เข้าสู่ระบบ
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ
4
แชร์:
รายงาน
คำโปรย
มุมมองผู้ชาย
ทั้งครอบครัวเสียใจายหลัง
น้ำเน่า
ย้อนกลับ
ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว
เสแสร้ง
การเสียใจภายหลัง
อารมณ์ครอบครัว
พ่อกับแม่ปลอมแปลงใบรับรองการตรวจดีเอ็นเอเพื่อดัดนิสัยให้ผมว่านอนสอนง่ายโดยบอกว่าผมไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของพวกเขา พี่สาวไม่สนใจคำอ้อนวอนของผมดึงดันจะส่งผมเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชให้ได้ “ตัวซวย ทำไมแกไม่ไปตายซะ” ส่วนคู่หมั้นที่ผมรักที่สุดไม่เพียงแต่ยืนมองอยู่เฉย ๆ กลับยังใช้เส้นสายทำให้ผมต้องทนรับการทรมานสารพัดรูปแบบอยู่ข้างในนั้น ห้าปีแล้วในที่สุดผมก็ว่านอนสอนง่าย แต่ทำไมพวกเขากลับต้องการให้ผมกลับไปเป็นคุณชายใหญ่ที่หยิ่งยโสโอหังเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะ
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
บทที่ 1
บทล่าสุด
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 10
“อีกอย่าง คนในโรงพยาบาลจิตเวชพวกนั้นก็เป็นคนที่เขาจัดการมาทั้งนั้น อีกสักพักแม่ก็จะส่งเขาเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชเหมือนกัน! ทุกอย่างที่ลูกเคยต้องเผชิญ เขาจะต้องชดใช้คืนให้ลูกเป็นสิบเท่า!”“ต่อไปแม่จะมีลูกเป็นลูกชายแค่คนเดียวเท่านั้น!”“ให้อภัยแม่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”แม่มีน้ำตาคลอเบ้า มองผมด้วยสายตาเว้าวอนผมไม่ได้พูดอะไรจะบอกว่าในใจไม่รู้สึกหวั่นไหวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ทว่าตอนนี้ผมไม่ต้องการเธออีกแล้วความเจ็บปวดที่เธอเคยสร้างไว้ให้กับผม ก็ไม่สามารถลบเลือนไปได้เช่นกัน“แม่ครับ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะเรียกแม่ว่าแม่แล้วนะ หลังออกจากโรงพยาบาล ผมอยากออกไปเดินเล่นข้างนอกคนเดียวได้ไหมครับ”ถึงแม้หมอจะไม่ได้บอกว่าผมยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ แต่ผมก็รู้ดีว่าตัวเองคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วหลังจากพ่อกับแม่หย่ากัน พ่อก็โอนหุ้นกว่าครึ่งหนึ่งของบริษัทมาให้กับผมและยังมีอีกส่วนเล็ก ๆ ที่ทิ้งไว้ให้ลู่เชี่ยนส่วนลู่เหวย ถูกแม่บังคับส่งตัวเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชพ่อบอกว่าตอนนี้ลู่เหวยสำนึกผิดแล้วเรื่องทั้งหมดที่เขาสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเองในมหาวิทยาลัยตอนนั้น ล้วนเกิดจากความอิจฉาริษยาทั้งส
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 9
