ล่ามรักมัจจุราช NC20+

ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองโปลินาโน เอ มาเร ประเทศอิตาลี เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่วิ่งท่ามกลางสายฝนพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกแข่งกับเสียงสายฝนสาดปะทะหลังคาเรือนดังเซ็งแซ่

ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่มีอาวุธพร้อมมือครบครันเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างท่ามกลางความโกลาหล ก่อนจะมีชายร่างท้วมสวมสูทดูดียกมือกุมหัวอาบชุ่มไปด้วยเลือดผสมกับน้ำฝนเดินออกมาด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมดุดัน

"มันหายไปแล้วครับนาย"

"กูเลี้ยงสวะแบบพวกมึงมาได้ยังไงวะ! แม่งเอ๊ยเสียข้าวเสียเงินที่พวกมึงเอาไปเล่นในบ่อนชายแดนฉิบหาย"

"ขอโทษครับนาย"

"หามันให้เจอถ้าไม่เจอกูจะค่อยๆ ฆ่าพวกมึงทีละคนจนกว่าจะเจอมัน อ้อ... ห้านาทีกูจะฆ่าหนึ่งคน"

"ครับ"

เสียงเกรี้ยวกราดตวาดลั่นก่อนจะหมุนตัวหันเดินกลับ แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปได้ไกลก็เป็นอันต้องชะงักเท้าไว้เป็นถอยหลังแทน ดวงตาค้างนิ่งใบหน้ากระตุก

"จัดการมันสิวะยืนมองทำซากอะไรวะ!!" ตวาดเสียงลั่นขึ้นอีกก่อนจะแย่งอาวุธมีดในมือลูกน้องที่อยู่ใกล้ที่สุดมาถือไว้ ถอยออกมาปล่อยให้ลูกน้องเป็นคนจัดการแทน

ดวงตาคมกริบราวหมาป่าปรายขึ้นมองบุคคลด้านหน้านิ่งๆ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่กลับมีความน่ากลัวแฝงไว้ผมดกดำเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนตกลงมาสู่ใบหน้าและร่างกายกำยำ มือหนามีเพียงประแจเลื่อนขนาดยี่สิบสี่นิ้วเป็นอาวุธป้องกันตัว

ร่างสูงสวมใส่ชุดสีดำคลุมทั้งตัวช่วยอำพรางตัวในยามค่ำคืนให้สะดวกแก่การหลบหลีก ปราดตามองคนที่กำลังพุ่งตัวเข้าหานิ่งๆ

เสียงเครื่องมืออาวุธในมือกระทบร่างพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนแข่งกับสายฝนดังขึ้นไม่ถึงห้านาทีก็เงียบไป เหลือเพียงชายร่างท้วมกับศัตรูตรงข้ามที่ยืนท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยขึ้นตามกลิ่นอายฝน

"มึงเป็นใคร ใครจ้างมึงมา"

"...."

"กูจ่ายให้สิบเท่าของที่มันจ่ายมึงถ้ามึงปล่อยกูไป"

"...."

"มึงอย่าเข้ามาถ้ามึงก้าวมาอีกก้าวเดียวกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่"

"...."

ยังคงมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ เท้าหนักบนรองเท้าหนังสีดำขลับก้าวเข้ามาช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองคนที่ก้าวถอยหลังหนีนิ่งๆ ในมือมีประแจเลื่อนขนาดใหญ่มีเลือดสีเข้มหยดลงสู่พื้นไหลรวมกับน้ำสีเดียวกันบนพื้นน้ำนองกว้าง

"มึงอย่าเข้ามา!"

"...."

"กูจะจัดการมึงซะไอ้เศษสวะเอ๊ย! ย๊าก!!" ร่างท้วมพุ่งเข้าหายกอาวุธมีดในมือเข้าหาฝ่ายตรงข้ามตวัดลงบนร่างใหญ่กว่า

นักฆ่าร่างสูงเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับยกมือถืออาวุธในมือสาดใส่ร่างท้วมเข้าเต็มแรงด้วยใบหน้าเรียบเฉย ตามด้วยคว้าคอเสื้อยกขึ้นมาสาดใส่อาวุธเข้าหาอย่างหนักก่อนจะจบลงด้วยใช้มีดในมือของมันปาดหลอดลมลำคอจนขาดสะบั้นออกจากกันก่อนจะปล่อยร่างนั้นร่วงหล่นลงพื้น

ปรายหางตามองด้วยแววตาไร้ความรู้สึกปล่อยอาวุธในมือตัวเองลงพื้นโดยไร้ความสนใจก่อนจะเดินออกมาจากสถานที่เกิดเหตุมา

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ภายในกระเป๋ากางเกงทำให้มือหนาลดลงสอดเข้าไปควานหาขึ้นมากดรับ ริมฝีปากบางเฉียบยังคงเม้มปิดรอจนปลายสายเป็นคนเปิดประเด็นก่อน

'ทำงานเรียบร้อยดีไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ'

"...."

'ค่าจ้างอยู่ที่เดิม จำไว้เก็บปากไว้ให้เงียบที่สุดอย่าแม้แต่จะพูดอะไรออกไปไม่งั้น... มึงที่จะเป็นคนที่จะถูกเก็บเป็นคนต่อไป'

"...."

