มุมมองผู้ชาย นิยาย & เรื่องราว

"...คือว่า ตรงนั้นมันแห้งมากเลยจ้ะ เวลาที่มีอะไรกันมันจะแห้งฝืดแล้วก็เจ็บมาก ทำตั้งนานก็ไม่มีน้ำหล่อลื่นออกมาเลย..." ผมจ้องมองน้าหลี่ที่กำลังใบหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน พลางเหลือบสายตาไปมองทรวดทรงองค์เอวที่เซ็กซี่ขยี้ใจของเธอ ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะเอ่ยปากกลั้วยิ้ม "น้าครับ อาการแบบนี้ของน้าค่อนข้างซับซ้อนอยู่นะครับ ผมยังไม่กล้าด่วนสรุปหรอกครับ..." "เอาอย่างนี้ดีกว่าครับ น้าเดินเข้าไปหลังม่านเถอะ เดี๋ยวหมอจะใช้เครื่องมือตรวจเช็กให้ละเอียดเองครับว่าตกลงแล้วมันเกิดจากสาเหตุอะไรกันแน่" "...อ้อ อย่าลืมถอดกางเกงออกให้หมดด้วยนะครับ"

"อืม...พอพี่ชายไม่อยู่ น้องชายก็เลยมามั่วกับพี่สะใภ้... พวกนายนี่จริง ๆ เลย อ๊ะ..." หลังจากพี่ชายทำธุระเสร็จและจากไป จึงเหลือเพียงพี่สะใภ้ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ผมสัมผัสเธออย่างอดใจไม่ไหว แต่แล้วเธอก็สะดุ้งตื่นจากการสัมผัสของผม และดึงผมเข้าไปในอ้อมแขน ปล่อยให้ผมทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายของเธอ และท่ามกลางความเร่าร้อนนั้น ผมเงยหน้าขึ้นและได้เห็นร่างของพี่ชายยืนอยู่

เมื่อไม่นานมานี้ น้องเมียที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายแวะมาเที่ยว และขอพักอยู่ที่บ้านของผมเป็นการชั่วคราว เด็กสาวที่เติบโตเต็มวัยจนทรวดทรงองค์เอวอวบอัดสะพรั่ง มักจะสวมเสื้อสายเดี่ยวตัวจิ๋วกับกางเกงขาสั้นกุดเดินไปเดินมาในบ้านทุกวัน แถมหล่อนยังไม่ชอบสวมยกทรงอีกต่างหาก ยามที่หล่อนเดินหรือนั่งลง ทรวงอกอวบอิ่มคู่นั้นมักจะชูชันเด่นหรา หน้าท้องแบนราบคอดกิ่วรับกับบั้นท้ายกลมกลึงที่งอนเชิดอยู่ตลอดเวลา ภาพเย้ายวนตาขนาดนี้... ผู้ชายก็คงคิดกันไปไหนถึงไหน โดยเฉพาะกับคนประเภทที่มีทั้งความกระสันและมีความกล้าเต็มประดาอย่างผม คำว่าน้องเมียสำหรับผมแล้ว มันคือสิ่งเร้าที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนใจขั้นสุดยอด...

หัวใจที่รอรับบริจาคมานานถึงสองปี กลับถูกภรรยานำไปปลูกถ่ายให้กับคุณชายตัวปลอมอย่างโม่เซี่ยงหยวน หมอบอกว่าผมมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สัปดาห์สุดท้าย ผมจึงตัดสินใจแช่แข็งร่างของตัวเอง ผมบริจาคร่างกายให้ศูนย์วิจัยของโม่เซี่ยงหยวน วันที่เซ็นเอกสารบริจาค ลูกสาวโผเข้ามากอดผมแล้วบอกว่า ในที่สุดคุณพ่อกับคุณอาเล็กก็คืนดีกันสักที พ่อแม่เอ่ยชมว่าในที่สุดผมก็ซึ้งถึงความผูกพันฉันพี่น้องและรู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ภรรยาพูดอย่างปลาบปลื้มใจว่า ในที่สุดผมก็ปล่อยวางความบาดหมางและมีเหตุผลเสียที ผมยิ้มบางๆ ใช่สิ ครั้งนี้ผมว่านอนสอนง่ายขึ้นแล้วจริงๆ ผมจะคืนฐานะคุณชายตระกูลโม่ให้โม่เซี่ยงหยวน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของพวกคุณทุกคน

"คุณอาคะ ในตัวคุณอามีอะไรยาวๆ แข็งๆ บ้างไหมคะ? หนูขอยืมใช้หน่อยสิ..." ระว่างที่พาเดินทางมาเที่ยวพักผ่อนสูดอากาศกับลูกสาว จู่ๆ เพื่อนสนิทของลูกสาวก็เดินหน้าแดงซ่านเข้ามาหาผมพร้อมกับเอ่ยปากขอสิ่งนี้ เธอนั่งลงบนผืนหญ้าตรงหน้าผม ก่อนจะแยกเรียวขาออกจากกันในทันที "ในทุ่งหญ้ามีแมลงค่ะ มันมุดเข้าไปใต้กระโปรงหนู คันจะแย่อยู่แล้ว... คุณอาพอจะมีไม้แท่งยาวๆ ไหมคะ? ช่วยเกาให้หนูหน่อย" เมื่อได้จ้องมองเรือนร่างอวบอิ่มเย้ายวนชวนมอง และเรียวขาที่ขาวเนียนละเอียดคู่นั้น ไฟปรารถนาในกายของผมก็ปะทุขึ้นมาจนร้อนพล่านทันที ในจังหวะที่ลูกสาวกำลังเผลอและไม่ทันสังเกต ผมรีบจัดการปลดกางเกงออกอย่างรวดเร็ว "ใช้ไม้มันจะไปรู้สึกดีอะไรล่ะ? อามีสิ่งที่ดีกว่านั้นอีกนะ" ...

ภรรยาที่ไม่ชอบพกกุญแจนั้น เปลี่ยนกุญแจรหัสที่บ้านกลับไปใช้กุญแจแบบเก่าโบราณ แม้แต่ตอนอาบน้ำก็ยังต้องล็อกประตู ผมกลับบ้านต้องโทรหาเธอก่อน เธอมาเปิดให้แล้วผมถึงจะเข้าไปได้ ผมทนรับความอัปยศแบบนี้ไม่ได้ ในงานสังสรรค์ของครอบครัว ผมหยิบใบหย่าขึ้นมา ทุกคนต่างคิดว่าผมแค่เมาแล้วพูดเล่น ภรรยาฟาดฝ่ามือลงบนหน้าผมอย่างแรง ก่อนจ้องเขม็งผมด้วยความโกรธ： “แค่โทรมาบอกก่อน มันยากนักหรือไง? ไหนบอกว่าจะเคารพฉันไปทั้งชีวิตไม่ใช่เหรอ!” ผมมองเธออย่างเย็นชา ก่อนหัวเราะเยาะ： “หย่าแล้วผมจะไม่กลับไปอีกเลย แบบนี้มันยิ่งเคารพคุณกว่าไม่ใช่เหรอ?”

ในคืนวันที่ผมสารภาพรักกับแฟนสาว เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก เธอบอกว่าเธอเห็นอนาคต และอยากจะทำสัญญากับผม ผมถามเธอว่าทำไม? เธอทำเพียงแค่พูดว่า “ฉันจำไม่ได้แล้ว จำได้แค่ว่าในอนาคตตัวเองเสียใจมาก เสียใจเหลือเกิน อาโน ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องให้โอกาสฉันสามครั้งได้ไหม” ด้วยความที่ผมรักชูเฉียวเอ๋อร์มาก ผมจึงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเล แต่ในเวลาต่อมา ดูเหมือนเธอจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ในตอนที่เธอกำลังสวีทหวานชื่นกับผู้ช่วยชายของเธอ ผมถึงได้รู้ว่านี่คือเหตุผลทำไม เพราะในวินาทีที่ผมเซ็นชื่อลงบนใบหย่า ผมก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเสียงหนึ่ง นั่นคือเสียงของชูเฉียวเอ๋อร์ในวัยสิบเก้าปี เธอกำลังร้องไห้แล้วพูดว่า “อาโน คุณเคยสัญญาไว้กับฉันแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าจะให้โอกาสฉันสามครั้ง”

