สามี (2) - 8

สามี (2) - 8

"แม่แนนขา สวัสดีค่ะ" ลูกสาวผู้แสนสดใสของแม่แนนวัยสามสิบเจ็ดปีที่ยังดูสะพรั่ง แม้จะยังมีริ้วรอยเจือจางตามวัย แต่ก็ยังดูสวยสะกดตา เดินไปไหนมาไหนกับลูกสาวผู้คนยังทักผิดนึกว่าพี่สาวกับน้องสาว

"อ้าว...ลูกสาวมาแล้ว" แม่แนนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเงยหน้ามองเมื่อเสียงสดใสของลูกสาวคนโตดังขึ้น

"แม่แนนทำอะไรอยู่คะ?" หญิงสาววัยสิบเก้าเอ่ยถาม พร้อมกับหย่อนก้นลงนั่งเคียงผู้เป็นแม่เลี้ยงที่เธอนั้นรักดุจแม่ของตัวเอง โอบกอดและหอมแก้มด้วยความรักที่เธอมอบให้

"นั่งเล่นตามประสาคนแก่...วันนี้กลับเกือบมืดเลยนะ" คนเป็นแม่เอ่ยถามพลางมือลูบหัวลูกสาว ที่กำลังเอนตัวลงนอนหนุนตัก สีหน้าที่เคยสดใส คำพูดที่มากมายช่างสรรหา แต่ว่าทำไมวันนี้ลูกสาวคนโตดูเงียบปากและเศร้าหมอง

"เฮ้อ" ลูกสาวที่นอนหนุนตักทอดถอนหายใจแรงอย่างเหนื่อยหน่าย จนคนเป็นแม่ที่ก้มมองนั้นเริ่มห่วงใย อะไรที่ลูกสาวที่แสนสดใสร่าเริงต้องเหงาหงอย

"ไอติมเป็นอะไรคะ หนูดูสีหน้าไม่ดีเลย มีอะไรหรือเปล่าคุยกับแม่ได้นะ" คนเป็นเเม่ถามมือหนึ่งพาดลงร่องเอวคอด อีกมือลูบหัวลูกสาวเหมือนกล่อมเด็กน้อยให้นอนหลับ

... ลูกสาวที่โตตามวัยเข้าสู่วัยหนุ่มสาวแรกรุ่น สิ่งที่ทำให้กลุ้มใจที่คนเป็นแม่สามารถเดาได้ไม่ยากคงไม่พ้นเรื่องของหัวใจ

"แม่แนนคะ..." หญิงสาวพลิกตะแคงตัวแล้วหันหน้าเข้าหาหน้าท้องของผู้เป็นแม่ โอบกอดรอบเอวแน่นเหมือนเธอนั้นต้องการที่ปรึกษา ต้องการระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจกับใครสักคนที่สามารถรับฟังและชี้แนะแนวทางให้เธอได้

"หื้ม?" ผู้เป็นแม่ตอบกลับ ก้มหน้าและจูบลงกลางหน้าผากของลูกสาวอย่างอบอุ่น

"ไอติมไม่รู้จะพูดยังไงดี...ไอติมไม่รู้ว่าสิ่งที่ไอติมรู้สึกมันจะมีผลเสียในอนาคตและความสัมพันธ์หรือเปล่า" หญิงสาวมุดหน้ากับหน้าท้องของผู้เป็นแม่แล้วพูดขึ้นอย่างอ้อม ๆ

"อะไรที่หนูหมายถึง?" ผู้เป็นแม่ย้อนถาม

"สมมตินะคะ...อันนี้ไอติมสมมติ แม่แนนอย่าเข้าใจผิด" หญิงสาวเงยหน้ามองผู้เป็นแม่และบอกย้ำ

"ว่ามาสิ...แม่จะตั้งใจฟัง" ผู้เป็นแม่ย้ำกับสิ่งที่ลูกสาวบอกเพื่อให้เธอมั่นใจว่าสิ่งที่เธอจะเล่ามันแค่เรื่องสมมติ แต่คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมไม่คิดเชื่อ เเต่เพื่อความสบายใจของลูกสาวจึงต้องตามน้ำ

