บทที่ 12 🔥

คนหนึ่งตึงเครียดอีกคนรุกหนักถึงกับเอ่ยขอให้หนีตามกันความแตกต่างและภาระหน้าที่กำลังทำงานอย่างหนักระหว่างคนสองคน

"เราหนีไปอยู่กันเพียงลำพังดีหรือไม่...เพียงเราสอง ที่ที่มีความรักของเราเท่านั้น"

"ข้าทำไม่ได้..ข้าทิ้งท่านพ่อกับบ้านเมืองไม่ได้"

"สิ่งที่เจ้ากำลังจะทำเป็นสิ่งไม่ดีเจ้าก็รู้นี่เชรีเมียรัก เชื่อผัวเถิดหนีมาอยู่สยามกับข้า อัญมณีที่ตัวครุฑนั่นมันไม่ใช่ของฝาหรั่งต่อให้เจ้าเอาไปมันก็จักกลับมาอยู่ในที่ของมันดังเดิม"

"..."

"สิ่งใดที่ไม่ควรครอบครองก็อย่าไปยุ่งเลยหนาเจ้ามีสิ่งที่ได้ครองแล้วทั้งตัวและใจของข้าข้าจักรักเทิดทูนเพียงเจ้ามิให้ผู้ใดมาทำอันตรายได้"

"ข้า...ข้าปวดหัวเหลือเกิน"

"ข้าเองก็..ทรมานเช่นกันอยากหยุดเวลาไว้กงนี้เวลาที่เราอยู่กันเพียงแค่สองคน"

"ถ้าเจ้าดีแต่ปากบอกรักข้าแต่ทำข้าเสียใจข้าจักฟันท่อนซุงของเจ้าให้ขาดวิ่น!"

"โอ้~กลัวแล้วพ่อคุณ ตระกูลข้ามิมีใครเจ้าชู้ดอกหนาเมียรัก ใยปรักปรำข้าเล่าพ่อฝาหรั่งเมียข้า"

สายตาโอ้โลมเสียงกระเส่ากระซิบชิดซอกคอขาวแม้ถูกผลักรั้งเพียงแต่เรี่ยวแรงเหลือน้อยเต็มทน

"จริงหรือ?"

"แน่นอน"

พรึ่บบบ..

มานอนกงนี้เถิดที่รัก~"

"เจ้า เป็นบ้าไปแล้วฤาเอาคำพูดคำจานี้มาจากที่ใดผีห่าตนใดมาสิงสู่เจ้า"

"เมียข้าเจ้าเป็นคนสยามไปแล้วฤาพูดจาราวกับเจ้าอาวาสบิดาข้ามิผิดเพี้ยน ข้าเรียกเมียว่าที่รักเพราะข้าไปถามคนแก่เรียนมาว่าชื่อเชรีมีความหมาว่าที่รักชื่อเจ้าไพเราะเสียจริง"ที่รัก"เป็นที่รักของผัวคนเดียว"

"หึหึ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจักเป็นได้ถึงเพียงนี้คิดว่าเป็นเพียงนักเลงหัวไม้หาเรื่องต่อยตีจิตใจกระด้างกระเดื่องดูเจ้าตอนนี้ซี เหมือนลูกหมามิผิด"

"ข้าเป็นลูกหมายังมิหย่านมข้าติดนมเมียติดตูดเมียไปไหนไม่ได้เสียแล้ว"

"ไอ้.."

จุ๊บบ

"พูดกับผัวเพราะๆ หน่อยซีพ่อคุณทูนหัว เรียกผัวให้ชื่นใจสักนิดเถิด ต่อแต่นี้ไปข้าคงมีชีวิตอยู่ได้ด้วยความรักจากเมียเท่านั้น"

"เจ้านี่มัน..ข้าไม่อยากเชื่อเลยว่าเราจะเป็นเช่นนี้ได้พสุธา..ที่รักของข้า"

ตึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ดินยกมือขึ้นกุมอกข้างซ้ายมีสีหน้าเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดเชรีเบิกตาโพลงเมื่อเห็นท่าทีของคนที่รักเจ็บปวดลนลานจะลุกขึ้นจากการทาบทับแต่คนรักกลับนอนทาบทับลงมากอดแนบเเน่น

"หัวใจข้าเต้นแรงคล้ายจะทะลุออกจากอกเจ้ารู้สึกหรือไม่?"

