บทที่ 1

ฉันชื่อเฉินเชี่ยน ปีนี้อายุ 26 ปี

แม้ฉันจะมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามอย่างไร้ที่ติ และทำงานเป็นคุณครูในโรงเรียนมัธยมเอกชนแห่งหนึ่ง

แต่ในส่วนลึกของหัวใจ ฉันกลับเป็นเพียงหญิงแต่งงานแล้วที่หิวกระหายมาเป็นเวลานาน

หวังกัง สามีของฉัน คงเพราะอายุที่มากขึ้น เรื่องอย่างว่าจึงแย่ลงเรื่อยๆ ความสนใจในตัวฉันก็ลดน้อยลงตามไปด้วย

จนไม่สามารถตอบสนองความต้องการของฉันได้อยู่บ่อยครั้ง

แม้ว่าฉันจะสวมชุดนอนที่เซ็กซี่ที่สุด คอยเย้ายวนยั่วสวาทอยู่ตรงหน้าเขา แก่นกายของเขา ก็ยังไม่สามารถแข็งขึงขึ้นมาได้

ทุกค่ำคืนที่เงียบสงัด ฉันทำได้เพียงช่วยตัวเองเพื่อปลดปล่อยความต้องการทางร่างกาย...

ชีวิตแบบนี้ ทำให้ฉันหิวกระหายจนแทบจะทนไม่ไหว

ถึงขั้นทำให้ฉันเคยจินตนาการถึงฉากที่ถูกชายฉกรรจ์กดร่างเอาไว้ แล้วย่ำยีอย่างบ้าคลั่ง...

ฉันรู้ดีว่าการจินตนาการแบบนี้มันไม่ถูกต้อง

อย่างไรเสีย ฉันก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานและมีสามีแล้ว

ทว่ายิ่งวันเวลาผ่านไปนานเท่าไร ความคิดที่เหลวไหลแบบนี้ของฉันก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

ฉันไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงทุ่มเทสมาธิและความคิดทั้งหมดไปกับการทำงาน

แต่ในวันนี้ หลังจากที่ฉันเบียดเสียดขึ้นรถไฟใต้ดินในช่วงเวลาเร่งด่วนตามปกติ ก็ถูกผู้คนในตู้โดยสารเบียดจนไปติดอยู่ที่มุมหนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น บั้นท้ายของฉันก็ถูกสิ่งแข็งขึงอย่างหนึ่งทิ่มขึ้นมา

"คันจัง..."

ฉันรู้ดีว่าสิ่งนั้นคืออะไร

ฉันแทบจะหลบเลี่ยงมันในทันที ทว่าในตู้โดยสารนั้นช่างแออัดเบียดเสียดเหลือเกิน

ฉันไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลย กลับกลายเป็นว่าสิ่งที่ชายด้านหลังดันทิ่มอยู่บนบั้นท้ายของฉัน มันคอยกระตุ้นจนฉันรู้สึกเสียวซ่านและร้อนผ่าวไปทั้งตัว

เมื่อรถไฟออกตัวและหยุดลง แรงเฉื่อยก็ผลักให้ฉันกระแทกเข้าหาตัวชายคนนั้นครั้งแล้วครั้งเล่า

บั้นท้ายอวบอัดงอนงามของฉันถูกเขาทิ่มไม่หยุดหย่อน

ความรู้สึกแบบนี้ราวกับกำลังร่วมรักกลางแจ้งท่ามกลางสายตาของทุกคน มันทำให้ฉันเขินอายจนถึงขีดสุด

และที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือ ภายใต้การกระแทกกระทั้นครั้งแล้วครั้งเล่า ฉันสัมผัสได้ว่า สิ่งนั้นของชายที่อยู่ด้านหลังกำลังขยายใหญ่และแข็งขึงขึ้นเรื่อยๆ...

ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ!

ความร้อนรุ่มอันแข็งแกร่งของชายคนนั้นแล่นผ่านเนื้อผ้ากระโปรงทรงสอบทำให้ฉันเขินอายจนถึงขีดสุด ขณะเดียวกันร่างกายก็อ่อนระทวยไปหมดอย่างห้ามไม่ได้...

"โอ้ว..."

เมื่อถูกชายคนนั้นทิ่มครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าของฉันก็ค่อยๆ แดงก่ำ

ฉันไม่เคยถูกใครลวนลามในสถานที่แบบนี้มาก่อนเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังเป็นผู้หญิงที่แต่งงานและมีสามีแล้ว...

ฉันอับอายจนแทบอยากจะตายเสียตรงนั้น ในตอนนั้นเองที่เตรียมจะหันหน้าไปตวาดด่าทอพฤติกรรมอันไร้ยางอายของอีกฝ่าย ทว่าในตอนที่ฉันหันหน้าไปนั่นเอง กลับต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออกในทันที

เพราะผู้ชายที่กำลังทิ่มฉันอยู่ตอนนี้ ฉันดันรู้จักเขา

เขาคือคุณพ่อของนักเรียนของฉัน หลี่จื้อเฉียง ตอนที่โรงเรียนจัดประชุมผู้ปกครอง เราเคยเจอกันสองสามครั้ง!

พอคิดว่าคนที่ลวนลามฉันบนรถไฟใต้ดินคือคุณพ่อของนักเรียนของตัวเอง ฉันก็ลนลานไปหมด

เดิมทีฉันก็เป็นผู้หญิงที่หน้าบางอยู่แล้ว ถ้าหากเป็นคนแปลกหน้า ฉันยังสามารถปั้นหน้าขรึม ตวาดด่าทอพฤติกรรมอันไร้ยางอายของอีกฝ่ายได้ ทว่าต่อหน้าคนรู้จัก ฉันกลับทำตัวไม่ถูกเลยแม้แต่น้อย

ฉันรีบหันหน้ากลับมาด้วยความลนลาน

ทว่า นึกไม่ถึงว่าปฏิกิริยาแบบนี้ของฉัน กลับทำให้หลี่จื้อเฉียงยิ่งได้ใจและย่ามใจมากขึ้นไปอีก

เขาขยับส่วนล่างกระแทกกระทั้นรุนแรงยิ่งขึ้น ฉันสัมผัสได้ถึงความมหึมาของเขาที่กำลังบดเบียดจุดอ่อนไหวของฉัน

แต่ฉันกลับไม่มีปัญญาจะทำอะไรกับมันได้เลย ทำได้เพียงหน้าแดงซ่านพลางพยายามจะหลบเลี่ยงออกไป

เพียงแต่ ตอนนี้บนรถผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ไม่มีที่ให้ฉันขยับเลยด้วยซ้ำ แม้แต่โอกาสจะลงจากรถก็ไม่มี

ฉันร้อนรุ่มใจไปหมด

แต่ก็ไม่มีที่ให้หลบหนี ทำได้เพียงหน้าแดงซ่านพลางบิดส่ายสะโพกไปมาด้วยความกระสับกระส่าย

แต่ฉันคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าการกระทำแบบนี้ของฉัน มันกลับประจวบเหมาะทำให้สิ่งแข็งขึงของชายด้านหลัง เลื่อนไถลไปตามร่องก้น แล้วดันทิ่มเข้าไปถึงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของฉันในทันที...