สืบพันธุ์ซอมบี้

เรื่องราวของโลกปัจจุบันในประเทศที่เต็มไปด้วยเชื้อไวรัสหลากหลายสายพันธุ์

บางสายพันธุ์ถูกนำไปใช้ในทางที่ดี บางสายพันธุ์ถูกนำไปใช้ในทางที่ผิด จนเกิดการจัดตั้งหน่วยเฉพาะกิจพิเศษยิบย่อยตามมา

คาเยน ฟาอัค อายุ39ปี

หัวหน้าหน่วยปราบปรามควบคุมเชื้อไวรัสใหม่  หนึ่งในทีมสำคัญที่คอยคัดกรองควบคุมเชื้อไวรัสไม่ให้เเพร่กระจายมากจนเกินไป

แต่งานที่มีมากมายหลายอย่างของหัวหน้าหน่วยทำให้ต้องทำงานกับองค์กรความมั่นคงที่พึ่งถูกตั้งทีมเฉพาะกิจมาแจกจ่ายวัคซีนแทนกรมสาธารณสุขที่ถูกสอบสวนเรื่องฉ้อโกง

วิเวียน จาง อายุ 30 ปี

เด็กใหม่ในแผนกที่ถูกตั้งขึ้นเฉพาะกิจแม้อายุจะสามสิบปีแล้วแต่ไม่เคยทำงานเพราะปัญหาด้านสุขภาพ เป็นเด็กหลอดแก้วร่างกายไม่สมบูรณ์แต่เพื่อนสนิทของพ่อที่ผลักดันให้คุ้นเคยกับเชื้อด้วยการไปแจกจ่ายวัคซีนต้านไวรัสให้ชาวบ้าน

ลูแปง แรร์ 49 ปี เพื่อนสนิทพ่อของวิเวียน เป็นคนรอบรู้ เก่ง ฉลาด ให้คำปรึกษาเรื่องเด็กหลอดแก้วกับพ่อของวิเวียนมาตั้งแต่แรก  และเป็นคนที่ร่วมงานวิจัยเรื่องไวรัสกับพ่อของวิเวียนหลายครั้ง แต่พ่อของวิเวียนติดเชื้อไวรัสตายแม้แต่ลูกเมียก็ไม่สามารถดูศพได้เพราะเชื้อเข้มข้นมาก

เซมิ เรียว อายุ 39 รองหัวหน้าหน่วยปราบปรามพิเศษเพื่อนสนิทของคาเยน  เป็นคนใจเย็นมีมารยาท มาจากครอบครัวยากจน เป็นคนที่ทำให้คาเยนอารมณ์เย็นลง เป็นที่ปรึกษา เป็นทุกอย่างให้คาเยนเพราะคาเยนเป็นลูกคนเดียวไม่ค่อยมีใครคบ

วิล บิลเลียน อายุ 39 นักวิจัยพิเศษแผนกวิจัยไวรัสใหม่เพื่อนสนิทอีกคนของคาเยน  เป็นลูกคนรวยสมองเฟื่องมีจินตนาการล้ำเลิศมากกว่าความฉลาด เป็นคนรั่วๆ กวนๆทำให้คาเยนผ่อนคลายได้เสมอ

เฮนรี่ หยาง อายุ 30 ปี เพื่อนร่วมงานตำแหน่งเดียวกับวิเวียน เป็นคนเงียบๆ ช่างสังเกตุถนัดเก็บข้อมูลไม่ชอบความวุ่นวาย

....

 

เมืองที่เต็มไปด้วยตึกสูงเสียดฟ้าท้องฟ้าขมุกขมัวราวกับมีหมอกตลอดเวลาไม่ใช่ฤดูหนาว ไม่ใช่ฤดูฝน และไม่ใช่ฤดูไหนทั้งสิ้น ปัจจุบันโลกไม่มีฤดูกาลที่แน่นอนอีกต่อไป วันหนึ่งจะมีกี่ฤดูก็ได้ไม่ต้องมีพยากรอากาศ เพราะต่อให้มีความกดอากาศต่ำหรือสูงก็สามารถเปลี่ยนไปได้ภายในพริบตา

ตึก ตึก ตึก

รองเท้าหนังหนักๆ กระทบกับพื้นดังใกล้เข้ามาในห้องๆ หนึ่ง เสียงพูดคุยหัวเราะของพนักงานด้านในเล็ดรอดออกมาให้ได้ยิน ร่างสูงใหญ่ในชุดเจ้าพนักงานระดับสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ไม่ละใบหน้าออกจากเอกสารในแฟ้มที่ถือมา ปลายปากกาสีดำมีตราประทับสีทองรูปไม้กางเขนปลายด้ามบ่งบอกสถาณะของผู้ใช้ได้เป็นอย่างดี ร่างหนาก้าวเข้ามาในห้องที่มีผู้คนอยู่ด้านในฝ่ามือใหญ่วางปากกาลงกึ่งกลางแฟ้มงานก่อนจะวางทั้งหมดกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น

ปึ้งงง!!

