เข้าสู่ระบบเผียะ! “อย่ามาตบหน้าฉัน หล่อนมันก็แค่ของเล่น” พร้อมผลักร่างเล็กให้ล้มลงกับพื้น เดินมาเหยียบมือเล็กข้างที่ตบหน้าตนพร้อมบดบี้เท้าหนัก ๆ กับมือข้างนั้น "โอ๊ย! หนูเจ็บ..” หล่อนบอกเขาพลางพยายามดึงมือข้างที่ถูกบดเหยียบออก แต่ก็ไม่ได้ผล “จำไว้ อย่าคิดมาตบหน้าฉัน ถ้ายังอยากมีมือ อยากครบสามสิบสองก็อย่าคิดทำร้ายฉัน เข้าใจไหม” โน้มตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งอยู่กับพื้นห้องน้ำ พร้อมกับเอามือใหญ่เชยคางมนให้แหงนเงยขึ้นแล้วเช็ดคราบเลือดที่เกิดจากการตบของตัวเองมาไล้ปลายลิ้นสาก เลียชิมรสของมัน “หวานทั้งเลือดเลยนะหนู” "โอ๊ย!" ต้องหงายหลังนอนล้มไปกับพื้น เมื่อเขาผลักหัวของหล่อนด้วยแรงมหาศาล “สำออย! ออกไปรอฉันข้างนอก ฉันอาบน้ำเสร็จจะจัดการเธออีกครั้ง” ยกเท้าที่เหยียบมือเล็กขึ้น แล้วเดินไปใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำเย็น ๆ ให้ไหลอาบร่างตน โดยไม่สนใจพวงมาลาที่จ้องมาทางตนด้วยความเคียดแค้นแม้แต้น้อย “เกะกะลูกตา ไสหัวไปได้แล้ว อย่าลืมสิว่ายายตาบอดของเธออยู่ในกำมือฉัน จะตายตอนไหนก็ได้เพราะมันขึ้นอยู่กับคำสั่งฉัน และชีวิตของเธอก็ด้วย”
ดูเพิ่มเติมคงไม่มีใครคาดคิดว่า...ในโลกนี้จะมีคนชื่อ “หอก,เหว,ห่า” แต่มันก็เป็นไปแล้ว เพราะพวกเขาคือหอก เหว ห่า แห่งตระกูลใหญ่สิงห์การค้า เป็นสามหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะด้านธุรกิจ ด้านสนามรบยามค่ำคืน พวกเขาก็มักเป็นผู้นำในด้านนี้เสมอ
ใครจะคิดว่าเด็กหนุ่มในวันนั้นจะเติบโตมาพร้อมความหล่อร้ายลึก จะว่าไปหล่อมากเลยต่างหาก น้องเล็กของตระกูล สิงห์การค้า อย่าง นายเหรียญชัย สิงห์การค้า หรือห่า วัย 34 ปี ชายหนุ่มควบคุมธุรกิจเดินเรือในเครือของครอบครัวตั้งแต่อายุ 28 เข้ามารับช่วงกิจการต่อจากพ่อผู้ให้กำเนิด
เหรียญชัยเป็นลูกชายคนเล็ก มีพี่น้องร่วมท้องแม่พ่อเดียวกันอยู่สองคน ซึ่งก็คือ เหรียญเงินพี่ชายคนโต (เหว) และเหรียญทองพี่ชายคนรอง (หอก) พี่ชายทั้งสองดูแลกิจการในเครือของสิงห์การค้าเช่นกัน
ตระกูลสิงห์การค้าเป็นตระกูลใหญ่ร่ำรวยที่สุดในจังหวัดภูเก็ต โดยมีสามพี่น้องช่วยกันบริหารจัดการดูแล ลูกชายคนโตเลี้ยงหอยมุกที่จังหวัดกระบี่ ส่วนลูกชายคนรองบริหารอสังหาริมทรัพย์ของครอบครัวอยู่ที่กรุงเทพฯ
ร่างสูงใหญ่ประมาณ 6 ฟุต นั่งมองจอคอมพิวเตอร์ที่เห็นผู้คนเดินเข้าออกในบริษัทของตน สายตาคมกล้าดุจพญาอินทรีจ้องมองแบบไม่วางตา
ทุกอย่างใน อาณาจักรสิงห์การค้า ไม่อาจรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างจะถูกลืม เมื่อความร้อนเสียวอยู่ใต้โต๊ะของเขาในตอนนี้
“อ่า! คุณจะไม่ให้อิงกี้ช่วยจริง ๆ เหรอคะ?”
