หมอหมอก(1)

"ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณป้าตอนนี้น้องปลอดภัยแล้วเข้าไปดูน้องก่อนดีไหมครับเรื่องอื่นค่อยว่ากัน" เสียงทุ้มต่ำระรื่นหูเอ่ยขึ้นเพื่อแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า ทำให้ปภาวรินทร์รู้สึกดีขึ้นอย่างประหลาด คล้ายน้ำเย็นชโลมจิตใจที่ว้าวุ่นของเธอให้สงบลง แต่ก็อาจจะยังไม่มากพอให้คนสูงวัยตรงหน้าสงบลงได้

"มายุ่งอะไรกับเรื่องคนอื่น เป็นหมอไม่อยู่ส่วนหมอ" เมื่อเห็นท่าทางหมอหนุ่มตรงหน้าดูนุ่มนวลไม่มีพิษมีภัย คุณป้าก็ออกอาการเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีกครั้ง

"เพราะเป็นหมอไงครับถึงต้องยุ่ง คุณกำลังส่งเสียงดังรบกวนทำให้ผู้อื่นตกใจ และได้รับความเดือดร้อน แบบนี้ผิดกฎหมายนะครับ แล้วยิ่งในพื้นที่ของโรงพยาบาลด้วย จำได้ว่าเมื่อกี้ผมบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ" หมอหมอกเอ่ยย้ำขึ้น ก่อนหน้านี้คุณป้าก็มาโวยวายแบบนี้เหมือนกันกับซอล แต่ไม่ได้รุนแรงเท่านี้ อาจเพราะก่อนหน้านี้มีคนอยู่ด้วยเยอะ ทั้งเฌอริดาคู่สะใภ้และน่านนทีแฟนหนุ่มที่เป็นพี่ชายคู่หมั้นของเธออีกด้วย

แต่คราวนี้ดันมีคนตัวเล็กแค่คนเดียว อีกทั้งไม่มีท่าทีตอบโต้ คุณป้าเลยยิ่งได้ใจ

"นะ..นี่ขู่กันรึไง!" ถึงแม้น้ำเสียงจะเริ่มหวาดกลัวเพราะคนเป็นหมอดันพูดเรื่องกฎหมายแต่คนสูงวัยก็ยังไม่ยอมแพ้เถียงกลับ ถึงแม้เสียงจะเบากว่าเดิมไปเยอะก็เถอะ

"ไม่ได้ขู่ครับ ถ้าคุณยังไม่หยุดผมจะเรียกให้คนมาพาคุณออกจากพื้นที่เดี๋ยวนี้ แต่ถ้ายังหาเรื่องไม่เลิกผมคงต้องแจ้งความ"

"แก!"

"แม่พอแล้ว!!"

"นี่แกเป็นลูกฉันนะ จะไปเข้าข้างพวกมันได้ยังไง" คุณป้าตวาดลูกสาวทันทีเมื่อคนเป็นลูกมีท่าทีจะไม่เข้าข้างตน

"ก็เพราะเป็นลูกไงแม่ถึงบอกให้พอ ไม่งั้นแม่ก็รอเขาเรียกตำรวจมาจับละกันหนูจะไปดูน้อง" พูดจบเด็กสาววัยรุ่นก็รีบเดินหนีออกไปทันทีด้วยความอาย เนื่องจากเริ่มมีคนมามุงดูเหตุการณ์มากขึ้น  เมื่อดูท่าทางหมอหนุ่มตรงหน้าเหมือนจะเอาจริง เธอจึงรีบเดินตามลูกสาวออกไปทันที เอาไว้ค่อยไปโวยต่อที่โรงเรียนก็ไม่สาย!

"ขอบคุณนะคะ" เมื่อเหตุการณ์เริ่มกลับมาปกติ คนที่มุงดูทีแรกเริ่มกลับไปทำภารกิจตนเอง เธอจึงหันไปเอ่ยขอบคุณกับเขา ก่อนที่จะเสหลบสายตาเมื่อคนตรงหน้าไม่ตอบอะไรเอาแต่จ้องเธอนิ่ง "เอ่อ..ถ้างั้นฉันขอตัวก่อน" เมื่อดูบรรยากาศเริ่มอึดอัดใบชาจึงเอ่ยขอตัวก่อนจะผละหนี แต่กลับต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฝ่ามืออุ่นร้อนของคนตรงหน้าฉุดรั้งเธอไว้

"คะ?" ไม่มีการตอบรับจากร่างสูงเขามองเธอนิ่งหลายวินาที ก่อนจะออกแรงฉุดให้เธอเดินตาม

