อริร้ายกลายเป็นผัว

 

กลิ่นน้ำมันเครื่องและเสียงเครื่องจักรในโรงช็อปวิศวะไม่ได้ทำให้ นิด หงุดหงิดเท่ากับการที่มีร่างยักษ์ของใครบางคนมาขวางหูขวางตาอยู่ข้างๆ ทุกวัน บิ๊ก เพื่อนร่วมรุ่นที่ดวงซวยมาอยู่กลุ่มเดียวกัน แผนกเดียวกัน แถมยังต้องนั่งดราฟต์แบบข้างกันจนแทบจะหายใจรดต้นคอ

"ขยับไปดิ๊ไอ้บิ๊ก มึงตัวใหญ่เท่าควายไปยืนที่อื่นเบียดกูอยู่ได้ไม่ใช่ผู้หญิงนมโตสักหน่อยอย่ามาใกล้ขยะแขยง" นิดสบถพลางใช้ศอกกระทุ้งสีข้างคนข้างๆ อย่างแรง

บิ๊กไม่ได้ขยับหนี แต่มันกลับแกล้งทิ้งน้ำหนักเบียดลงมาหนักกว่าเดิม ใบหน้าหล่อคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทโน้มลงมาจนชิดใบหูของคนขี้โมโห

"โต๊ะพ่อมึงซื้อให้มหาลัยหรือไงมันก็แค่นี้ มานั่งตักกูไหมล่ะ เรื่องมากเพื่อ? ถามหาแต่นมที่นี่วิศวะเครื่องกลผู้หญิงที่ไหนจะเอานมมาเบียดมึงวะไอ้ตัวขี้เงี่ยน"

"กวนตีน! ไปนั่งตักแม่มึงนู่น " นิดหันไปถลึงตาใส่ แต่กลับพบว่าสายตาของบิ๊กไม่ได้มองที่แบบดราฟต์ แต่มันกลับจ้องนิ่งที่ริมฝีปากของเขาอย่างจงใจ

"ปากดีเหลือเกิน หาอะไรยัดปากไหมรำคาญเสียงแว้ดๆๆ ของมึงชิบหายเป็นผู้หญิงหรือไง" บิ๊กหัวเราะในลำคอพลางเอื้อมมือหนาไปหยิบปากกาเขียนแบบของนิดขึ้นมาควงเล่น

"กูอยากรู้นักว่าปากเก่งๆ แบบนี้จะอม..เก่งมั้ย"

"ไอ้บิ๊ก!" นิดลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มดัง โครม! เพื่อนทั้งคลาสต่างหันมามองเป็นตาเดียว แต่นิดไม่สน เขาขยุ้มคอเสื้อช็็อปของบิ๊กขึ้นมาจนหน้าแทบชนกัน

"มึงหาเรื่องกูเหรอ กวนตีนเหี้ยอะไรนักหนา!"

บิ๊กไม่ยอมถอย มันใช้มือแกร่งรวบเอวหนาของนิดไว้แน่นจนร่างกายเสียดสีกันผ่านเนื้อผ้าหนา แววตาท้าทายแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มข้นที่ทำให้นิดใจสั่นวูบ "กูอยากแกล้งใครจะทำไมกูแค่ชอบเวลาเห็นมึงหน้าดำหน้าแดงเพราะกูว่ะ มันเร้าอารมณ์ดี"

"สัตว์! มึงมันโรคจิต!" นิดง้างหมัดเตรียมจะซัดเข้าที่หน้าหล่อๆ นั่น แต่บิ๊กกลับกระซิบสวนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ

"ต่อยดิ เอาเลยกูชอบ กูซาดิสม์มึงรู้ไหมว่ากูติดใจ ถ้ามึงซัดหน้ากูสาบานเลยจะกูจะลากมึงไปเย็ดให้ได้พนันกับกูป้ะ เอามั้ย~"

เสียงคำรามรอดไรฟันนั้นทำให้นิดชะงัก หมัดที่เงื้อค้างไว้สั่นเทาด้วยความโกรธปนความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ สายตาที่ปะทะกันกลางห้องเรียนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้้ความขัดแย้งในคลาสเรียนบานปลายตลอดมา

.

.

ความตึงเครียดระหว่างบิ๊กกับนิดในช็อปวิศวะไม่ใช่แค่เรื่องการเรียน แต่มันคือสงครามประสาทที่นับวันจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น ทุกครั้งที่ขยับเข้าใกล้กัน บรรยากาศรอบข้างจะดูอึดอัดจนเพื่อนคนอื่นไม่กล้าเฉียดกราย

แต่ยิ่งไม่ถูกกันกลับจับฉลากได้คู่กันทุกที

ปึ้งง!!