ร่างเล็กของโคโยตี้สาวที่ซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะ จับเรียวขาแข็งแรงของชายหนุ่มแยกออก สองมือลูบไล้เคล้าคลึงกลางกายของบุรุษ ปากน้อยเผยอรอรับจูบร้อนจากบุรุษแข็งแรง
“อือ! อย่าทำให้ฉันต้องอดอยาก เธอก็รู้ว่าฉันชอบแบบไหนอิงกี้ อ๊ะ! อู้ว!”
สั่งเสียงพร่า พร้อมรูดซิปกางเกงของตัวเองออก มือล้วงเอาความอวบอูมแข็งชัน ของตัวเองออกมาตบปากอิ่มที่เผยอรอท่า
“อ๊ะ! คุณห่าของอิงกี้ อืม!”
หล่อนไม่รอท่าให้เหรียญชัยต้องขอนาน ปากน้อยอ้าดูดกลืนแก่นกายร้อน ลิ้นน้อยไล้เลีย มือเล็กจับโคนฐานลูบไล้คลึง
“อ่า! ดูดมันให้แรงกว่านี้หน่อย อ๊ะ! นั่นแหละ เอิ่ม! เสียว อ่า! อิงกี้ ซี้ด...”
คำรามพร่า แอ่นเอวสอบยกขึ้นจากเก้าอี้ สองมือเลื่อนมาขยุ้มท้ายทอยของหล่อน ให้ซุกซบดูดกลืนท่อนเอ็นร้อนของตน
“อ่า! แน่น! คุณห่าใหญ่จัง อิงกี้ชอบ อ๊ะ! อือ! อิงกี้ อยากทำมากกว่าใช้ปากค่ะ อืม!”
“จะช้าทำไม ทำเลยสิ”
เหรียญชัย ยิ้มหยันพร้อมเปิดลิ้นชักเอาซองเล็ก ๆ ยื่นให้หล่อน
วิภาดีรีบรับมาฉีก แล้วนำสิ่งที่อยู่ข้างในมาสวมใส่เอ็นร้อนของบุรุษ พอใส่ให้เขาเสร็จ หล่อนก็ลุกขึ้นยืนแล้วถกกระโปรงเดรสของตัวเองขึ้นมากองไว้บนเอว แหวกจีสตริงของตนออก จับแก่นกายแข็งร้อนสอดแทรกเข้าหากุหลาบงามของตน
“เอิ่ม! คุณห่า อ่า! ทั้งใหญ่ ทั้งแน่นเหลือเกินค่ะ ซี้ด” ครางซ่าน สองเรียวขายกขึ้นเกี่ยวเอวสอบ พร้อมกับเก้าอี้ตัวใหญ่
“อ่า! ดีมากอิงกี้ ขย่มมันเลย อูว์! นั่นแหละ สะ เสียว...”
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
วิภาดีหยุดการโยกเย้าแล้วหันมองประตูกว้าง แต่ก็ต้องทำต่อ เมื่อถูกเอวสอบกระแทกขึ้นกระตุ้น
“อ๊ะ! อุ๊ย! คุณห่า อ่า...ไม่เอาสิคะ! มีคนเคาะประตูห้องทำงานค่ะ อ๊ะ! อ่า!” หล่อนโยกแอ่น กอดรัดลำคอใหญ่ไว้มั่น ยิ้มร่าไม่กลัวว่าใครจะเข้ามาเห็น ตนกับชายหนุ่มในตอนนี้
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้นอีกครั้ง แล้วครั้งนี้เสียงทรงอำนาจปนเสน่ห์อันเซ็กซี่แหบพร่าเปล่งสั่งให้คนที่อยู่ข้างนอกเข้ามาได้ จะเป็นใครไปได้ถ้าไม่ใช่ยัยแว่น เลขาฯ หน้าห้องของเขานั่นเอง
“เข้ามาได้ อู้ว! โยกต่ออิงกี้ อ่า!” ชอบนัก! ชอบมาขัดขวางเวลาความสุขของเขาดีนัก!
“ตะ แต่...กำลังมีคนเข้ามานะคะ อ๊ะ! อู้ว!”
“ช่างสิ! เราไม่ได้ถอดเสื้อผ้าสักหน่อย ขย่มมันต่อ อ๊ะ! แรง ๆ ด้วย อู้ว! นั่นแหละ...”
เมื่อได้ยินดังนั้น หล่อนก็ทำตามเสียงสั่งทรงเสน่ห์อย่างไม่นึกแคร์ว่าคนที่เปิดประตูมาจะเห็นและเป็นใคร
ผ่านมาหลายวันแล้วที่หน้าห้องทำงานไร้เงาของเนตรนภาแทนที่เขาจะมีความสุข แต่ทำไมหัวใจของเขาเจ็บแบบนี้ เจ็บจนไม่อาจจะก้าวเดินไปไหนต่อไหนได้ ไม่อาจทำงานทำการได้ ยิ่งตอนนี้เจ้าหล่อนอุ้มท้องลูกของตนด้วยแล้ว ก็ยิ่งทำให้สับสน ตอนแรกที่ได้รู้ว่าตัวเองจะเป็นพ่อคนยอมรับว่าโกรธมากที่หล่อนไม่รู้จักป้องกัน จะโทษเธอก็ไม่ได้เพราะเขาเองที่เอาแต่ใจเห็นแก่ตัว ปล่อยในกายเธอตลอด แถมไม่เคยสวมใส่ถุงยางอนามัยสักครั้งที่ร่วมรักกับเนตรนภา “คุณห่าขา...ไปทานข้าวกับโยนะคะวันนี้” โยธกาเปิดประตูห้องทำงานเข้ามาแบบไม่ขออนุญาต ด้วยที่หน้าห้องของชายหนุ่มไร้เงาของเลขาฯ ปากร้ายไปหลายวันแล้ว “ไม่! ผมไม่หิว” ปฏิเสธเสียงแข็ง พลางก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารตรงหน้า แต่ในหัวคิดถึงเนตรนภา ตอนนี้หล่อนทำอะไรอยู่ และมีชีวิตยังไงในแต่ละวัน แล้วลูกเล่า หล่อนเก็บเอาไว้หรือไปทำแท้งออกแล้ว “หืม! หมู่นี้คุณห่าเป็นอะไรคะ ดูไม่เอ็นจอยเลย อิงกี้บอกโยว่าคุณไม่เหมือนเดิม โยเลยมาดู มันจริงอย่างอิงกี้ว่าเลย” หล่อนเดินมาหยุดยืนซ้อนหลังของชายหนุ่มที่เก้าอี้ทำงาน พร้อมกับเอามือเรียวของตัวเองลูบไล้ลำคอของชายหนุ่มอ
“หมอยินดีด้วยนะคะ ภรรยาของคุณกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ได้หนึ่งสัปดาห์” ยินดีกับว่าที่คุณพ่อคนใหม่ด้วยยิ้มละไม เหมือนถูกค้อนทุบหัวแรง ๆ ก็มิปาน สิ่งที่ได้ยินทำให้เรี่ยวแรงของชายหนุ่มหดหาย แทบจะทรงตัวไม่อยู่จนเดินไปพิงกับเคาน์เตอร์ของคลินิก คุณหมอมองชายหนุ่มแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เพราะทุกคนที่รู้ว่าตัวเองจะเป็นคุณพ่อก็มีอาการแบบนี้ แต่หมอคงมองผิดสำหรับเหรียญชัยแล้วมันเป็นความผิดพลาดที่เขาไม่อาจให้เกิดขึ้นได้ เขายังไม่พร้อมจะมีครอบครัวมีลูกกับใครทั้งนั้น และอีกอย่างเนตรนภาเป็นเพียงของเล่นเท่านั้น “คุณพ่อดีใจแบบนี้หมอก็ดีใจด้วยนะคะ ระหว่างนี้ก็ดูแลคุณแม่กับลูกดี ๆ นะคะ เป็นช่วงที่เสี่ยงต่อการแท้งลูกมากค่ะ” หมอเอ่ยแนะนำชายหนุ่ม “เสี่ยงต่อการแท้งเหรอครับ ได้ครับ ผมจะดูแลให้ดีเลยครับ” เอ่ยเสียงเข้มพลางกระตุกยิ้มชั่วร้ายของตัวเอง แล้วเดินออกจากคลินิก ตอนนี้ปลายทางคือห้องของเนตรนภา เพื่อคุยเรื่องเด็กในท้องของหล่อนให้รู้เรื่องเหรียญชัยหยุดยืนอยู่หน้าห้องของเนตรนภานานแล้ว ในมือถือเช็คหนึ่งใบที่มีจำนวนเงินสองล้านอยู่ในนั้น เขายังไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบใคร ยิ่งชีวิตของเด็กต
