บทที่ 13

จากวันเป็นเดือนเคลื่อนผ่าน คำสัญญาระหว่างคนสองคนผูกกันรัดแน่นฝังลึกตรึงตราตรึงใจยากที่ใครจักเข้าใจในความรักครั้งนี้ได้

ในหัวใจมีเพียงคนคนหนึ่งเต็มดวงแต่มิสามารถเปิดเผยความสัมพันธ์ได้ ทุกคืนวันนัดแนะลักลอบพรอดรักมิต่างจากโจรขโมย

ภายใต้ความสุขสมในใจของเชรียังนึกถึงบิดาที่เจ็บป่วยเสมอรับรู้ได้ถึงความคาดหวังของชาวฝรั่งเศสที่ต้องการนำบางอย่างของสยามกลับไปถิ่นฐานให้จงได้

แต่เชรีกลับใช้ข้ออ้างตีสนิทชาวสยามข้ามฟากมาฝั่งวัดเพื่อจะได้เจอกับคนรักเช่นพสุธาทุกวัน

อัญมณีโกเมนในตัวครุฑสีดำของมีค่าที่ฝังอยู่ภายในเมรุใหญ่โตกำลังก่อสร้างเพื่อใช้เผาศพแทนการฝังทั้งที่รู้ดีว่าฝังอยู่ส่วนไหนของเมรุ ต้องเข้าไปเอาอย่างไร รู้ทุกอย่างเพียงแค่เดินไปเอายามลับตาคนก็ย่อมได้ เพราะดินเป็นคนบอกเล่าออกมาทั้งหมดด้วยความเชื่อใจเมียฝาหรั่งว่าจักไม่มีวันทำผิดมิทำให้คนรักต้องเดือดร้อนด้วยการขโมยมันออกไปดั่งที่สารภาพในคราแรก

คนรักที่บูชาความรักเชื่อมั่นในความรักว่าช่างงดงามบริสุทธิ์เหนือสิ่งอื่นใด

หลังขลุกอยู่กับคนรักทางฝั่งวัดในกระท่อมเรือนน้อยกลางป่าช้าเพียงลำพังทางพสุธาเองก็มิออกไปกับใคร ต่างอยู่กันเพียงลำพังที่นั่นขนมุ้งหมอนของกินของใช้เข้ามาซ่อมแซมเรือนชานง่ายๆ กลายเป็นเรือนหอในป่าช้าอยู่กินกันราวกับวิมานกลางหลุมศพ

ความลุ่มหลงทำให้มองทุกอย่างงดงามเห็นป่าดิบชื้นเป็นทุ่งมวลดอกไม้หลากสี

ปลูกพืชผักดอกไม้ราวกับกำลังออกเรือนนั่งเล่นนอนเล่นเพียงสองคนหลงลืมโลกภายนอกไปเสียสิ้น

"เชรีเจ้าไปมาหาสู่ชาวสยามนามพสุธานั่นมานานแรมเดือนแล้วหนา พวกเจ้าก็ดูสนิทสนมกันดีแล้วใยมิมีสิ่งใดคืบหน้ากันเล่า ทางฝรั่งเศสส่งข่าวมาแล้วหนาว่าท่านลุงอาการหนักขึ้นเจ้ามัวทำกระไรอยู่?"

ทหารนายหนึ่งเรียกคุยเพียงลำพังมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องเอ่ยถามขึ้นเมื่อเจ้าชายที่จักช่วยให้อาการป่วยของผู้เป็นพ่อหายขาดจากความเชื่อมีทีท่าเปลียนไป

ชายชาวสยามที่เป็นดั่งไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่คราแรกบัดนี้ดูสนิทสนมราวเกินกว่าจะเป็นเพื่อนรัก ใบหน้าเปี่ยมสุขทุกครั้งที่กลับจากไปมาหาสู่ชาวสยามดูแปลกตาไปมากโข ท่าทีเย็นชาจริงจังในภารกิจดูเปลี่ยนไป

เชรีอ่อนโยนลงไม่ดูเจ้าเล่ห์ฉลาดลึกดังเดิมไม่มีความคืบหน้าเรื่องของที่จักต้องนำกลับไปรักษาบิดาจนถูกทวงถามเสียงจริงจัง

"ข้า ...ข้าจักเร่งนำมันกลับมา'

"มิทันดอกเรากำลังจักกลับเมืองด่วน ที่นั่นกำลังแย่คืนนี้ต้องลงมือคืนนี้"

"ว่ากระไรนะ!"