 

ผู้คนที่พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานเงียบกริบฉับพลันบรรยากาศอึมครึมปกคลุมทั่วบริเวณโดยอัตโนมัติ

สายตาทุกคู่ในห้องทำงานของหน่วยปราบปรามพิเศษค่อยๆ หันมองใบหน้าบึ้งตึงคิ้วพันกันเป็นปมกวาดสายตาเชือดเฉือนมองรอบห้องเป็นสัญญาณเตือนว่าช่วงเวลาพักแสนสุขได้จบลงแล้ว

เจ้าหน้าที่ในห้องทุกคนต่างพากันแตกฮือเดินตัวลีบลุกออกไปจากห้องราวกับรู้กันดีว่าระเบิดลูกใหญ่กำลังจะลง

 

เพียงคนเดียวที่เหลือรับมือกับสถานการณ์กลุ่นกลิ่นโทสะเช่นนี้ของหัวหน้าหน่วยปราบปรามพิเศษจอมเหวี่ยงวีนไม่สนใจใครเช่น คาเยน ฟาอัค

บุรุษวัยสามสิบเก้าผู้มีรูปร่างสูงใหญ่แข็งเเรงบึกบึน ใบหน้าคมเข้มสายตาดุร้ายคล้ายสัตว์ป่า ดูน่าเกรงขามและบ้าอำนาจ..

แต่กับเพื่อนสนิทอย่างเซมิ เรียว ที่นั่งดื่มกาแฟด้วยท่าทางสบายไม่ทุกร้อนลนลาน แต่กลับส่งยิ้มอ่อนยักคิ้วให้หัวหน้าหน่วยที่ใครต่อใครเกรงกลัวด้ววท่าทีสบายพ

คาเยนพยักหน้าขึ้นเป็นการทักทาย ความอันตรายที่แผ่รังสีออกมาค่อยๆ จางลง

การได้ระบายออกกับเพื่อนสนิทเป็นสิ่งที่คนอย่างคาเยนมักจะทำเสมอ

 

"ทำไมหน่วยความมั่นคงถึงตั้งแผนกพิเศษขึ้นมาควบคุมการฉีดวัคซีนวะ ทั้งที่มีหน่วยสาธารณสุขอยู่แล้ว  มีอุปกรณ์การรักษาเพียบพร้อม พอตั้งหน่วยใหม่ก็ต้องเบิกงบใหม่ สิ้นเปลืองขนาดนี้ไปเพื่ออะไร ประเทศยังเป็นหนี้ไม่พอสินะ!"

 

คาเยนพูดจาเสียงแข็งกร้าวดุดันราวกับโกรธแค้นใครนักหนา หน้าผากยับย่นไม่สบอารมณ์จนเกิดริ้วรอยบนใบหน้าเพิ่มขึ้นจากการหงุดหงิดตลอดเวลาทั้งที่อายุพึ่งจะแตะเลขสี่

 

"มึงหงุดหงิดเพราะเรื่องนี้เหรอ ท่านลูแปงเป็นคนรอบคอบมากนะทำไมมึงถึงคิดว่าการตัดสินใจนั้นเป็นสิ่งผิดวะ?"

 

เซมิก้มลงเก็บปากกาประจำตำแหน่งหัวหน้ายื่นให้เจ้าของ ใบหน้าเต่งตึงดูเด็กกว่าสหายรักอมยิ้มให้เล็กๆ สรรพนามที่ใช้เรียกหัวหน้าหน่วยบ่งบอกได้ว่าสนิทชิดเชื้อมากเพียงใด

ถึงกระนั้นเซมิก็มีความอ่อนโยนยิ้มง่ายเข้าใจคนอื่นกว่าชายขี้เหวี่ยง ขี้โมโห และพูดจาหมาไม่แดกอย่าง