“ซี้ด มันเหลือเกินเนตร...อา! พี่ระ...อืม!” เหมือนทุกครั้งเขาปล่อยลาวาร้อนไว้ในกายสาวเหมือนทุกครั้งที่ร่วมรักกัน คำว่า 'รัก' ถูกมองข้าม เมื่อคิดว่ามันไม่ควรเกิดขึ้นกับตนและเนตรนภา เขาไม่อาจยอมรับหัวใจตัวเองได้ แม้ว่าตอนนี้จะหลงร่างน้อยอวบอิ่มแค่ไหน เมื่อตั้งให้หล่อนเป็นเพียงของเล่นก็ควรจะเป็นของเล่น ผู้หญิงก็เป็นแค่เพียงที่ระบายเท่านั้น เหรียญชัยย้ำกับตัวเองในใจ “อืม! เนตรเด็กดีของพี่...จำไว้อย่าทำให้พี่ไม่พอใจ อย่าทำให้พี่ต้องโกรธ อย่าปล่อยตัวให้ไอ้ตี๋นั่นกอดและจูบอีก เมื่อกี้มันจูบหน้าผากตรงนี้ใช่ไหม” เอ่ยหอบพลางเอามือลูบไล้หนาผากมน แล้วโน้มตัวลงไปจูบทับรอยของธนวัฒน์ การกระทำของเหรียญชัยเมื่อกี้มันทำให้หัวใจดวงน้อยพองโต ทั้ง ๆ ที่สั่งให้เกลียดผู้ชายสารเลวเหนือร่าง แต่ทำไมใจต้องเต้นแรงทุกครั้งเมื่อแนบชิดคนตัวโตก็ไม่รู้ได้ หล่อนเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองจะเป็นยังไงต่อไป หากหล่อนลาออกจากงานไป แล้วเขาจะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระไหม กลัวเหลือเกินกลัวว่าผู้ชายชั้นต่ำคนนี้จะไม่ยอมปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ “ทำไมเงียบ...พี่ไม่ชอบที่เนตรเงียบใส่พี่แบบ
“โอว์! เธอแน่นเหลือเกินเนตร...อ่า! ขยับสิ...ชูว์!” มือใหญ่เคลื่อนมาจับกุมก้นงามงอนของเจ้าหล่อนพร้อมกับจับมันส่ายคลึงแก่นกายของตัวเองไปมา “อา! พี่เสียวเนตร...ชูว์! ทำให้พี่พอใจ แล้วพี่จะเก็บเรื่องคลิปไว้พิจารณา ชูว์! นั่นแหละ อา! โยกแบบนั้น แบบที่พี่สอนเธอ โอว์! เย้!” เนตรนภาเริ่มขยับเอวเล็กของตัวเองโยกเข้าหากายแข็งร้อน มือน้อยกอดชายหนุ่มยึดร่างของตัวเองไว้ หล่อนเองก็ชอบที่มีเขาในตัวเองเหมือนกัน “โอว์! พี่ห่า...อา! อืม!” “แบบนั้นแหละคนดีของพี่ อ่า! โยว์! เนตรทำให้พี่หลงรู้ไหม อืม!” เอ่ยเสียงพร่าข้างหูคนตัวเล็ก พลางกัดทึ้งเล่น แล้วซุกไซ้เคราสากของตนตามลำคอระหง มือใหญ่บีบก้นงามงอนยกขึ้นขย่มเข้าหาตน “ซี้ด อย่าควงเอวแบบนี้พี่เสียวเนตร...อ่า!” เหรียญชัยหลงร่างเล็กที่โยกเย้าอยู่เหนือร่างตนในตอนนี้ หลงจนไม่เคยคิดป้องกันและหลงลืมทุกครั้ง และตอนนี้ก็เช่นกัน เขาชอบที่ได้สัมผัสเนื้อแท้ฉ่ำแฉะของเนตรนภา ได้มีร่างน้อยเบียดสีแบบนี้ “อ่า! แบบนี้ชอบไหมคะพี่ห่า...อา! อืม!”สาวเจ้าครางกระเส่าหวานถามคนตัวโต พลางขยับเอวเล็กของตนโยกขึ้นโยกลงเข้าหากายแข