ลักลอบ

"มานี่สิ มาใกล้ๆ หนูไหม"น้ำเสียงอ้อนแกมสั่งนั้นทำให้ม่านไหมขนลุกเกรียว เธอจำต้องยิ้มให้กับเขา แล้วเดินขาสั่นไปใกล้กับเขา ผู้ที่มีสถานะเป็นสามีเธอ...เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย เพราะวัยและความตื่นเต้น เขาเป็นแบบนี้ทุกหน เมื่อมีอาการอยาก...มีเซ็กซ์กับสาวรุ่นลูก เขาซื้อม่านไหมมา...เรียกว่าแบบนั้นก็ไม่ผิดนัก หล่อนอายุเพียงยี่สิบปี ส่วนเขาอายุหกสิบห้าปี วัยนี้ได้เมียสาวสวยขนาดนี้ เท่าไหร่เขาก็ทุ่มเขาได้หล่อนมา ตบแต่งออกหน้าออกตา แม่ของหล่อนพอใจมากที่เขาแสดงว่ารักน้องขนาดนั้น เขาก็หวังให้หล่อนมาดูแลบำรุงบำเรอเขาไปจนสุดท้ายของลมหายใจ เขาติดเนื้อต้องใจหล่อนทันทีที่เห็นหน้า หล่อนเป็นลูกแม่ค้าผักในตลาดที่เขาเป็นเจ้าของ วันนั้นนึกสนุกไปเก็บเงินค่าเช่าแผงและค่าดอกเบี้ย บังเอิญต้องตาต้องใจหล่อนเข้า เขาขอหล่อนทันทีกับแม่ของหล่อน ที่รีบประเคนลูกสาวใส่พานให้เขาทันทีโดยไม่สนว่าม่านไหมจะรู้สึกยังไง เมื่อแรกที่หล่อนแต่งงานกับเขาหล่อนอายุเพียงสิบเจ็ดปี ถึงจะผิดกฎหมายพรากผู้เยาว์ แต่เงินก็ทำให้ทุกอย่างถูกต้อง ดีแค่ไหนแล้ว...มารดาพร่ำกรอกหูหล่อน ที่คุณวิทย์รับดูแลหล่อนถึงขนาดจดทะเบียนสมรสด้วยนี่ คือโชคดีวา

"เอ่อ..." เธอเหมือนรู้สึกสะกดด้วยสายตาคู่นั้น"ผมเป็นคนสวนคนใหม่ครับ ชื่อแสน...คุณ...นาย" เขาเหมือนจะลังเลที่จะเรียกตำแหน่งเธอ แต่ศักดิ์บอกเองว่าที่นี่มีเจ้านายสองคนคือคุณผู้ชายและคุณผู้หญิง แสนสะดวกเรียกหล่อนว่าคุณนาย...เพราะเคยใช้เรียกคนที่มีฐานะว่าแบบนี้ ตาคมมองปราดไปตามเครื่องหน้าละมุนงดงามนั่นราวกับเทพปั้นก็ไม่ปานรับกันเหมาะเจาะเหลือเกิน ทั้งปากคอคิ้วคางบรรจงสร้างงานศิลป์งดงามตรงหน้าเขาเรือนร่างเสลา อ้อนแอ้น พึงมีในส่วนที่ควรมี พอเหมาะพอเจาะไปเสียหมดหล่อนสวย...เหลือเกินเกิดมาเขาไม่เคยเห็นใครสะสวย ตรึงใจมาก่อนขนาดนี้ไอ้แสนใจเต้น กลืนน้ำลายลงคอ ขนาดสาวเบอร์ตองระดับไฮคลาส ที่เคยไปริลองตอนที่ขาขึ้นจัดๆ หาเงินได้วันล่ะหมื่นกว่าบาท ก็ยังไม่สวยสะเท่านี้ ความชื่นชมนั้นปิดไม่มิด ยามมองทอดที่ใบหน้าอ่อนใสนั่น หล่อนน่าจะอายุยังน้อย คุณท่านได้เมียเด็ก น้าศักดิ์บอกเขา แล้วก็เล่าเรื่องราวของหล่อนและสามีให้ฟังอย่างไม่ปิดบังซ่อนเร้น เพราะเป็นคนเก่าคนแก่ รู้ตื้นลึกหนาบางอย่างหมดจด'สงสารคุณผู้หญิง'น้าศักดิ์ตบท้ายแบบนั้นเขายังคงจ้องหน้าหล่อนตรงๆ หล่อนหลุบตาลงไม่มองสบตาเขา แสนเห็นโหนกแก้