"พวกเราจักต้องกลับฝรั่งเศสไวที่สุดเจ้าต้องนำสิ่งนั้นกลับไปให้ได้ไม่ว่าต้องแลกมาด้วยสิ่งใดก็ตาม!"

"ท่านพี่ข้า..อยู่ดูลาดเลาที่สยามมิได้หรือ?"

"มิได้มีข่าวว่าอังกฤษจะเข้ามาเจรจากับสยามถ้าตกลงกันไม่ได้จักต้องเกิดสงครามเป็นแน่เพราะฉะนั้นเราจึงต้องรีบกลับถ้าเราอยู่อังกฤจักมองว่าเราอยู่ฝั่งสยามแลโจมตีเราเช่นกันในตอนนี้ไอ้พวกนั้นมันคือเจ้าอำนาจเราห้ามทำให้เกิดการขุ่นเคืองเด็ดขาด"

"...แล้วเราจักเอามันมาได้เยี่ยงไรเล่าพี่ท่าน?"

"ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้..คืนนี้เราจักไปเอามันออกมาวันพรุ่งนี้ยามเช้าตรู่ยังมิทันฟ้าสางจักขึ้นเรือกลับกันทันที"

...

"พสุธาเอ็งหายหน้าไปหนใดมา?"

ใบหน้าคมเข้มเดินยิ้มแย้มผ่านกุฏิวัดเจ้าอาวาสยามพลบค่ำโดยมิรู้เลยว่ามีคนยืนรออยู่เอ่ยทักขึ้นเมื่อร่างหน้าผ่านมาเพื่อจะเดินกลับเรือนใหญ่ที่อาศัย

"นมัสการขอรับหลวงพ่อ" เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกนั่งคุกเข่าลงแล้วกราบกรานด้วยความเคารพ

"ข้าถามว่าเอ็งไปอยู่แห่งหนใดมาตั้งแต่เช้าจรดเย็นไม่อยู่กับฝูงหายหน้าหายตาไปแรมเดือนแล้วหนาหากหลวงพ่อมิเห็นหน้าเจ้ายามเช้าตรู่คงจักคิดว่าเจ้ามิมีตัวตน"

น้ำเสียงผู้เป็นพ่อนิ่งขรึมสีหน้าจริงจังกว่าหนไหนกล่าวกับลูกชายตัวดีที่พักนี้มิอยู่ให้ได้เห็นหน้าจนเพื่อนๆ เอามาปรึกษา

"โถ่หลวงพ่อ ลูกก็อยู่แถวนี้มิได้ไปไหนดอกหลวงพ่อมีกระไรให้ลูกรับใช้หรือจ้าคะ?" พสุธายังคงมีสีหน้าแช่มชื่นแม้เนื้อตัวจักมอมแมมจากการปลูกผักหญ้าในป้าช้าจนผู้เป็นพ่อขมวดคิ้วมองในความไร้สง่าราศรีดังเดิม

"พ่อขอคุยกับเจ้าหน่อยมีสิ่งใดจะพูดบอกพ่อหรือไม่เจ้าดิน ใบหน้าเจ้าดูเปี่ยมสุขแลหมองคล้ำในคราเดียว ของในกายเจ้าเสื่อมถอยหรือกระไร ฤาจักโดนของต่ำของดำเข้าครอบงำเสียแล้วจึงมิไปทำงานทำการ"

"มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ลูก..ลูกเกรงว่าถ้าคนอื่นรู้จักมิถูกใจกลายเป็นเรื่องใหญ่ลูกจึง..ออกห่างเพคะ"

"ห่างผู้คน?ใยต้องมิชอบใจเจ้าทำกระไรผิดฤา?"

"หากลูกบอกว่ากำลังมีความรักกับใครคนหนึ่งหลวงพ่อว่าจักเร็วไปหรือไม่เจ้าคะ..ที่คิดจะสร้างครอบครัว?"

"เจ้าน่ะหรือมีความรัก? ตลอดเวลาที่ผ่านมาวิ่งเล่นเกเรกับพวกเจ้าแดงเจ้าเมฆมิมีวี่แววจักมองใครใยเจ้าจึ่งมีความรักมีคนรักได้ หญิงผู้นั้นคือลูกเต้าเหล่าใครกันเล่าเจ้าดิน?"

"คือ..คือว่า..คนคนนั้น..เป็น..เป็น.."

"เป็นใครฤา?"

"ลูกของฌ็อง..ชาวฝรั่งเศสที่เข้ามาสยามเจ้าค่ะ"

"ลูกของฌ็อง? เจ้าหมายความว่าเยี่ยงไรเจ้าดิน ลูกของฌ็องที่มาสยามมิมีผู้หญิงมาด้วยนี่?"