"มึงดราฟต์เส้นเหี้ยอะไรของมึงวะไอ้บิ๊ก เบี้ยวชิบหาย สมาธิมึงหลุดไปอยู่ที่ไหนหมดกูรีบอยากเสร็จเร็วๆ ไม่อยากอยู่กับมึงนานๆ จะอ้วก" นิดสบถพลางใช้ไม้บรรทัดเหล็กเคาะโต๊ะเสียงดัง เปรี้ยง สายตาคมกริบจ้องมองแบบงานของคู่ปรับด้วยความหงุดหงิด

บิ๊กไม่ได้สะทกสะท้าน มันวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางจ้องใบหน้าหล่อใสของนิดที่ตอนนี้ขมวดคิ้วมุ่นจนน่าแกล้ง

"แพ้ท้องอ่อ~เหมือนเมีนเหม็นหน้าผัวตอนท้องเลย กูจำไม่เห็นได้ว่าเคยเย็ดกับมึง "

"เย็ดพ่อง!.."

หมั่บ!

"อย่าเล่นถึงพ่อไม่งั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน วันนี้มึงใส่เสื้อช็อปตัวเดิมหรือเปล่า...

"ปล่อย!"

"ทำไมกลิ่นตัวมึงมันถึงได้..ฟื้ดดด~รบกวนสมาธิกู" บิ๊กพูดเสียงพร่าพลางขยับเก้าอี้เข้ามาเบียดจนต้นขาหนาเสียดสีกับขาของนิดใต้โต๊ะ

"สัตว์! ขยะแขยง" นิดพยายามจะขยับหนี แต่มือหนาของบิ๊กกลับเอื้อมไปใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว มันวางแหมะลงบนหน้าขาแกร่งของนิดก่อนจะเริ่มบีบเค้นเน้นหนักผ่านเนื้อผ้าหนาอย่างจงใจ

"ไอ้บิ๊ก! ปล่อยมือมึงเดี๋ยวนี้ทำเหี้ยอะไรเลิกแกล้งกูสักที" นิดกระซิบเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าเริ่มแดงซ่านด้วยความโกรธปนความรู้สึกวูบวาบที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง สองมือกำขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน พยายามกั้นเสียงไม่ให้เพื่อนกลุ่มอื่นสังเกตเห็น

"เสียวอ่อ หน้ามึงแดงคิดอะไรกับมือกูป่าววะ" บิ๊กกระตุกยิ้มร้าย ปลายนิ้วหยาบเริ่มลากไล้สูงขึ้นเรื่อยๆ จนเฉียดกรายส่วนที่ไวต่อสัมผัสที่สุด "มึงรู้ไหมไอ้นิด... เวลาหน้ามึงเหยเกแบบนี้ แม่งโคตรน่าเย็ด"

หมั่บ

"หุบปากมึงมันโรคจิต!" นิดยกมือขึ้นปิดปากบิ๊กแน่นหอบหายใจถี่ พยายามดึงมือมือหนาที่ลูบหน้าขานั้นออกแต่กลับถูกบิ๊กคว้าข้อมือไว้แน่น

"กูบอกแล้วไงว่ากูซาดิสม์... แต่โรคจิตไหมไม่รู้มึง ถ้าการเอารูปมึงไปชักว่าวเรียกว่าโรคจิต กูก็เป็นแบบที่ว่าว่ะ หึหึ " บิ๊กโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูจนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อ

"รูปตอนมึงเผลอหลับในคลาส... รูปตอนมึงกำลังหงุดหงิดจนหน้าแดงกูเอาไปใช้ 'ช่วยตัวเอง' ทุกคืนเลยว่ะ กูเคยฝันว่ามึงครางชื่อกูเหมือนคนเสียสติแม่งเสียวควยจนฝันเปียกแฉะไปหมด ซี้ดดด "

คำสารภาพอันดิบเถื่อนทำเอานิดตาโตเท่าไข่ห่านไอ้คนหล่อล่ำกลามโตแอบเอาหน้าตัวเองไปจินตนาการชักว่าวลากยาวไปถึงฝันเปียกได้นี่มันต้องโรคจิตแค่ไหน ความโกรธที่พลุ่งพล่านจนยากจะควบคุมจ้องมองบิ๊กด้ววสายตาโมโห

"ไอ้โรคจิตถ้ามึงอยากได้กูขนาดนั้นก็ลองดู จะจับกูเย็ดเหรอฝันเปียกต่อไปเถอะมึง!"