คนนอกสายตา

“คุณดวงใจ วันนี้ผมมีนัดกับใครอีกหรือเปล่า ถ้ามีช่วยเลื่อนนัดให้ผมด้วย เดี๋ยวผมจะออกไปข้างนอก แล้ววันนี้จะไม่กลับเข้ามาที่บริษัทอีกแล้ว”

หลังสั่งงานเลขาฯ เป็นที่เรียบร้อย อาทิตย์ก็คว้ากุญแจรถแล้วก้าวพรวดพราดออกจากบริษัทไปทันทีด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หงุดหงิดจนไม่คิดจะอยากติดต่อหรือเสวนาใดๆ กับใครทั้งนั้น คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง สถานที่ที่เคยเป็นพื้นที่ส่วนตัวระหว่างเขากับปานดาว คือจุดหมายปลายทางเพียงแห่งเดียวที่ชายหนุ่มนึกถึงในเวลานี้

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องที่เงียบสงบและเย็นชืด ความคิดเดิมๆ ก็วนเวียนกลับมาตอกย้ำให้สับสน ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมคนรอบตัวถึงได้พากันตั้งแง่ และพยายามแทรกแซงความรักที่เขามีต่อปานดาว ทั้งที่ตลอดระยะเวลาเกือบสองปีที่คบหากัน เธอคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่คอยเอาใจใส่ เข้าใจ และทำให้คนที่เกลียดการถูกบงการชีวิตอย่างเขามีความสุขได้ในทุกๆ วัน แต่ทำไมทุกคนถึงได้เอาแต่พร่ำบอกว่าสิ่งที่เขาเห็นเป็นเพียงแค่การสร้างภาพหลอกลวง!

“คุณปล่อยให้ผมต้องสู้กับทุกคนตามลำพังแบบนี้ได้ยังไงปาน... ทำไมคุณถึงไม่กลับมาพิสูจน์ให้พ่อเห็นเสียที ว่าเรื่องระหว่างเรามันคือความรัก ไม่ใช่แค่คำหลอกลวง”

อาทิตย์เอ่ยรำพันกับกรอบรูปถ่ายของคนรักเก่าที่ตั้งอยู่ตรงหัวเตียงด้วยสายตาปวดร้าว ก่อนจะหมุนตัวเดินไปคว้าขวดเหล้าชั้นดีและแก้วคริสตัล มาทิ้งตัวลงนั่งดื่มด่ำความขมปร่าเงียบๆ ตามลำพัง

“กลับมาหาผมเสียทีเถอะปาน กลับมาทำให้ทุกคนเห็นว่าผมไม่ได้เลือกคนผิด”

เสียงทุ้มพร่ายังคงเอ่ยทวงถามกับความเงียบงัน ความร้อนผ่าวของรสแอลกอฮอล์ที่บาดลึกสุดลำคอ ไม่ได้ช่วยบรรเทาความสับสนและทิฐิที่อัดแน่นอยู่ในอก ชายหนุ่มได้แต่นั่งจมปลักอยู่กับเงาอดีต พึ่งพาฤทธิ์แอลกอฮอล์เพื่อหลีกหนีการถูกกดดันจากความจริงรอบตัว ทอดสายตามองห้องที่มืดสลัว... กระทั่งความอ่อนล้าทางอารมณ์ฉุดดึงให้เขาผล็อยหลับไปทั้งอย่างนั้น บนโซฟาตัวเดิมที่แสนเดียวดาย

            ส่วนจันทิมา หลังจากที่ขับรถพ้นออกจากเขตสำนักงานใหญ่แห่งวงศ์ศรี หญิงสาวก็ตัดสินใจโทรเลื่อนประชุมช่วงบ่ายและเลือกที่จะไม่กลับเข้าบริษัทในวันนี้ เพราะเธอยังไม่พร้อมจะปั้นหน้าตอบคำถามของบิดา หากท่านสังเกตเห็นความหงุดหงิดในแววตาของเธอ หญิงสาวจึงเลือกที่จะขับรถกลับมาพักผ่อนสมองที่คฤหาสน์วโรธรณ์แทน

“อ้าว... พี่จันทร์! ทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจังเลยคะ ไหนคุณพ่อบอกว่าพี่จันทร์มีประชุมช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ”

