ล่ารัก

มื้อเช้าท่ามกลางความเงียบสงบควรจะเป็นเวลาเริ่มต้นวันที่ดี หากไม่ใช่เพราะมวลบรรยากาศขมุกขมัวบนโต๊ะอาหารที่ชวนให้กลืนอะไรไม่ลง ความพยายามของพ่อที่จะยัดเยียดลูกสาวเพื่อนสนิทให้เขายังคงไม่ลดละ ทั้งที่เขายืนยันนับครั้งไม่ถ้วนว่าต้องการเลือกคู่ชีวิตด้วยตัวเอง

“พ่อครับ... ต้องให้ผมพูดอีกกี่หนว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับหนูจันทร์ของพ่อ ผมมีคนที่ผมเลือกแล้ว”

อาทิตย์วางช้อนลงกระทบจานกระเบื้องเสียงดัง แกร๊ก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เพื่อระบายความอึดอัดที่อัดแน่นในอก

“แต่ฉันอยากให้แกลองเปิดใจคบกับหนูจันทร์ดูก่อน” คุณสุริยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความเด็ดขาด “ส่วนแม่คนรักของแก... หายหัวไปเป็นปีแล้ว ทำไมถึงยังไม่ยอมตาสว่างสักที”

“ผมเชื่อในเหตุผลของปาน และต่อให้เรื่องระหว่างเราจะจบลงยังไง มันก็ควรเป็นเรื่องที่ผมต้องเรียนรู้และตัดสินใจเอง ไม่ใช่ถูกพ่อบงการ” เขาเน้นย้ำทุกถ้อยคำด้วยสายตามั่นคง ไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่าง

“หึ! คิดเองตัดสินใจเองงั้นเหรอ?”

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากปากผู้เป็นพ่อ

“รอให้คนอื่นเขาเขวี้ยงทิ้งก่อนล่ะสิไม่ว่า ถึงจะยอมระเห็จกลับมาเกาะแกกินต่อ”

“ทำไมพ่อต้องดูถูกคนอื่นขนาดนั้นด้วย!” อาทิตย์ขมวดคิ้วแน่น ชักสีหน้าอย่างไม่ปิดบัง “ถึงปานเขาจะไม่ได้เพียบพร้อม หรือไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่โตที่เอื้อผลประโยชน์ทางธุรกิจให้เรา แต่พ่อก็ไม่มีสิทธิ์ใช้อคติหรือการแบ่งชนชั้นมาตัดสินชีวิตผม ผมโตพอที่จะรับผิดชอบการตัดสินใจของตัวเองได้แล้วครับ”

“ก็เพราะแกมันยังอ่อนโลกไงล่ะ ถึงได้มองเห็นแต่ด้านที่แม่นั่นสร้างภาพหลอกตา!”

ความอุ่นกรุ่นในอกแล่นริ้วขึ้นมาจนกลายเป็นความขุ่นมัว อาทิตย์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหญิงสาวอีกคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนา    จันทิมา ผู้หญิงที่จบถึงปริญญาโท มีความรู้ความสามารถ แต่ทำไมถึงยังยอมเป็นหมากให้ผู้ใหญ่เดินเกมคลุมถุงชนเพื่อเชื่อมธุรกิจสองตระกูลอยู่อีก ทำไมเธอถึงไม่ปฏิเสธไปตรงๆ หรือความจริงแล้ว เธอก็เป็นแค่อีกคนที่เห็นดีเห็นงามกับการแต่งงานเพื่อผลประโยชน์นี้ด้วยเหมือนกัน?

“ฉันไม่สนเหตุผลอะไรของแกทั้งนั้น แต่ฉันยืนยัน... หนูจันทร์เท่านั้นที่จะมาเป็นลูกสะใภ้ของวงศ์ศรี!”