"เจ้าค่ะ ลูกชายของฌ็องที่เข้าสยามมีเพียงหนึ่งเดียว ฌ็องเชรีเจ้าชายคนเล็กตระกูลฌ็องอาศัยอยู่โบสถ์ฝั่งตรงข้ามเรานี่เองขอรับ.."

"เจ้าว่าไงนะพสุธา!!" คนเป็นพ่อตื่นตกใจจนเผลอเรียกลูกชายเสียงดัง

"หลวงพ่ออย่าโกรธลูกเลยหนา ลูกรักฌ็องเชรีมากเรารักกัน..รักกันด้วยใจจริง ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ลูก...รักเชรีมากนะเจ้าคะ ลูกรักคนอื่นมิได้อีกแล้ว"

คำสารภาพของบุตรชายทำเอาเจ้าอาวาสขมวดคิ้วนิ่งพูดไม่ออกราวกับมีก้อนหินก้อนใหญ่จุกอยู่ในลำคอ

"ลูกมิรู้หรือว่าฝาหรั่งคิดกับสยามเยี่ยงไร?"

"ลูก..รู้เจ้าค่ะ แต่เชรีมิใช่คนเช่นนั้นถึงแม้เชรีตั้งใจมาเอาอัญมณีจากตัวครุฑในเมรุวัดเรากลับฝรั่งเศสแต่เชรีก็ไม่ทำ.."

"เจ้ากำลังตกอยู่ในห้วงแห่งความลุ่มหลงนะพสุธา..รู้หรือไม่ใยหลวงพ่อเรียกเจ้ามา?"

"มิรู้เจ้าค่ะ"

"ลูกหายหน้าหายตาจากผู้อื่นแรมเดือนไม่เข้าไปทำงานไม่อยู่กับเพื่อนชาวสยามไม่พบเจอผู้คนเจอหน้าเพียงยามเช้ามือและยามค่ำลูกทำตัวเหมือนมิใช่มนุษย์เข้าไปทุกทีรู้ตัวหรือไม่"

"หลวงพ่อ..ลูกรักเชรี ลูกผูกพันกันอย่างลึกซึ้งลูกมิอยากห่างกันแม้แต่เพียงวันเดียวมันเหมือนจักตายเสียให้ได้...อย่าห้ามลูกเลยนะเจ้าคะ"

"...ถ้าคนที่ลูกรักทำผิดมหันต์ก็ยังจักรักฤา?"

"หลวงพ่อคงขอรับ..ภายภาคหน้าลูกอาจจะเป็นกบฏเสียเองลูกอาจจักเป็นคนไม่ดีเพราะลูกคงทำทุกอย่างเพื่อความรัก..ลูกอยากถามหลวงพ่อว่าจะยังรักลูกหรือไม่ขอรับ?"

"...ดิน"

"ลูกเคยคิดว่าชีวิตนี้คงมิรักใครได้มากกว่าแผ่นดินสยาม..มิรักใครมากกว่าเจ้าคุณพ่อ..มิรักใครได้เท่าคุณแม่แต่...ตอนนี้ลูกกลับรักคนคนหนึ่งมากเสียจนประเมินค่ามิได้..มิรู้เลยว่ามากเท่าใดทุกลมหายใจลูกมีแค่เชรีเท่านั้น"

"พสุธา..ลูกมีพ่อชื่อคงคามีแม่ชื่อเพ็ญนภาลูกเกิดจากความรักของพ่อกับแม่เป็นความรักที่มีค่าที่สุดของครอบครัวเรา ไม่ว่าเจ้าจักเป็นสิ่งใดพ่อก็มิอาจเลิกรักได้แต่ถึงกระไรพ่อก็อยากให้ลูกชายของพ่อมีชีวิตอยู่อย่างสงบสุขมิใช่ต้องร้อนลุ่มร้อนรนต่อสู้กับทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ไม่สามารถอยู่กับลูกได้ตลอดไป"

"..."

"มีสติให้มากนะดินลูกคือบุตรชายคนเดียวของเจ้าอาวาสวัดพสุธาคงคาวนารามถ้าความรักของลูกคือเรื่องจริงความรักจะชักจูงนำพาคนที่รักไปสู่หนทางแห่งสวรรค์มากกว่านรกอเวจี..แต่ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ได้พึงระลึกไว้ว่าพ่อกับแม่อยู่กับลูกเสมอ"

..