“คุณหมอรีบมาตรวจให้ฉันทีค่ะ” หญิงสาวสุดเซ็กซี่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องตรวจโรค เธอโก้งโค้งหันบั้นท้ายมาทางผม เธอขอให้ผมช่วยตรวจเรื่องปัญหาความต้องการสูง แต่ผมไม่ใช่หมอ! ในขณะที่ผมกำลังจะปฏิเสธ หญิงสาวคนนั้นก็ถอดกางเกงลงเผยผิวขาวเนียนนุ่ม  แล้วแบบนี้ใครมันจะทนได้ล่ะ ……

รับปากว่าจะย้ายโรงเรียนกับเพื่อนวัยเด็กที่ถูกกลั่นแกล้ง ทว่าเธอกลับเปลี่ยนใจก่อนวันประทับตรา เพื่อนสนิทของเธอเอ่ยแซว “เธอเนี่ยเก่งจังนะ ทำเป็นถูกแกล้งมาตั้งนาน เพื่อหลอกให้เฉินฮ่าวหรานย้ายออกไป” “แต่เขาเป็นเพื่อนเธอมาตั้งแต่เด็กเลยนะ เธอตัดใจให้เขาไปอยู่โรงเรียนที่ไม่คุ้นเคยคนเดียวได้ลงคอเหรอ” ซ่งลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ก็แค่คนละโรงเรียน แต่ในเมืองเดียวกัน จะไกลสักแค่ไหนกันเชียว” “ถูกเขาเกาะติดทั้งวันฉันก็รำคาญเหมือนกันนะ แบบนี้แหละกำลังดี” วันนั้นผมยืนหน้าประตูอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกจะหันหลังเดินจากไป เพียงแต่บนใบคำร้องขอย้ายโรงเรียน ผมเปลี่ยนจากโรงเรียนมัธยมไห่ซื่อซานเป็นโรงเรียนมัธยมปลายในต่างประเทศที่พ่อแม่ต้องการให้ผมไป ทุกคนต่างก็ลืมไปแล้วว่า ผมกับเธอ เดิมทีก็แตกต่างกันราวฟ้าก

ผมรักลู่ซีมานานถึงห้าปี จนในที่สุดหล่อนก็ยอมตกลงมาเป็นคู่หมั้นของผม ทว่าในยามที่คุณปู่ของผมกำลังป่วยหนักใกล้จะสิ้นใจ ลู่ซีกลับเลือกที่จะนิ่งดูดายไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเลยสักนิด เพียงเพราะไอ้ลูกบุญธรรมของตระกูลคนนั้น มันดันไปยื่นข้อเสนอให้หล่อน บอกให้หล่อนอาศัยโอกาสทองในครั้งนี้ ลดทอนความดื้อรั้นในตัวผมลงไปบ้าง และถือโอกาสบีบบังคับให้ผมแข็งแกร่งขึ้นมา สุดท้ายคุณปู่ต้องจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว และผมเองก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนตามความต้องการของหล่อน ความดื้อรั้นในตัวถูกบดขยี้จนหมดสิ้น กลายมาเป็นคนเด็ดเดี่ยว และไม่คิดจะไปตามตอแยสร้างความรำคาญใจให้แก่หล่อนอีกต่อไป และแน่นอนว่า ผมไม่ได้รักหล่อนอีกแล้ว