ผมส่ายหน้า“ไม่เป็นไร ตอนนี้ผมไม่เป็นไรแล้ว!”และผมก็ไม่ได้พูดว่าจะให้อภัยเธอด้วยขณะที่ลู่เชี่ยนกำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นมาเสียก่อน“อาเชิน จู่ ๆ ฉันก็มีธุระนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันซื้อของกินร้านที่แกชอบที่สุดมาฝากนะ”ผมพยักหน้า ไม่ได้รั้งเธอไว้และไม่ได้บอกเธอด้วยว่าจริง ๆ แล้วผมมองเห็นว่าเป็นลู่เหวยที่ส่งข้อความมาหาเธอลู่เชี่ยนที่บอกว่าจะมาตอนเย็นกลับไร้วี่แวว คนที่มาแทนกลับเป็นกู้ชิงหลิงที่เมื่อก่อนเคยหลบหน้าผมที่สุด“ฉันยกเลิกงานหมั้นกับลู่เหวยแล้วนะ!”เธอดูซูบผอมลงมาก คนที่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์มาโดยตลอดอย่างเธอ ความอิดโรยบนใบหน้าในตอนนี้กลับสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ากู้ชิงหลิงกุมมือของผมเอาไว้“อาเชิน ตอนนี้ฉันเพิ่งจะรู้ตัวว่าคนที่ฉันรักคือนาย! เมื่อก่อนฉันก็แค่ไม่อยากยอมรับ ไม่อยากโดนบังคับให้แต่งงานกับนายเพราะการจัดการของครอบครัว ก็เลยทำตัวเย็นชาใส่นายมาตลอด!”“ฉันผิดไปแล้ว ให้อภัยฉันสักครั้งได้ไหม ขอแค่นายยอม เราจะแต่งงานกันตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น”ความฝันในวัยเด็กจู่ ๆ ก็กลายเป็นสิ่งที่เอื้อมถึงได้ง่าย ๆ แต่มันกลับไม่ใช่ความ
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 8
“คุณไม่รู้สึกผิดต่อเชินเชินหรือไง”แม่ตบหน้าพ่อไปหนึ่งฉาด แต่พ่อกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อยข้อสงสัยทั้งหมดนี้ล้วนชี้ไปที่คำตอบเดียวลู่เหวยคือลูกนอกสมรสของพ่อ“หย่า ฉันจะหย่ากับคุณ!”“คุณรู้บ้างไหมว่าห้าปีมานี้อาเชินต้องใช้ชีวิตยังไง ลู่เหวยต้องเป็นคนทำร้ายเขาแน่ ๆ!”“ลู่เหวยต่างหากที่เป็นตัวซวย ไม่ได้นะ ผ่าตัดไม่ได้เด็ดขาด!”แม่ทุบประตูห้องผ่าตัดไม่หยุด“หยุดนะ พวกคุณหยุดเดี๋ยวนี้!”“เขามีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายลูกชายฉันจนน่าเวทนาขนาดนี้ แล้วยังจะให้ลูกชายฉันบริจาคไตให้เขาอีก”แม่ร้องไห้โฮ สติสัมปชัญญะค่อย ๆ หลุดจากการควบคุมวินาทีต่อมา แม่ก็ถูกพ่อสับท้ายทอยจนสลบไปลู่เชี่ยนจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความตกตะลึง“พ่อคะ ที่แม่พูดมาทั้งหมดเป็นความจริงเหรอคะ พ่อหลอกเราทุกคนเหรอคะ”กู้ชิงหลิงที่ไม่พูดอะไรเลยมาตั้งแต่ต้นก็มีใบหน้าซีดเผือดเช่นกันเธอนึกถึงสายตาของผมตอนเธอหยิบรายงานผลการตรวจขึ้นมาเมื่อวานสงบนิ่ง ไร้ซึ่งความคลื่นอารมณ์ใด ๆผมไม่เคยแม้แต่จะคิดขอความช่วยเหลือจากเธอเลยด้วยซ้ำเธอพอจะเดาออกลาง ๆ แล้วว่าผมอาจไม่ชอบเธออีกต่อไปแล้วแต่เธอกลับไม่กล้าเผชิญหน้ากับความเป็นจ
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 7
