โลกกลม

เช้านี้ภัทรพิชายังคงรีบตื่นแต่เช้าออกจากบ้านมาเรียนตามเคย ตั้งแต่ที่แม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของชีวินไป หน้าที่ในการทำงานบ้านของเธอก็ถือเป็นอันว่าถูกงด เนื่องจากว่าชวลิตได้จ้างแม่บ้านจากบริษัทรับทำความสะอาดมาคอยทำความสะอาดจากข้างนอกสัปดาห์ละสองถึงสามครั้ง และที่ไม่ได้จ้างแบบประจำก็เป็นเพราะว่าแม่ของเธอบอกว่ายังอยากจะมีอะไรเหลือไว้ให้ทำเหมือนแต่ก่อนบ้าง แน่นอนว่าชวลิตนั้นก็ย่อมจะตามใจ

ภัทรพิชาใช้บริการของรถไฟฟ้าตามแบบปกติทุกวัน เรียกได้ว่าตอนนี้เธอเปลี่ยนจากเด็กบ้านนอกมาเป็นเด็กกรุงเทพเต็มตัวก็น่าจะได้ ชวลิตเคยเสนอเรื่องให้เธอลองทำใบขับขี่และหัดขับรถดู เผื่อว่าอยากจะมีรถยนต์ไว้ขับเองหรืออยากจะพาแม่ไปไหน แต่ภัทรพิชาบอกว่าตอนนี้เธอยังสะดวกแบบนี้มากกว่า ชวลิตก็เลยปล่อยเลยตามเลย

สองสัปดาห์เต็มแล้วที่ชีวินหายหน้าไปอย่างไร้ร่องรอย หลังจากคืนนั้นเขาก็ขับรถกลับออกไปทันทีในตอนดึก แถมมิวายยังหันมาสั่งให้เธอจัดการเก็บเศษซากความน่าอับอายที่ตัวเขาเองเป็นคนก่อไว้ออกไปเสียให้หมดสิ้น 

'เก็บพวกปลอกหมอนผ้าห่มพวกนี้เอาออกไปจากห้องฉันทั้งหมด ถ้าฉันกลับมาคราวหน้าอย่าเอามาใส่ให้ฉันได้เห็นอีก '

'ถ้าเกิดว่าจะรังเกียจไพน์ขนาดนั้น แล้วคุณมาทำแบบนี้กับไพน์ทำไม'

'ฉันทำเพื่อความสะใจ การที่ฉันได้ทำแบบนี้กับเธอลับหลับแม่เธอ มันก็คงจะเหมือนตอนที่แม่ของเธอแอบอ่อยพ่อฉันตั้งแต่ตอนที่แม่ฉันยังไม่ตาย'

'ไม่จริง แม่ไพน์ไม่เคยทำอะไรแบบนั้น ที่พ่อของคุณแต่งงานกับแม่ของไพน์ ท่านก็อาจจะแค่อยากที่จะมีคนคอยดูแลท่านอยู่ข้างๆในวันที่แม่ของคุณไม่อยู่แล้วเท่านั้น คุณมันเป็นคนอคติมากไป'

'หุบปาก! อย่ามาทำเป็นรู้ดีออกตัวปกป้องแม่เธอหน่อยเลย เธอไม่ได้อยู่ตัวติดกับแม่ของเธอยี่สิบสี่ชั่วโมง จะมารู้ได้ยังไงว่าแม่ของเธอแอบอ่อยพ่อของฉันไปตอนไหนบ้าง'

'มันก็แค่คุณเชาว์ท่านอยากจะแต่งงานใหม่ แล้วคุณนาถนรีเองท่านก็เสียไปแล้ว ไพน์อยากจะรู้ว่ามันจะอะไรกันนักกันหนา ถึงขนาดที่ว่าคุณต้องทำกับไพน์แบบนี้'

'ก็นั่นน่ะสิ มันก็แค่ฉันแอบเอาเธอเล่นๆลับหลังแม่เธอเพื่อระบายความแค้นใจเฉยๆ แล้วเธอจะอะไรกันนักกันหนา ต่อไปนี้ก็แค่อ้าขารอฉันเวลาที่ฉันเบื่อๆ แค่นั้น ทำได้หรือเปล่า เพื่อที่ว่าแม่เธอจะได้นั่งห้อยขาเป็นคุณนายอยู่ในบ้านหลังนี้แบบสบายๆไร้การก่อกวนจากฉัน'