นายสุริยะทิ้งคำขู่เด็ดขาดไว้เป็นประโยคสุดท้าย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดริมฝีปากเบาๆ แล้วโยนมันลงบนโต๊ะอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็ลุกเดินผละออกไป โดยไม่แยแสสักนิดว่าความเอาแต่ใจนั้นจะสร้างรอยร้าวให้ความสัมพันธ์พ่อลูกมากแค่ไหน

อาทิตย์รวบช้อนส้อมพลางดันจานอาหารตรงหน้าออกห่างตัว ร่างสูงลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าที่พยายามข่มอารมณ์พลุ่งพล่าน

“จะยัดเยียดกันให้ได้ใช่ไหม... ได้! ในเมื่อชอบการคลุมถุงชนกันนัก ก็ลองดูว่าผมจะยอมเป็นหุ่นเชิดให้พวกคุณง่ายๆ หรือเปล่า!”

ความร้อนผ่าวและความหงุดหงิดที่แล่นตึงอยู่ในหัว ทำให้อาทิตย์เลื่อนความผิดหวังลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะตัดสินใจก้าวพ้นห้องอาหารออกไปทันที

อาทิตย์คว้าโทรศัพท์มือถือ กดต่อสายตรงถึงเพื่อนสนิททันทีขณะก้าวเดินเร็วๆ มุ่งหน้าไปยังรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้านวงศ์ศรี ท่วงท่าก้าวเดินที่ดุดันและสีหน้าตึงเครียดสะท้อนชัดว่าอารมณ์ของเขาคุกรุ่นแค่ไหน

“กูเอง... คืนนี้มึงว่างไปเจอกันที่ผับไหมวะ”

“ว่าง... ว่าแต่มึงไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงทำเสียงหงุดหงิดแต่เช้าเลย” ตะวันถามกลับทันควัน

“มึงรู้จักผู้หญิงที่ชื่อ จันทิมา วโรธร ไหมล่ะ... นั่นแหละตัวการ”

“เฮ้ย! คุณจันทร์เนี่ยนะ? เขาไปทำอะไรให้มึงหงุดหงิดวะ”

“มึงรู้จักผู้หญิงคนนี้ด้วยเหรอ”

“กูไม่รู้จักสิแปลก คุณจันทร์เธอกำลังฮอตจะตายไป ทั้งสวย ทั้งฉลาด แถมเก่งงานบริหาร ในแวดวงสังคมพวกเราตอนนี้ไม่มีผู้ชายคนไหนไม่รู้จัก จันทิมาหรอกเว้ย” ปลายสายหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี “ไอ้พวกเพื่อนในก๊วนบอกกูเป็นเสียงเดียวกันว่า นางฟ้าชัดๆ”

“เกินไป... มึงคงจะโดนข่าวลือพวกนั้นหลอกตาเหมือนคนอื่นเห็นผู้หญิงหน้าตาดีหน่อยไม่ได้” อาทิตย์ยกแขนขึ้นพาดพวงมาลัยรถ แคะไคล้ความคิดด้วยความหยัน “ผู้หญิงที่โปรไฟล์ดีขนาดนั้น แต่กลับยอมเดินตามเกมคลุมถุงชนของผู้ใหญ่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ... กูว่าก็แค่สร้างภาพยอมหงอเพื่อตระกูลนั่นแหละ”

“กูว่ามึงอคติกับเขาเกินไปแล้วไอ้อาทิตย์ คุณจันทร์เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมายอมเป็นหมากให้ใครเดินง่ายๆ หรอกเว้ย ถ้าเป็นเรื่องสร้างภาพล่ะก็... กูว่าคนในอดีตของมึงน่าจะเชี่ยวชาญกว่าเยอะ”

“ไอ้ซัน! ถึงมึงจะไม่ชอบปาน แต่ก็ช่วยหยุดพาดพิงถึงปานในทางเสียๆ หายๆ ได้แล้วมั้ง” อาทิตย์กดเสียงต่ำ ขัดแย้งทันทีที่เพื่อนล้ำเส้นเรื่องคนรักเก่า