สามี(2) - 3

สามี(2) - 3

"เจทจะขอโทษทำไม?...เจทไม่ได้ทำอะไรผิด" หญิงสาวหันหน้าไปเอ่ยถามคนที่กำลังบังคับพวงมาลัยรถ

"ก็อยากขอโทษ...ถ้าพูดขอโทษแล้วไอติมหายโกรธ เจทยอม..." ชายหนุ่มลูกครึ่งเอ่ยบอกพลางมือบังคับพวงมาลัยไปด้วย

"ไอติมไม่ได้โกรธ...แค่ไม่ชอบน้ำหอม เห็นหน้าเธอแล้วไอติมอารมณ์เสีย" เธอให้เหตุผลในแบบที่คิด อารมณ์ที่เป็นแสดงออกมาทางแววตาชัดเจน...เจทที่มองหน้าหญิงสาวเริ่มใจชื้น แต่ก็ยังไม่เต็มร้อย เมื่อใบหน้าสวยนั้นยังไร้รอยยิ้ม

"เจทอยากให้ไอติมยิ้ม...เจทไม่ชอบเลยเวลาไอติมหน้าบึ้ง" ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็นแต่น้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาบ่งบอกว่าเขาแคร์เธอที่สุด...พื้นที่ของหัวใจของเขาจะไม่มีใครมาทับซ้อนแทนที่เธอได้

"อยากให้ไอติมยิ้มเหรอ?" หญิงสาวที่นั่งเคียงข้างเอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าและน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"อืม" เจทเอ่ยสั้น ๆ พร้อมกับจอดรถสนิท

"ชาไข่มุกแก้วหนึ่ง" หญิงสาวที่เห็นสีหน้าเพื่อนห่อเหี่ยวไม่สดใส เธออยากให้เขาเป็นเพื่อนที่ยิ้มร่า ไม่อยากให้เขาหน้าเศร้าเช่นกัน

"แค่นั้นเหรอ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาอย่างฉงนใจ การเรียกร้องที่แสนจะเล็กน้อยเพียงนี้แลกกับรอยยิ้มสดใส ทำไมเขาจะยอมไม่ได้ ในเมื่อยอมให้เธอทุกอย่างมาตั้งแต่เด็กๆ

"อืม"

"แล้วไอติมจะยิ้มใช่ไหม? จะอารมณ์ดีใช่ไหม?" ชายหนุ่มย้อนถามอีกครั้งเพื่อสร้างความเชื่อมั่น

"ใช่!" หญิงสาวตอบด้วยเสียงหนักแน่น หันไปยิ้มอ่อนให้คนที่เคียงข้าง

"งั้นไปเลยอยากกินกี่แก้วก็กิน กินให้พุงแตกไปเลย" ชายหนุ่มดีใจปรี่ประชิดตัวเพื่อนหญิง วงแขนแกร่งกอดคอลากไอติมเดินเข้าห้างที่มีแอร์เย็นฉ่ำอย่างรีบร้อน

"ว๊าย!! เจท ... แค่ก แค่ก หายใจไม่ออก ....แปะ แปะ แปะ" หญิงสาวที่ถูกลากอย่างไม่ทันตั้งตัว แรงชายที่มีมากกว่าวงแขนรัดคอเธอทำให้หายใจไม่สะดวก จนต้องตีแขนแกร่งที่เนื้อแน่นอย่างห้ามปราม

"ฮ่า ฮ่า .... หยอก ๆ" คนที่ถูกตีไม่มีโอดโอยต่อความเจ็บเพียงเล็กน้อยกลับหัวเราะร่าชอบใจและคลายวงแขนออกจากคอหญิงสาวเท่านั้น....เปลี่ยนตำแหน่งของมือจับข้อมือหญิงสาวให้เดินตาม

...สิ่งที่เจททำแม้จะคุ้นชิน แต่การกระทำนี้มันทำให้หญิงสาวใจเต้นแรง สายตามองต่ำไปยังมือหนานั้นด้วยใจสั่นไหว อมยิ้มในใจอย่างเอ่อล้น แต่คำว่าเพื่อนที่ไม่สามารถถลำลึกเกินกว่าที่ทำตามใจตัวเอง เธอไม่รู้ว่าหากพูดความรู้สึกที่มีออกไปเขายังจะเป็นเช่นเดิมอยู่ไหม เขาจะมีหัวใจที่ตรงกันกับเธอหรือเปล่า หรือทุกอย่างจะยังเป็นเพียงคำว่าเราในฐานะเพื่อนดังเดิม

"ไอติมเป็นอะไรอ่ะ" ชายหนุ่มที่หันกลับมามองต้องเอ่ยถามเมื่อหญิงสาวนั้นยิ้มและก้มหน้าอย่างคนเลื่อนลอย

"............."