"คุณ..คุณหมอ!" เมื่อเรียกธรรมดาเขาไม่หยุดก็เริ่มส่งเสียงดังขึ้นจนเป็นจุดสนใจของคนแถวนั้น ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นพยาบาลที่ประจำอยู่ตรงนั้น

"คุณอรผมขออุปกรณ์ทำแผล" เขาไม่ตอบอะไรเธอแต่หันไปคุยกับพยาบาลที่อยู่หน้าห้องแทน ก่อนจะออกแรงฉุดเธอเข้าไปในห้องด้านใน ดูจากป้ายชื่อหน้าห้องแล้วน่าจะเป็นห้องทำงานของเขา อวัศย์ลากเธอไปยังโซฟากลางห้องก่อนจะส่งสายตาบังคับกลายๆ ว่าให้เธอนั่งลง ไม่นานพยาบาลหน้าห้องก็นำกล่องอุปกรณ์ทำแผลมาให้ เธอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ส่งไปให้เมื่อเห็นท่าทีแอบมองเธอด้วยความสงสัยก่อนจะขอตัวออกจากห้องไป

"ไม่เป็นไรค่ะ" ปภาวรินทร์รีบเอ่ยปฏิเสธเมื่อเขานั่งลงข้างๆ เธอบนโซฟาก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนเธออีกครั้ง อาการแสบๆ เริ่มปรากฏขึ้นเมื่อเขาเริ่มลงมือทำแผลให้เธอ ความจริงแล้วเธอพอจะรู้สึกถึงแรงจิกอยู่บ้างตอนที่คุณป้าปรี่เข้ามาหา แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ อีกทั้งอยู่ๆ เขาก็เป็นคนเข้ามาช่วยเธอ เลยทำให้เธอไม่ได้สนใจรอยแผลพวกนี้สักเท่าไหร่ แต่พอมานั่งให้เขาทำแผลให้ก็รู้สึกได้ว่าคุณป้าน่าจะลงน้ำหนักมือไม่น้อย 

ใบชานั่งมองเขาทำแผลให้เธอด้วยหัวใจที่เต้นแรง ทั้งตื่นเต้น ตกใจ และดีใจ.. ก่อนจะรีบทำเป็นสนใจแผลที่แขนตนเองเมื่อเขาปรายตาขึ้นมามอง อวัศย์เก็บอุปกรณ์ทำแผลเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย ในขณะที่ร่างเล็กกำลังพยายามคิดหาวิธีที่จะขอตัวออกจากห้องนี้ให้ดูไม่น่าเกลียด เพราะอย่างน้อยเขาก็เป็นคนทำแผลให้

"คือ..ขอบคุณนะคะที่ทำแผลให้ แต่พอดีฉันต้องรีบไปดูน้องชมพูแล้วขอตัวก่อนนะคะ" ใบชายกยิ้มน้อยๆ กล่าวขอบคุณก่อนจะทำทีขอตัวกลับ ตามความตั้งใจที่คิดไว้

"คืนนั้นเราได้กันใช่ไหม?"

คนตัวเล็กหันขวับกลับมามองเขาทันที หัวใจแทบกระดอนออกมา เอ่ยถามย้ำอีกครั้งเพราะนึกว่าหูตัวเองฟังผิดเพี้ยนไป

"คะ..คืนไหน" ร่างสูงยกยิ้มมุมปากทันทีเมื่อเห็นท่าทางคนตรงหน้า

"จำไม่ได้?" คนตัวเล็กหลบสายตาทันทีเมื่อเขาหรี่ตามองจับผิด

"คุณเป็นใครฉันยังไม่รู้จักเลย" ใบชาตอบกลับเสียงเรียบไม่แสดงอาการให้คนร่างสูงเห็น ถึงแม้ตอนนี้จะรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง จนต้องแอบสูดลมหายใจลึกเข้าไปซ้ำๆ

"โอเค จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมอธิบายเอง ก็คืนนั้นไงเมื่อห้าปีก่อน คุณอยู่กับผมทั้งคืนไม่ใช่รึไง คุณเป็นคนเข้าไปรอผม แล้วหลังจากที่เราได้กัน ตอนเช้าคุณก็หนีออกมา นี่ติดลูกผมไปด้วยรึเปล่าเนี่ย คุ้นๆ ว่าตั้งแต่รอบสองไปผมไม่ได้ป้อง..."

"หมอหมอก!!" ร่างเล็กตวาดลั่นเสียงดังพร้อมกับรีบเอื้อมมือไปปิดปากคนตรงหน้าทันทีก่อนที่เขาจะร่ายยาวไปมากกว่านี้

"อ้าว! ไหนว่าไม่รู้จักกัน" เขาเพ่งมองเธอนิ่ง แต่ถึงอย่างนั้นสายตาก็เจือไปด้วยความขบขันจนเธอชักจะหงุดหงิด