การที่คนอื่นไม่มาเยี่ยมผม ผมไม่แปลกใจเลยสักนิดมีก็แต่คุณนายลู่ที่มักอ้างว่ารักใคร่เอ็นดูผมมาตลอด กลับไม่โผล่หน้ามาให้เห็นเลยทั้งวันจนกระทั่งวินาทีก่อนที่ผมจะถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด จู่ ๆ คุณนายลู่ก็พุ่งพรวดเข้ามา“ไม่นะ เราไม่ผ่าตัดแล้ว! ลูกชายสุดที่รักของแม่!”คุณนายลู่ร้องไห้อย่างเจ็บปวด บุคลากรทางการแพทย์ทุกคนที่คิดจะก้าวเข้าไปหาล้วนถูกเธอไล่ตะเพิดออกมาหมด“ป้าลู่ครับ”ผมรู้สึกสงสัยอยู่บ้างทว่าพอคุณนายลู่ได้ยินก็ราวกับเขื่อนแตก“อย่าเรียกป้าลู่นะ! แม่คือแม่ของลูก แม่คือแม่แท้ ๆ ของลูก! ลูกคือลูกชายที่แม่ตั้งท้องมาตั้งสิบเดือนนะ!”ผมมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยของเธอ ผมมองเห็นตัวเองที่หน้าตาคล้ายคลึงกับเธอถึงแปดส่วนจากเงาสะท้อนในรูม่านตาของเธอ ภายในใจก็เกิดข้อสันนิษฐานขึ้นมาลาง ๆ“ลู่เหวยเป็นเด็กที่รับมาเลี้ยง ลูกต่างหากที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ของเรา ตอนนั้นพ่อของลูกบอกว่าลูกไปรังแกคนอื่นที่โรงเรียน ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อธุรกิจของครอบครัว ถึงได้ให้เราปลอมแปลงใบรับรองการตรวจดีเอ็นเอ!”“ขอโทษนะ แม่ปกป้องลูกไว้ไม่ได้ ปล่อยให้ลูกต้องทนทรมานมาตั้งมากมาย!”“แม่ผิดไปแล้ว! แม่ขอโทษ!”ภายใน
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 4
“พูดอะไรครับ”ผมถามกลับลู่เชี่ยนเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลลู่ อยากได้ลมก็ได้ลม อยากได้ฝนก็ได้ฝน แต่เธอกลับชอบเล่นรถมอเตอร์ไซค์น่าตื่นเต้นหวาดเสียวผมนึกถึงครั้งที่ลู่เชี่ยนเล่นรถมอเตอร์ไซค์จนเกิดอุบัติเหตุ หลังจากนั้นทุกครั้งที่เธอแอบออกไป ผมก็จะด่าเธอฉาดใหญ่ก่อน แล้วค่อยกำชับให้ระวังตัวหน่อยทุกค
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 3
จนกระทั่งมีการเปิดเผยว่าผมไม่ใช่ลูกชายแท้ ๆ ของตระกูลลู่และลูกชายที่แท้จริงดันเป็นเสิ่นเหวยพอดีแล้วพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของผมอยู่ที่ไหนกันล่ะไม่มีใครบอกผมเลยสักคน!เพียงชั่วข้ามคืน ผมก็ตกจากสวรรค์ลงสู่ขุมนรกแถมสุดท้ายยังถูกครอบครัวที่อยู่ร่วมกันมากว่ายี่สิบปีร่วมมือกันส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวชที่
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 2
กลับมาถึงบ้านตระกูลลู่ก็เที่ยงคืนพอดีและในเวลานี้ โทรศัพท์มือถือของผมก็ยังไม่มีข้อความใด ๆ เข้ามาเลยบ้านตระกูลลู่เปิดไฟสว่างเสียงหัวเราะดังแว่วออกมาให้ได้ยินตั้งแต่ไกลผมไม่ได้เข้าไปคาดคั้นถามพวกเขาถ้าไม่ใช่เพราะคนรับใช้มาเปิดประตูให้ ผมถึงขั้นอยากยืนอยู่หน้าประตูคนเดียวไปตลอดกาลเลยด้วยซ้ำ“
หลังส่งผมเข้าจิตเวช พวกเขาก็เสียใจ บทที่ 1
“ลู่เชิน แกกำลังทำตัวเป็นคุณชายใหญ่อะไรอีก ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับมาอีก จงใจอยากให้พวกเราเป็นห่วงใช่ไหม”เสียงตำหนิของพี่ลู่เชี่ยนดังมาจากในโทรศัพท์ห้าปีผ่านไป ในที่สุดตระกูลลู่ก็จัดการให้ผมออกจากโรงพยาบาลเพราะวันนี้เป็นวันเกิดของลู่เหวย เขาบอกว่ายินดีจะให้โอกาสผมขอโทษในเวลานั้นเอง พ่อก็รับโ
บางทีคุณอาจจะชอบ
นวนิยายที่เกี่ยวข้อง
ความคิดเห็น