"มันใกล้จะออกดอกแล้วนะนายแสน"เสียงหวานเอ่ยอย่างตื่นเต้น เมื่อเขายกกระถางต้นทิวลิปต้นหนึ่งมาให้หล่อนดู รอยยิ้มของหล่อนช่างเจิดจ้า ทำให้ไอ้แสนใจเต้นแรงเหลือเกิน แสนพยักหน้า มองหล่อนด้วยนัยน์ตาอ่อนโยน..."ครับ ไม่รู้นะครับว่าสีอะไร คุณไหมคิดว่าจะเป็นสีอะไร มาพนันกันไหม?"ม่านไหมมองเขาเพียงชั่วแวบ ก็ต้องหลบตา แก้มสาวแดงก่ำขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้มาทำงานที่เรือนกระจกของเธอ ส่วนหนึ่งเพราะเขา แสน...คนสวนคนใหม่ของเธอใช่...สาวน้อยตู่เอาในใจเขาเป็นคนของเธอ เขาขลุกอยู่กับเธอทั้งวัน เขาพูดคุย ทำตามที่เธอสั่ง เธอชอบแอบมองตอนเขาทำงานที่ต้องใช้แรง กล้ามเนื้อของเขาขึ้นเป็นมัดตอนเขายกหรือแบกของหนักๆ มันขึ้นรูปสวย และบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับสามีของเธอ"เอาสิ ฉันว่าสีม่วง""ผมว่าสีแดง""อืม...ใครชนะจะได้อะไร"เธอช้อนตาถามเขา ท่าทางนั้นทำให้ไอ้แสนถึงกับกลืนน้ำลาย มันไม่ได้ตั้งใจ ไร้เดียงสา แต่ก็ยั่ว...ยวนเหลือเกินเขาก็ไม่ใช่ไม่เคย เชี่ยวเชิงจนกรำ พักไปบ้างเพราะเข้าไปสู่โลกสิ้นอิสระ อา...เรียกไม่ได้หรอกว่าพัก...แสนก็คือแสน ที่ริลองเรียนรู้ทุกสิ่ง เขา

"สุขภาพของภรรยาดีมากเลยนะครับ ไข่สมบูรณ์มาก คุณวิทย์ วันนี้ผมได้ทำการเก็บไข่ไว้แล้วก็รอ...เรื่องอสุจินะครับ""อา.........ผมอยากจะให้รอสักเดือนหน้าก่อนได้ไหมครับหมอ เรื่องอสุจิ เผื่อว่าผมบำรุงสุขภาพตัวเองแล้ว อาจจะมีใช้ได้" วิทย์ว่า นายแพทย์ท่านนั้นอึ้งไปเล็กน้อย................อยากจะค้านบอกว่าไม่มีทาง แต่ก็เพราะด้วยบางอย่างที่อุดปากเขาอยู่ มันก็ทำให้นายแพทย์คนนั้นยิ้มให้กับวิทย์"ถ้าคุณวิทย์จะรอก่อนก็ได้ครับ ยังไงผมก็ได้จัดการเรื่องเชื้อไว้แล้ว มีผู้บริจาคบางคนที่เข้าเกณฑ์ที่คุณวิทย์เคยบอกไว้ ผมก็เอาเก็บไว้อย่างดีครับมีอยู่สามคนครับ ที่ผมคิดว่าคุณวิทย์น่าจะสนใจแล้วเราจะผสมไว้เพื่อทำตามความต้องการของคุณวิทย์น่ะครับ""ผมอยากให้หมอลองตรวจเชื้อของผมดูอีกครั้ง" วิทย์ดูจะกระตือรือร้น ที่จะให้เขาตรวจ ทั้งที่ปรกติแล้วจะเกี่ยง และให้วิทย์ไปจัดการรีดน้ำเชื้อของตัวเองมา ผลคือมักจะไม่ได้...สำเร็จน้อยมาก จนวิทย์ถึงถอดใจใช้เชื้อที่มีคนบริจาคมา แต่ก็มีระบุคุณสมบัติตัวผู้บริจาคไว้ด้วย ซึ่งก็หายากและพรีเมี่ยมมาก แต่ในโลกที่ใช้เงินขับเคลื่อนแบบนี้แค่เงินถึงเสียอย่าง อะไรที่เป็นไปไม่ได้มันก็เป็นไปได้

​“อืม...ซี๊ด...อา”​เสียงครางดังลั่นเมื่อตรงส่วนชายถูกป้อนเข้าไปในโพรงปากร้อนอบอุ่นของลัดดา หล่อนคุกเข่าต่อหน้าเขา ในห้องน้ำ...และกำลังจัดความสุขให้เขาอย่างถึงแก่น​มือของวิทย์จับตรงท้ายทอยหล่อน แล้วตอกสาวความแข็งของตัวเองกับปากหล่อน ไม่กี่ทีก็พุ่งออกมาทะลัก...หล่อนทำให้สมรรถภาพของเขากลับมา หล่อนมีสมุนไพรมาให้เขา...และมันก็ใช้ได้...หึๆ เขาอาจจะใช้วิธีธรรมชาติกับม่านไหมสักหน เรื่องลูก...แต่ตอนนี้เขากำลังติดอกติดใจลัดดาอย่างมาก ใจใฝ่หาแต่หล่อน เมียวัยรุ่นที่ตนเคยรักที่สุดตอนนี้เขาเลือนหล่อนไปชั่วคราว ​“อื้ม...”หล่อนกลืนน้ำขุ่นขาวลงไปจนหมด พร้อมกับช้อนตามองเขา หล่อนเองก็อยาก...จนแฉะไปหมด แต่รู้ล่ะว่าเรียกร้องอะไรจากชายแก่อ่อนเปียกคนนี้ยากนัก ก็จำต้องยิ้มหวานส่งให้เขา แล้วเอ่ยเสียงอ้อน​“มีความสุขไหมคะคุณท่าน”​“ที่สุดจ้ะ” เขาประคองหล่อนขึ้นมาแล้วจูบหน้าผากมน กอดหล่อนแล้วหอมแก้ม ลัดดารู้ว่าสักพักหล่อนก็จะได้...สิ่งตอบแทนกับที่หล่อนลงทุนใช้ปากให้เขาเสร็จสมถึงใจ​เขาโอบเอวหล่อนออกมาด้านนอกห้อง ก่อนจะเปิดลิ้นชักออกและหยิบถุงสีแดงส่งให้กับหล่อน สีหน้าของวิทย์เกลื่อนไปด้วยร่องรอยความพึงพอใจ