ภัทรพิชาสะบัดศรีษะเพื่อไล่คำพูดของชีวินที่ยังคงดังก้องอยู่ในหูหวังจะให้มันจางหายไป เธอนึกถึงเรื่องถ้อยคำหยามเหยียดพวกนี้เวียนวนไปมาซ้ำๆ จนสุดท้ายแล้วก็ได้แต่บอกตัวเองว่าทุกสิ่งอย่างมันได้ผ่านพ้นไปแล้วให้ลืมมันไป จะได้ไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจกับสิ่งที่ยังไม่เกิดดีกว่า

ที่ใต้ต้นไม้ของโต๊ะประจำกลุ่มภายในรั้วมหาวิทยาลัย กลุ่มเพื่อนของเธอสามคนได้มานั่งรอกันแล้วตามอย่างปกติ วันนี้มีเรียนสองวิชาในตอนภาคเช้าแล้วจากนั้นตลอดทั้งบ่ายก็คือว่างยาว ไม่รู้ว่าวันนี้พวกสาวๆจะมีนัดพากันออกไปที่ไหนอีกหรือเปล่า

ภัทรพิชาเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะหินอ่อนโต๊ะประจำที่อยู่เลยไปข้างต้นไม้ใหญ่เพื่อหมายจะไปทักทายเพื่อนๆ แต่พอเดินเข้าไปถึงก็พบว่าในวันนี้จากกลุ่มเพื่ออนสาวสามคน ดันมีผู้ชายเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนนั่งรวมอยู่ในโต๊ะนั้นด้วย

"อ้าวไพน์ มาพอดี"

เสียงมิรินร้องทักขึ้นทันทีที่เห็นว่าเธอเดินมา พอคนหนึ่งทัก เพื่อนคนอื่นๆก็พากันหันมาตาม รวมถึงผู้ชายคนนั้นที่นั่งอยู่ข้างอินทุอรเพื่อนของเธอด้วย เท้าเล็กหยุดชะงักเล็กน้อยตอนที่สบตาเข้ากับผู้ชายคนนั้น เขาหันมามองหน้าเธอด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ออกไปในทางเหมือนกับว่าจะไม่พอใจเสียมากกว่าด้วยซ้ำ ทำเอาภัทรพิชารู้สึกแปลกๆจนแทบไม่อยากจะก้าวเท้าไปข้างหน้าต่อเลยแม้แต่น้อย

"ยายไพน์ มาดูนี่สิว่าคุณหนูอินทุอรเธอควงใครมา"

แพรี่หนึ่งในสมาชิกแก๊งเพื่อน (ไม่) สาวของเธอแอบหันไปแซวอินทุอร ก่อนจะจีบปากจีบคอราวกับกำลังแสดงท่าทีหมั่นไส้ตอนที่หันมาพูดกับเธอ ยิ่งพอเห็นชัดว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร ขาของเธอก็ออกอาการสั่นๆขึ้นมาหน่อยๆ ภัทรพิชาไม่อยากจะพาตัวเองไปนั่งรวมในโต๊ะนั้นในตอนนี้ ไม่เด็ดขาด เธอไม่รู้ว่าควรที่จะทำหน้ายังไงเวลาที่ต้องสบตากับเขา เธอควรจะบอกเพื่อนๆไหมว่าเธอกับผู้ชายคนนี้นั้นรู้จักกันมาก่อน หรือว่าควรแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาดี ภัทรพิชาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง 

"นี่น้องอินเป็นเพื่อนกับไพน์เองหรอกหรือครับ บังเอิญจัง"

ชีวินหันไปพูดกับอินทุอรยิ้มๆโดยที่ไม่ได้มองมาที่เธอแต่อย่างใด แปลกที่เขาแสดงตัวออกมาแบบนี้ โดยที่เลือกที่จะบอกเพื่อนๆของเธอว่าเขารู้จักกับเธอมาก่อน ตอนแรกภัทรพิชาก็นึกว่าเขาจะอย่กปิดบังเอาไว้เสียอีก

"นี่พี่ชินรู้จักกับยายไพน์ด้วยเหรอคะ"

อินทุอรเองก็หันมามองหน้าเธอสลับกับใบหน้าชีวินรราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อในความบังเอิญ 

"รู้สิ ก็เมื่อก่อนแม่ไพน์เป็นแม่บ้านให้ที่บ้านพี่ แต่ว่าตอนนี้ไม่ได้เป็นแล้วล่ะ เพราะว่าแม่ไพน์เขาพึ่งจะแต่งงานกับพ่อพี่ไปเมื่อปลายเดือนที่แล้วนี่เอง"