"ไอติม....ไอติม!!!" เมื่อเห็นว่าเอ่ยถามแล้วเธอนั้นเงียบ เขาจึงเพิ่มระดับเสียงเรียกขานให้ดังกว่าเดิม แต่เธอก็ยังไม่ตอบกลับเขาแต่อย่างใด จนต้องเพิ่มระดับเสียงให้ดังมากขึ้น

"ห๊ะ ห๊ะ...เจทว่าอะไรนะ" เสียงเข้มที่แผดดังทำให้หญิงสาวที่เหม่อลอยคิดไกลสะดุ้งตกใจ ขานรับติดขัดทำเอาตั้งหลักไม่ทัน

"ไอติมเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า เจทเรียกตั้งหลายรอบก็ไม่ยอมตอบ" ชายหนุ่มใช้มืออังหน้าผากนูนพลางเอ่ยถามอย่างห่วงใย

"ไอติมไม่ได้เป็นอะไร...เราไปดูหนังกันดีกว่า" หญิงสาวรีบปฏิเสธเร็วไว เพราะไม่อยากให้เขานั้นจับพิรุธได้

"อืม...ปะ" เจทตอบรับพร้อมกับจับข้อมือของไอติมให้เดินตาม การกระทำนี้ทำเอาใจของหญิงสาวนั้นเต้นแรงอีกครั้ง แต่เธอนั้นพยายามที่จะสลัดความคิดของตัวเองออกไป ไม่อยากคิดไกลเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนที่เขามอบให้

...การดูหนังที่เจทเป็นคนเลือก หนังที่หญิงสาวอย่างไอติมนั้นไม่ค่อยจะชอบใจสักเท่าไหร่ เธอเพียงนั่งดูเป็นเพื่อนเขาเท่านั้นเพราะความชอบของเพื่อนที่เธอไม่อยากปฏิเสธ และของกำนันที่เขาจะตอบแทนเธอหากหนังฉายจบ ไม่ใช่เธองกนะแต่ทุกอย่างที่เธอทำต้องไม่สูญเปล่าและเวลาก็เท่านั้น

"ฮ้าว...." เสียงหาวที่ดังออกมาเบา ๆ พร้อมกับมือเรียวที่ปิดปากไปพลาง จนคนที่นั่งเคียงข้างอย่างเจทมองแล้วมองอีกอย่างนึกขำ อาการง่วงนอนที่เหมือนจะมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็ยังถ่างตาที่จะดูหนังเป็นเพื่อนเขาจนจบเรื่อง

"ง่วงเหรอ" ชายหนุ่มขยับหน้าเข้าไปใกล้แล้วกระซิบถามแค่ได้ยินเพียงสองคน เพราะเกรงใจคนอื่น ๆ ที่อยู่ในโรงหนังเช่นกัน

"ไม่ ๆ ไอติมไม่ง่วง..." หญิงสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธทั้งที่เจทนั้นสังเกตเห็นอาการของเธอหลายครั้งจนตัดสินใจเอ่ยถาม

"ง่วงก็นอน"

"อ๊ะ!!!" หญิงสาวร้องอย่างตกใจเมื่อเจทนั้นดันหัวของเธอให้อิงกับไหล่แกร่ง แม้จะพยายามหลีกห่างแต่มือหนาของเจทก็ออกแรงกดหัวเธอลงดังเดิม

"นอนเถอะ...เจทดูคนเดียวได้แค่ไอติมอยู่เป็นเพื่อนข้าง ๆ ก็พอ" ใบหน้าที่อยู่ใกล้มือใหญ่ที่ยังจับหัวให้หนุนไหล่ ลมหายใจอุ่นที่กระทบกับผิวหน้า ทำให้หญิงสาวนั้นใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก การกระทำของเจทที่เหมือนกับคู่รัก แต่คำว่าเพื่อนมันย้ำชัดในสถานะ

'อยู่เป็นเพื่อนข้าง ๆ ก็พอ'

เพียงได้ยินคำนี้ความรู้สึกที่ถลำลึกจึงเริ่มเลือนลางออกไป

"อะ อืม" หญิงสาวตอบเค่นเสียงในลำคอพร้อมกับหลับตาลง ความรู้สึกของมือหนาที่ยังประคอบใบหน้าของเธอให้อยู่นิ่ง มืออุ่นที่สัมผัสมันทำให้เธอนั้นรู้สึกดีไม่น้อยจนคล้อยหลับสนิทไป