ทอรุ้ง วโรธรณ์ เอ่ยทักด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นพี่สาวคนโตเดินก้าวเข้ามาในห้องรับแขกด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ทว่าแววตาคู่สวยกลับแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด

จันทิมาชะงักไปเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าน้องสาวคนเดียวจะอยู่บ้านในเวลานี้ ทั้งที่วันนี้ทอรุ้งน่าจะมีตารางเรียนที่มหาวิทยาลัย หญิงสาวระบายลมหายใจยาวออกมาเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟางามข้างๆ น้องสาว

ทอรุ้งคือลูกสาวคนเล็กของนายปกรณ์และคุณพิมพ์พร วโรธรณ์ นักธุรกิจชั้นนำแถวหน้าของประเทศ จะเรียกว่าเธอเป็นลูกหลงของครอบครัวก็คงไม่ผิดนัก เพราะหลังจากคลอดจันทิมาแล้ว มารดาของพวกเธอก็มีปัญหาสุขภาพจนแพทย์เคยเอ่ยปากว่ายากที่จะมีบุตรได้อีก ทำให้ครอบครัวไม่ได้วางแผนเรื่องลูกคนต่อไป กระทั่งเวลาล่วงเลยไปเกือบหกปี คุณพิมพ์พรกลับตั้งครรภ์ทอรุ้งขึ้นมาอย่างปาฏิหาริย์ เด็กน้อยจึงกลายเป็นแก้วตาดวงใจและเป็นที่รักยิ่งของทุกคนในบ้าน

ประกอบกับใบหน้าจิ้มลิ้มสดใสและนิสัยช่างพูดช่างเจรจา ทำให้ใครต่อใครต่างพากันหลงรักทอรุ้งจนหมดหัวใจ ไม่ว่าเธอปรารถนาสิ่งใดก็แทบจะไม่มีใครเคยขัดใจ แต่ถึงอย่างนั้นทอรุ้งก็ไม่เคยทำตัวเอาแต่ใจจนน่าระอา กลับเป็นเด็กน่ารักที่ช่างประจบและคอยเอาใจใส่ทุกคนในบ้าน โดยเฉพาะกับพี่สาวคนโตอย่างจันทิมา ที่ต้องแบกรับความรับผิดชอบงานบริหารในบริษัทของบิดาไว้มากมาย ทอรุ้งจึงเปรียบเสมือนพลังงานความสดชื่น ที่คอยรับฟังและช่วยปัดเป่าความเครียดให้จันทิมาอยู่เสมอ

“สีหน้าพี่จันทร์ดูหงุดหงิดแบบนี้... พี่อาทิตย์แผลงฤทธิ์ใส่พี่สาวของรุ้งอีกแล้วใช่ไหมคะ”

ทอรุ้งคาดเดาได้อย่างแม่นยำ เพราะเธอเพิ่งทราบจากบิดาเมื่อเช้าว่า วันนี้พี่สาวต้องเป็นคนนำแฟ้มเอกสารสำคัญไปให้รองประธานหนุ่มแห่งวงศ์ศรีเซ็นอนุมัติด้วยตัวเอง

“พี่เพิ่งรู้วันนี้เองรุ้ง... ว่าความผูกพันวัยเด็กมันไม่มีผลอะไรเลยกับคนที่มีทิฐิและไร้วุฒิภาวะทางอารมณ์”

จันทิมาเอ่ยออกมาราวกับจะระบายความอึดอัด โดยไม่มีร่องรอยของน้ำตาและความอ่อนแอให้เห็น เพราะสำหรับครอบครัวแล้ว เธอและทอรุ้งมีความสนิทสนมกันมากจนสามารถคุยกันได้ทุกเรื่องโดยไม่มีความลับต่อกัน

“พี่จันทร์อย่าไปสนใจคำพูดไร้สาระของผู้ชายคนนั้นเลยนะคะ ถึงคุณพ่อกับคุณลุงสุริยะจะพยายามจับคู่ให้เรายังไง แต่ถ้านายคนนั้นยังทำตัวงี่เง่า ไม่รู้จักโตแบบนี้ รุ้งว่าพี่สาวคนเก่งของรุ้ง ไม่เห็นจำเป็นต้องลดคุณค่าตัวเองไปยอมแต่งงานด้วยเลยค่ะ” น้องสาวเอ่ยเชียร์เสียงใสอย่างรักศักดิ์ศรี