มือหนาเลื่อนโทรศัพท์ออกจากใบหู ยื่นมือขึ้นไปคว้าเสื้อกล้ามสีดำจากเสาแขวนขึ้นมาสวมใส่ตามด้วยเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเดียวกัน ถุงมือหนังถูกสวมลงบนมือทั้งสองข้าง

โดโนแวนนักฆ่าเลือดเย็นที่ถูกขนานนามว่าเป็นหมาป่าโลกันตร์หรือไดร์วูล์ฟ ด้วยความโหดเหี้ยมและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบวกกับการลงมือที่ไม่ทิ้งหลักฐานไว้เลยมักจะถูกจ้างวานให้จัดการกับคนตำแหน่งใหญ่โตที่กฎหมายเข้าไม่ถึงโดยเฉพาะ มาเฟียและบุคคลในความมืด

เสียงฝีเท้าหนักเดินออกจากใต้อาคารที่พักชั่วคราว กวาดสายตาไร้ความรู้สึกมองความวุ่นวายรอบตัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะเดินไปขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์คันใหญ่สตาร์ทเร่งเครื่องเสียงดังเรียกความสนใจจากผู้คนใกล้เคียงให้หันมองด้วยความสนใจ แล้วพุ่งทะยานออกสู่ถนนเส้นหลักไปยังที่หมายซึ่งเป็นล็อกเกอร์ที่ไปรับงานมาก่อนหน้านี้

.

.

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังกระทบพื้นภายในสนามบินโคเปนเฮเกนประเทศเดนมาร์ก ฮันน่านางแบบสาวสวยลูกครึ่งไทยอังกฤษพร้อมกับผู้จัดการส่วนตัวก้าวเดินออกมาด้านนอกตัวอาคาร กวาดสายตามองหารถของเอเจนซี่ที่ติดต่องานกันอยู่

"พี่เมลลี่หนูขอเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ"

"ได้ๆ อย่าช้านะ"

"โอเคค่ะ"

เสียงหวานตอบกลับผู้จัดการร่างสูงใหญ่ใจสาวน้อยพร้อมกับรอยยิ้มหวาน หมุนตัวเดินกลับเข้ามาด้านในตัวอาคารเพื่อเข้าห้องน้ำตามที่บอกไปก่อนหน้า

เท้าเล็กเดินตามป้ายมายังห้องน้ำจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เตรียมตัวจะเดินกลับไปหาผู้จัดแต่กลับต้องชะงักหยุดนิ่งไปกับภาพที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่โล่งแจ้งผู้คนมากมายแบบนี้

เสียงร้องเงียบลงพร้อมกับร่างสูงของชายคนหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นโดยมีเลือดสีเข้มไหลออกมาจากหัวของเขา...

"ละ.. เลือด"

ร่างเล็กขาอ่อนยวบล้มลงบนพื้นดวงตากลมโตเบิกกว้างมองตามเสียงฝีเท้าหนักก้าวเดินออกมาจากภายในห้องน้ำชาย เลื่อนจากปลายเท้าขึ้นมาเรื่อยๆ ตามความยาวของช่วงขา เสื้อโค้ตตัวใหญ่สีดำก่อนจะหยุดลงเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาคมกริบไร้ความรู้สึกน่ากลัวของคนที่เดินออกมา ใบหน้าคมหล่อเหลาไม่ได้ช่วยให้เขาดูน่ากลัวลดลงเลยสักนิด

เธอเกือบจะกรีดเสียงร้องออกมาหากว่าคนที่ล้มลงจมกองเลือดบนพื้นเมื่อครู่ไม่ร้องเสียงโอดพร้อมกับพยายามดันตัวลุกขึ้นมา

เขา... ยังไม่ตาย เขายังไม่ตาย...

ครั้นพอสติกลับคืนคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าเมื่อครู่กลับหายไปแล้ว หันมองรอบกายก็เหมือนมีแต่เธอที่มองเห็นเขาเมื่อครู่นี้ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ผู้คนยังคงเดินขวักไขว่สวนกันไปมา

ปึง!

ประตูเปิดออกด้วยแรงไม่เบามากนักดึงความสนใจของฮันน่ากลับมามองตรงไปด้านหน้าอีกครั้ง ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงอาบชุ่มเลือดก่อนจะค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืนโดยที่ชายร่างสูงก็มองเธอด้วยความมึนๆ เช่นกัน

"มะ... ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ" เสียงหวานเอ่ยเป็นภาษาอังกฤษออกไป หรี่ตาจ้องมองปฏิกิริยาตอบรับ

"...."

"อ้าว!?" อุทานออกมาเบาๆ กับตัวเองมองร่างสูงของชายผิวขาวเดินออกไปเงียบๆ เหมือนไม่ต้องการเอาความหรือเดือดร้อนอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดกับตัวเองเลยสักนิด

เขายกมือขึ้นใช้ผ้ากดปิดแผลบริเวณหัวแล้วเดินเร็วรี่ตรงออกไปยังด้านนอกทันที

"แปลกจังเลยทั้งที่หัวเต็มไปด้วยเลือดแต่ทำไม..."

นิ้วเรียวยกขึ้นแตะริมฝีปากพึมพำด้วยความมึนงง ก่อนจะสะบัดหัวเลิกให้ความสนใจกับเหตุการณ์ที่เจอ ในเมื่อคนเจ็บยังปล่อยผ่านไม่เดือดร้อนอะไรแล้วเธอมีสิทธิ์อะไรจะไปเอาความล่ะ

ฮันน่าเดินกลับออกมาหาผู้จัดการหนุ่มใจสาว พยายามสลัดแววตาคมกริบน่ากลัวที่เจอเมื่อครู่ให้หลุดออก โดยใช้รอยยิ้มเป็นการส่งสารแทนแต่เหมือนมันเป็นฝันร้ายที่ไม่ว่าจะสลัดยังไงก็ยังย้อนกลับไปนึกถึงมันอีกอยู่ดี