หมอหมอก(2)

"ว่าไงครับ..ไหนว่าไม่รู้จักกัน" คำถามที่เขาถามย้ำยิ่งสร้างบรรยากาศกดดัน เมื่อเห็นเธอหลบหน้าเขาก็ยิ่งไล่ต้อนเธอด้วยการบังคับจับปลายคางให้เงยขึ้น "หืม?"

"กะ..ก็เพิ่งนึกได้คุณซอลบอกว่าหมอหมอกจะมาช่วยดู ละ..แล้วก็คุ้นๆ หน้าคุณก็เลยคิดว่าใช่" ปภาวรินทร์เอ่ยอธิบายเสียงสั่น ถึงแม้จะพอรู้ว่าเป็นการอธิบายที่ไม่มีหลักการอะไรเลยก็เถอะ แต่เธอจะไม่ยอมรับเด็ดขาด!

"อ้อ ผมก็คุ้นหน้าคุณเหมือนกัน คุ้นมากด้วย" ใบชาสบตาคนตรงหน้าที่ส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยมาให้ อารมณ์โกรธเริ่มปะทุขึ้นเมื่อดูเหมือนเขาจะแกล้งเธอไม่จบไม่สิ้น

"ฉันจะไปแล้ว" จากน้ำเสียงสั่นๆ ทีแรกเมื่อรวบรวมสติได้เธอจึงเอ่ยบอกเขาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทันที

"เชิญครับ" เมื่อยังเห็นเขาแสดงท่าทียียวนกวนประสาทไม่เลิกเธอก็ยิ่งหงุดหงิดลุกพรวดขึ้นทันที รีบสาวเท้าเดินไปยังหน้าประตู ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่อแผ่นหลังรู้สึกถึงความอุ่นซ่านที่ประชิดตัวอยู่

"คุณทำอะไร!" ร่างเล็กปรายตามองถามเสียงเรียบท่าทางจริงจัง แต่คนข้างหลังกลับมองว่าน่ารัก จนอยากจะเอื้อมมือไปบิดแก้มที่กำลังพองอยู่ด้วยความโกรธ

"ผมไปส่ง"

"ไม่ต้องค่ะ" ปภาวรินทร์เอ่ยตัดบททันที ตอนนี้ขออยู่ห่างเขาให้ไกลที่สุดเป็นพอ

"ผมจะไปดูคนไข้ด้วย"

"คุณเป็นหมอดูแลน้องชมพูเหรอ?"

"ก็ไม่เชิง เอาเป็นว่าซอลกับเมลฝากน้องชมพูไว้ผมจะไปด้วย อีกอย่างไม่รู้คุณป้ากลับไปรึยัง ถ้ายังไม่ไปผมจะได้ดูแลคุณด้วย จะไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรคุณอีก" คำพูดเรื่อยๆ ของเขาแบบไม่คิดอะไรทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอีกครั้ง ความอบอุ่นกระทบเข้าก้นบึ้งในใจ ความรู้สึกที่เหมือนจะลืมเลือนไปนานแล้วย้อนกลับมาอีกครั้ง

"ความจริงฉันไปเองก็ได้ไม่มีอะไรหรอก"

"ปกติคุณดื้อแบบนี้ตลอดรึเปล่าหรือแค่กับผม" ใบชาหันขวับมองคนตัวสูงทันทีก่อนที่หมอหมอกจะชูมืออย่างยอมแพ้เมื่อเธอขึงตาใส่อย่างขุ่นเคือง "โอเคผมไม่แกล้งแล้วแต่ยังไงก็จะไปด้วย เชิญครับ" 

ความจริงเธอก็พอรู้อยู่บ้างว่าท่าทีสุขุม ใจดี อ่อนโยนที่ทุกคนได้เห็น มันค่อนข้างจะไม่ตรงกับความเป็นจริงเท่าไหร่ แต่ไม่คิดว่าโตขึ้นความกวนจะยิ่งมากขึ้นขนาดนี้ พอคิดถึงอดีต ภาพในคืนนั้นยังย้อนกลับเข้ามาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอยังจดจำความร้อนจากร่างกายเขา ลมหายใจหอบกระชั้น ของกันและกัน เสียงครางต่ำก่อนจะซบลงบนลาดไหล่เธอยังดังก้องอยู่ในความทรงจำ เธอยังจำความร้อนแรงที่เขามอบให้เธอครั้งแล้วครั้งเล่าได้เสมอ มันช่างต่างจากสิ่งที่คนภายนอกเห็นอย่างสิ้นเชิง

"ป่วยเหรอ" ปภาวรินทร์เป็นอันต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฝ่ามืออุ่นทาบทับบนหน้าผาก เขาขมวดคิ้วถามเธอสีหน้าจริงจัง

"ปะ..เปล่า" เธอรีบเอ่ยปฏิเสธ

"เปล่าแล้วทำไมหน้าแดง เป็นไข้รึเปล่า" 

"รีบไปเถอะค่ะฉันต้องรีบกลับโรงเรียนอีก" เมื่อเขายังดูสงสัยไม่เลิกเธอจึงรีบตัดบทเปิดประตูออกจากห้อง รีบสาวเท้าออกจากห้องไปยังห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้สังเกตคนรอบข้างที่มองมาที่เธอและคุณหมอหนุ่มด้วยความสงสัย ก็จะไม่ให้เหล่าพยาบาลตกใจได้ยังไง โดยปกติห้องส่วนตัวของหมอหมอกถ้าไม่ใช่เพื่อนสนิทอย่างหมอพีร์กับหมอไทม์ที่ไปนั่งเล่นได้แล้ว คนอื่นมีสิทธิ์เข้าที่ไหน ขนาดพวกเธอยังต้องรีบเข้ารีบออก แต่นี่ผู้หญิงหน้าหวานคนนั้นเป็นใครกัน ถึงขั้นหมอหมอกลากมาทำแผลแถมอยู่ด้วยกันในห้องตั้งนาน แถมตอนออกมาหมอหมอกยังเดินตามพร้อมรอยยิ้มตลอดทาง 

ดูท่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ธรรมดา