"คือถ้าเรามีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง แล้ว.....คือแบบว่า....ไอติมจะพูดยังไงดีล่ะ คือ เราไปไหนมาไหนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน เที่ยวเล่นด้วยกัน และเวลาที่ห่างกันมันจะรู้สึกว่าไม่อยากจากไปไหน มันจะรู้สึกหว้าเหว่ทุกครั้งที่รู้ว่าเราต้องจากกัน แม่แนนว่ามันคืออะไรคะ?" หญิงสาวเล่าเรื่องราวให้แก่ผู้เป็นแม่ได้ฟัง...เรื่องเล่าทำเอาผู้เป็นแม่นั้นยิ้มอ่อน หอมลงพวงแก้มสวยของลูกสาวอย่างแสนรัก เธอเข้าใจสิ่งที่ลูกสาวนั้นสื่อความหมายได้เป็นอย่างดี

"ลูกสาวของแม่โตแล้วสินะ" แม่แนนที่มองลูกสาวด้วยรอยยิ้ม เมื่อสิ่งที่ลูกสาวพูดบอกนั้นคือการมีความรัก

"ไอติมก็โตนานแล้วนะคะ" หญิงสาวลุกนั่งตัวตรงมองหน้าผู้เป็นแม่นิ่งเรียบ

"แม่รู้ว่าหนูโตแล้ว ตรงนี้ของหนูก็กำลังจะโตตาม" ผู้เป็นแม่พูดพร้อมกับชี้ไปยังอกข้างซ้ายของลูกสาว

"..............." เธอก้มมองตามมือแม่คิ้วขมวด

"ความรักเป็นสิ่งสวยงาม เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเราให้ชุ่มฉ่ำ แต่ถ้าหากเราถลำลึกเกินควรมันอาจจะทำให้เราบอบช้ำ....แม่ไม่ห้ามนะหากหนูจะมีความรัก หนูมีได้แต่หนูมีความรักที่มาพร้อมกับสติ" ผู้เป็นแม่จับมือลูกสาวกอบกุมและพูดยาวอย่างพร่ำสอนและเตือนสติ

".................." หญิงสาวมองหน้าผู้เป็นแม่เเละตั้งใจฟัง

"รักเขาได้ก็ต้องรักตัวเองด้วย...อย่าเทใจให้ใครคนนั้นร้อยเปอร์เซนต์ รักให้เป็นด้วยวิจารณญาณ รักแล้วต้องเผื่อเจ็บเพราะไม่มีอะไรจะสมหวังไปเสียทุกอย่าง เพราะถ้าหากวันหนึ่งวันใดที่ลูกสาวของแม่รักและเทใจให้เขาคนนั้นไปเสียหมด ซึ่งยังไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร เราอาจจะไม่ได้ครองคู่กันตลอดชีวิต หนูต้องเรียนรู้ที่จะปล่อยวางความเสียใจ ฉะนั้นหากรักใครแล้วให้ค่อย ๆ ศึกษานิสัยใจคอกันก่อน ไม่ต้องรีบร้อนผลีผลาม....ไฟที่มันลุกโชนทันทีสามารถมอดไหม้ฟืนได้ไวกว่าไฟที่ค่อย ๆ ติดทีละน้อย มันก็เหมือนกับความรักที่ฉาบฉวยติดเร็วและดับไวเช่นกัน" ความรักของแม่ที่พยายามพูดสอนด้วยการชักแม่น้ำทั้งห้า ลูกสาวที่เข้าสู่วัยรุ่นและหัวสมัยใหม่จะพูดคุยด้วยอารมณ์นั่นไม่ได้ ต้องค่อย ๆ พูดบอกและสั่งสอนด้วยความรักและเข้าใจให้ลูกสาวได้คิดตาม

"ไอติมเข้าใจแล้วค่ะ...รักแม่แนนนะคะ" หญิงสาวที่ตั้งใจฟังคำพูดของแม่ที่เธอรัก พยายามซึมซับคำสอนเข้าหัวด้วยความตั้งใจ เธอเข้าใจความหมายในคำพูดที่แม่ที่รักพร่ำบอก

"แม่ก็รักหนูค่ะ" หญิงสาวหอมแก้มของแม่ สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันด้วยความรักที่ต่างคนต่างมอบให้กัน แม้จะไม่ใช่แม่เเท้ ๆ แต่มนพิชชาก็รักหนูไอติมดุจลูกแท้ ๆ เธอยินดีเป็นแม่ให้ความอบอุ่นแก่เธอไม่เสื่อมคลาย

**********

ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วยนะคะ