ชีวินยังคงพูดบอกเล่าความเป็นมาระหว่างเธอกับเขาให้อินทุอรฟังเฉยโดยที่ไม่ได้ถามความคิดเห็นเธอเลยสักนิดว่าเธออยากที่จะเปิดเผยความสัมพันธ์ว่ารู้จักกับเขาหรือเปล่า ส่วนเรื่องที่ชีวินบอกกับเพื่อนๆในกลุ่มว่าแม่ของเธอเคยทำงานเป็นแม่บ้านให้บ้านของเขานั้น เรื่องนี้ภัทรพิชาไม่เคยปิดบัง เพื่อนของเธอทั้งสามคนก็รู้มาตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าแม่ของเธอนั้นทำอาชีพอะไร หรือว่าจุดประสงค์ของชีวินที่พูดออกมาแบบนี้นั้นคือต้องการอยากจะให้เธออับอายที่มีแม่เป็นเพียงแค่แม่บ้าน

"ว้าว จริงเหรอคะเนี่ย งั้นก็แสดงว่าไพน์กับพี่ชินอยู่บ้านเดียวกันสินะคะ หมายความว่าสถานะไพน์กับพี่ชินก็คือพี่ชายกับน้องสาวดีๆนี่เองใช่ไหมไพน์"

แพรี่สรุปทุกอย่างออกมาได้อย่างเสร็จสรรพ แถมรายนั้นยังทำตาโตอ้าปากค้างแล้วก็ตบมือชอบใจราวกับว่าเป็นเด็กๆ จนภัทรพิชาเห็นแล้วก็แอบเหนื่อยใจ ไม่รู้ว่าสิ่งที่แพรี่พึ่งจะพูดออกมานั้นมันดีตรงไหน สถานะพี่ชายกับน้องสาวต่างสายเลือดที่พ่อกับแม่พึ่งแต่งงานกันนั้นดูก็รู้ว่าเขาไม่ได้อยากเป็นกับเธอเลย

ภัทรพิชาไม่ได้ตอบและก็ทำเป็นเฉยราวกับว่าไม่ได้ยินคำถาม มีเพียงใบหน้าที่ยิ้มออกมาอย่างไม่เต็มริมฝีปากให้เพื่อนที่หันมองมา ส่วนกับชีวินเธอไม่เห็นว่าเขาอยากที่จะหันมองหน้าเธอเลย สายตาอันอ่อนโยนและรอยยิ้มอันแสนอบอุ่นนั้นถูกส่งมอบให้แต่เพียงอินทุอรเท่านั้น ก่อนที่สมองจะสั่งการขึ้นมาว่าให้เธอพาตัวเองออกไปจากตรงนี้เสีย ดีกว่าต้องประจันหน้ากับเขาในสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเช่นนี้

"พวกแก คือว่างั้นฉันขอตัวเข้าไปในอาคารเรียนก่อนเลยก็แล้วกันนะ พอดีว่าฉันปวดฉี่น่ะ"

"งั้นฉันไปกับแกด้วยเลยดีกว่า รู้สึกว่าจะปวดเหมือนกัน" มิรินรีบลุกขึ้นยืนแล้วเก็บหนังสือลงในกระเป๋าเพื่อจะไปด้วยกับเธอ

"อ้าว แบบนี้ก็เหลือแค่ฉันที่อยู่เป็นก้างอ่ะดิ ไม่เอาดีกว่า ไปด้วยๆ ส่วนแกยายอิน เดี๋ยวให้พี่ชินเดินไปส่งแกที่หน้าตึกเองก็แล้วกันนะ ฝากยายอินด้วยนะคะพี่ชิน"

แล้วแพรี่ก็รีบลุกขึ้นเดินตามภัทรพิชาและมิรินออกมา ปล่อยให้อินทุอรที่ยังนั่งยิ้มคุยกันอยู่กับชีวินที่ตรงโต๊ะหินอ่อนตัวเดิมต่อ โดยภาพที่เห็นทำเอาพื้นที่บางส่วนในหัวใจของภัทรพิชาออกอาการชาๆ อย่างบอกไม่ถูก สมองก็ตั้งคำถามว่าเหตุใดชีวินกับอินทุอรถึงได้มาอยู่ในสถานะนี้กันได้