ตึ่กตัก ตึกตัก ตึกตัก

"ใยเป็นเช่นนี้เจ็บปวดที่ใดไปหาหมอดีหรือไม่?" เชรีหันหาหน้าไร้เรี่ยวแรงแสร้งทำแต่กลับเกี่ยวรั้งร่างขาวเข้าหาแนบแน่น

"เจ้าไงหมอ..เจ้ารักษาข้าได้หนาเมียรัก" ปลายคางขาวถูกเชยเชิดขึ้นจุมพิตแผ่วเบา

"ข้าจักช่วยเจ้าได้เยี่ยงไรหัวใจเจ้าเต้นเเรงเสียจนน่ากลัว"

"เพราะเมียเรียกข้าที่รักเช่นไรเล่า หัวใจข้ามีเจ้าเป็นคนควบคุมเสียสิ้นแล้วเชรีเมียข้า..เมียรักของข้า"

เส้นเสียงกระเส่าพร่ากระซิบชิดริมหูขาวขบเบาลมหายใจพรมพ่นทั่วใบหน้าขาวจูบซับเปลือกตานวลซ้ายขวาดอมดมแก้มใสกดจูบปลายคางแหงนรับอย่างเต็มใจ นัยน์ตาสีดำเคลื่อนทับนัยน์ตาสีฟ้านิ่งนานฝ่ามือประกบใบหน้าอีกฝั่งลูบเบาราวกับความฝันปลายจมูกสีเข้มจรดลงบนหน้าผากขาวราวกับวันเวลาที่เจอหน้ากันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

ที่ผ่านมาเขม่นกันแทบตายกว่าจะรู้ว่าเป็นตนเองที่ผิดปกติเสียเองก็ล่วงล้ำเกินเลยข้ามขั้นชื่นชมชอบพอสู่ขอร่วมเตียงก็ลึกซึ้งสุดหัวใจไปเสียแล้ว

รู้ว่ารักในความแตกต่างและรักโดยไร้ข้อแม้ก็ตอนที่เห็นด้านแย่ของกันและกันมาตั้งแต่แรกรู้ว่าเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ตอนที่ใกล้ชิดกันแนบแน่นจึงหนีไปไหนไม่พ้น

ชาติพันธุ์ไม่ได้เลวร้ายเพียงแต่การเลี้ยงดูและสังคมสร้างหน้าที่ความรับผิดชอบให้คนบางคนจนลืมรักตัวเอง หลงลืมว่าตนเองมีหัวใจ

หลังคำบอกรักแสนหวานข้างริมน้ำเพียงถูกเกี่ยวสะกิดแผ่วเบาความต้องการใครสักคนที่รักกันโดยไร้ข้อแม้ก็พุ่งใส่รู้ตัวอีกทีก็สอดประสานกายเข้าด้วยกันหลงไหลในห่วงแห่งรัก ยอมยกใจให้คนคนหนึ่งเสียหมดสิ้น

อึ้กกก อืมมมม อื้อออออ~

ผ้าโจงกระเบนช่วงล่างหลุดลุ่ยถูกปลดวางรองพื้นหญ้านิ่ม มือคู่ใหญ่สากด้านลูบล้วงประคองหลังเนียนมุดหัวเข้าหายอดอกเล็กแข็งชันใต้เสื้อผ้าแพรยอดอกเล็กถูกดูดดุนชุ่มโชกซ้ายขวา

ผมหยักศกสีทองกระจายตามแรงสะบัดเร่าด้วยความสยิวร่างขาวขึ้นซ้อนขี่คล่อมร่างหนาสีเข้มร่างกึ่งเปลือยสองร่างขยับเคลื่อนสีสอดประสานใส่กันส่งเสียงครางเครือหอบหื่นแผ่วเบายามถูกตอกตรึงเข้าหาลำรักพร้อมคำกระซิบบอกรักข้างหู

ใบหน้าเรียวขาวหงายเริดอ้าปากค้างน้ำสีใสไหลยืดตัวอ่อนอ้อนแอ้นราวกับไร้กระดูกแม้ร่างจะหนั่นแน่นแต่กลับถูกเชิดชักหยิบยกร่างหนาด้วยมือทั้งสองของคนที่รัก

อึ่ก อึ้กก

อ่าาาาาาา

จากรวดเร็วสู่อ้อยอิ่งจากกระแทกกระทั้นระรัวสู่เล้าโลมละมุนมิห่างกายป้อนจูบหวานละมุนให้กันทามกลางดวงดาวคืนหนาวเหน็บดึกสงัดพลันจู่ๆ ดาวตกกลับร่วงลงมาระหว่างทำรักอ้อยอิ่งจูบเลาะเล็มหยอกล้อข้างริมคลองข้างโบสถ์อีกฝั่งคือวัดอันศักดิสิทธิ์

"สุดที่รักของข้าบอกรักข้าทีข้าอยากได้ยินยิ่ง.."

กายใหญ่ขยับช่วงล่างสอดเข้าออกร่องรักห่มฟ้าท้าดินกอดรัดเกี่ยวรั้งร่างกันและกันด้านล่างพริ้วไหวอ้อยอิ่งเสพสมเรือนกายไม่ห่างตัว

"ข้า..รักเจ้าพสุธา..กอดข้า..อย่าปล่อยข้าให้อยู่ลำพังเจ้าอย่าปล่อยมือจากข้า"

มือขาวประคองหน้าคมเข้มจ้องตาในความมืดกดจูบปลายจมูกโด่งร้องเรียกเพรียกหาคำรักไม่ว่างเว้นราวกับคนหูหนวกต้องการเสียงนั้นเอ่ยคำซ้ำซากแต่สุขสม

"ข้าสัญญา..ข้าจักโอบกอดเจ้าด้วยรักตลอดไป"

..

.