามตกในมือเหลียงจินแม้แต่อีแปะเดียว คิดได้ดังนี้จึงยอมติดตามสามีออกจากหอชมจันทร์ เมื่อเหลียงเทียนและหนานเซวียนจากไป ชุน

“หม่อมฉันอยากเก็บสิ่งหวงแหนไว้ให้บุรุษที่แต่งงานด้วยเพคะ” เอ่ยโดยไม่ลังเลแล้วช้อนตาแป๋วมองคนตัวโตกว่าอย่างอ้อน ๆ “สถานะของเจ้าตอนนี้ยังกล้าคิดถึงเรื่องนั้นหรือ ในเมื่อข้าใช้เงินซื้อเจ้าต่อจากอัครเสนาบดีแล้ว ตอนนี้นับว่าเป็นสตรีของข้า” ลงทุนด้วยเงินห้าหมื่นตำลึงทอง หากให้นางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในจวน จะนับว่าคุ้มค่าได้อย่างไร เป็นหญิงอุ่นเตียงจวิ้นอ๋อง ไม่มีสิ่งใดเสียหาย หากนางทำตัวดี เขาจะดูแลจนสุขสบายจนแก่เฒ่า แค่มิได้มียศตำแหน่งเท่านั้น พระชายาจวิ้นอ๋องถูกกำหนดไว้แล้วโดยฮ่องเต้พระองค์ก่อน สัญญาหมั้นหมายนี้ เขาเพิ่งทราบในภายหลังและมิอาจปฏิเสธ เพราะมีผลกับความสัมพันธ์ระหว่างแคว้น แต่ไม่เคยเห็นใบหน้าคู่หมั้นสักครา ชื่อเสียงเรียงนามยังมิทราบเลยเกรงว่าเขาคงได้รู้จักนามและเห็นใบหน้านางวันอภิเษกสมรสกระมัง “ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากยืมเงินท่านอ๋องเพคะ” เหลียงจินทำตาแป๋ว “ยืมเงินข้า?” จวิ้นอ๋องเลิกคิ้ว ความใจกล้าของสตรีคนนี้จะสิ้นสุดตรงไหน ตั้งแต่เด็กจนอายุยี่สิบสี่ ไม่เคยมีใครกล้ายืมเงินเขาเลยสักครั้ง นางเป็นคนแรก มิหนำซ้ำยั

“แบ่งคนของกองทัพส่วนหนึ่งตระเวนรอบเมืองหลวงอย่าให้ขาด จัดสรรเวรยามให้ดี ความปลอดภัยของประชาชนเป็นสิ่งสำคัญ” ฮ่องเต้เซียวลู่เสียนเอ่ยเสียงราบเรียบ ทว่าทอดมองพระอนุชาด้วยความอ่อนโยน หลายปีมานี้มีจวิ้นอ๋องช่วยเหลืองานในกองทัพ พระองค์จึงวางใจลงหลายส่วน แคว้นหลินไร้สงครามมานาน แต่จู่ ๆ ช่วงหลังกลับมีคนก่อความวุ่นวาย ซึ่งยังสืบหาต้นสายปลายเหตุไม่พบ แล้วฮ่องเต้จะวางใจได้อย่างไร “พ่ะย่ะค่ะ” “ฮองเฮาเสด็จ” เสียงขันทีประกาศขึ้นจากบริเวณหน้าตำหนักเฉียนชิง “ให้นางเข้ามา” ฮ่องเต้หนุ่มระบายยิ้ม เขาไม่ได้พบหน้าดวงใจมาสามวันแล้ว เนื่องจากมัวแต่สะสางกองฎีกาและจัดการงานในราชสำนัก อาจเพราะฮองเฮาคะนึงหาพระสวามีกระมัง นางจึงมาหาด้วยตนเอง ช่างเป็นภรรยาที่น่ารักจริง ๆ ผู้คนต่างพูดไม่ขาดปาก ฮ่องเต้เซียวลู่เสียนเป็นรายแรกที่มีเพียงฮองเฮา สนมน้อยใหญ่ไม่เคยคิดรับมาเลย แม้ขุนนางร้องเรียนให้พยายามรวบรวมอำนาจสกุลต่าง ๆ พระองค์ก็รับสั่งเพียงว่า ‘หากฮ่องเต้พึ่งอำนาจจากสตรี แล้วจะเอาความสามารถใดปกครองแคว้น’ “ฝ่าบาท ขออภัยเพ