คาเยน ฟาอัค

บุคคลอันเป็นที่เอือมระอาของทุกคน ด้วยความเป็นคนเด็ดขาด ไม่เห็นหัวใครถ้าไม่ถูกต้องก็พุ่งเข้าชนได้หมดไม่สนว่าจะตำแหน่งไหน เข้ากับคนยาก หักหน้าคนเป็นว่าเล่น ตำหนิลูกน้องได้เถรตรงจนร้องไห้มาแล้วหลายคน ไม่เคยเป็นที่รักของใครแม้แต่ลูกน้องยกเว้นรองหัวหน้าอย่างเซมิ

 

เซมินั่งไขว่ห้างฟังเงียบๆ ไม่ทุกร้อนกับอาการโกรธเกรี้ยว สาดอารมณ์รุนแรงออกมา แต่กลับยกกาแฟขึ้นจิบช้าๆ พยักหน้ารับอย่างผู้ฟังที่ดีพึงกระทำ ท่าทางดูมีสง่าราศรีกว่าเพื่อนสนิทอย่างคาเยนมากนัก

 

คาเยน  อายุย่างเข้าวัยหลักสี่แม้ใบหน้าที่แสนหล่อเหลา ดุ ดิบเถื่อน น่ามอง แต่เพราะมีใบหน้าที่เหมือนโกรธใครอยู่ตลอดเวลาทำให้เสน่ห์ความหล่อลดลง

ความเอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ และบ้าบิ่นเกินไปคือเอกลักษณ์ของคนยศสูงผู้นี้ และเพราะเป็นลูกของท่านผู้นำคนก่อนจึงเป็นเหตุผลให้ไม่มีใครกล้าต่อกรแม้จะเป็นคนมีฝีมือจริงๆ ก็ตาม

 

การรับมือกับอารมณ์คนอย่างคาเยนทำให้เซมิมีความอดทนมากขึ้น รู้จักพูดให้เพื่อนที่ดุยิ่งกว่าล็อตไวเลอร์สงบลง

ฟังเพื่อนขี้โมโหพูดไม่พอใจระบบงานหน่วยอื่นจึงกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของเซมิโดยปริยาย

ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นลูกชายผู้มีอิทธิพลแต่เพราะความเด็ดขาดกล้าได้กล้าเสียทำให้คาเยนดำรงค์ตำแหน่งนี้มาเนิ่นนานกระทั่งพ่อและแม่เสียไปจนเหลือตัวคนเดียว...

 

"เหตุผลอะไรวะ? มึงดูเส้นทางการแจกจ่ายวัคซีนในพื้นที่สีเหลืองที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มหลังการรับวัคซีนนั่นสิว่ามีมากแค่ไหน เราต้องตามล้างตามเช็ดพื้นที่สีแดงหลังการให้วัคซีนไปเพื่ออะไรไหนบอกจะมีเพื่อเเบ่งเบาหน่วยเรานี่มันเพิ่มงานให้ชัดๆ "

ฝ่ามือหยาบกร้านวางจออิเล็กทรอนิคลงบนโต๊ะให้เพื่อนสนิทดู ปรากฎพื้นที่สีแดงปกคลุมประเทศไปครึ่งหนึ่ง

"อืม...อาจจะบังเอิญก็ได้มั้งเชื้อมันระบาดหนักนี่หว่า" เซมิเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

"โลกเราจะแตกเพราะมีคนอย่างพวกมันนี่ไงมึงยื่นเรื่องถึงผู้นำเลยให้เราประกบหน่วยนี้ตอนฉีดวัคซีนทุกครั้ง เดี๋ยวกูไปหาไอ้วิล"

คาเยนสั่งงานเพื่อนทันทีใบหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนนึกอะไรดีๆ ออก

"ไปทำไมวะ? มันเป็นนักวิจัยนะเว้ยไม่ได้มีหน้าที่ภาคสนาม" เซมิเลิกคิ้วถามไม่เข้าใจ

"กูต้องพิสูจว่าวัคซีนนั่นมีส่วนผสมเหี้ยอะไรทำไมฉีดแล้วไม่ดีขึ้นแล้วยังคลั่งอีก จะได้รู้กันไปเลยว่าฝ่ายความมั่นคงมันไม่ได้มั่นคงเหมือนชื่อ!"

 

ร่างใหญ่โตเดินพรวดพราดออกไป ท่าทางหัวร้อน อารมณ์แรงตั้งแต่หนุ่มยันแก่ทำให้เซมิโคลงหัวเล็กน้อยอย่างคุ้นชิน

สักพักพนักงานคนอื่นก็เข้ามาในห้องทำงานอีกครั้งหลังจากเห็นหัวหน้าจอมโหดขับรถออกไป

..